ชีเวย์เวย์แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
เดิมทีเธอตั้งใจจะยืมเงินหกหมื่น
แต่เมิ่งฝานกลับเชื่อใจเธอมาก ถึงกับจะโอนให้เธอก่อนตั้งแสน
แถมยังคิดเผื่อเธอไว้อย่างรอบคอบ
กลัวว่าสามีเธอจะได้รับผลกระทบเรื่องงานเพราะอุบัติเหตุครั้งนี้
ชั่วขณะนั้น ชีเวย์เวย์พลันรู้สึกดีต่อเขาอย่างมาก
“ขอบคุณพี่ฝานมากนะ รอแป๊บนะ เดี๋ยวฉันลงไปทำสัญญากู้เงินให้”
“ส่วนอีกสี่หมื่น วันนี้ตอนเข้างานฉันจะลางานไปถอนเงินออกมา พอเลิกงานตอนเย็นก็จะเอามาคืนให้ พี่ว่าดีไหม?”
เมิ่งฝานเห็นชีเวย์เวย์ซาบซึ้งใจเขาขนาดนั้น
ในใจก็แอบรู้สึกสะใจ
เมิ่งฝานคนเก่าที่เขาเข้ามาสวมร่างเป็นลูกพี่ที่พอมีฐานะอยู่ไม่น้อย
ไม่เพียงมีห้องชุดสองชั้นขนาด 212 ตารางเมตรอยู่ใจกลางเมืองหยางเฉิง
ในบัตรธนาคารสามใบยังมีเงินฝากเกือบ 3.5 ล้าน
นอกจากนี้ เขายังมีรายได้จากค่าส่งต้นฉบับทุกเดือน
เงินเก็บของเขาเพิ่มขึ้นทุกปี
เมิ่งฝานคนเก่าคนนี้ ถ้าเทียบกับเมิ่งฝานในชาติก่อนแล้ว นับว่าเป็นเศรษฐีเลยทีเดียว
หลังจากเมิ่งฝานเพิ่มชีเวย์เวย์เป็นเพื่อนในเวยซิ่น เขาก็โอนเงินให้เธอแสนหนึ่งทันที
จากนั้นก็ให้เธอรีบลงไปจัดการธุระสำคัญก่อน
เรื่องทำสัญญากู้เงินกับคืนเงิน วันนี้ยังไม่ต้องรีบร้อน
หลังชีเวย์เวย์จากไป เมิ่งฝานก็ยิ้มแก้มแทบปริ
คราวนี้ชีเวย์เวย์ติดหนี้บุญคุณเขาครั้งใหญ่แล้ว
ไม่รู้ว่าชีเวย์เวย์ใช้น้ำหอมยี่ห้อไหน ตรงที่เธอนั่งเมื่อครู่
จนถึงตอนนี้ยังมีกลิ่นหอมชวนให้รู้สึกสดชื่นสบายใจอยู่เลย
เมื่อครู่ตอนชีเวย์เวย์พูดอย่างตื่นเต้น ร่างกายเธอเผลอเบียดโดนตัวเมิ่งฝาน
นุ่มนิ่มเหลือเกิน
เมิ่งฝาน ชายโสดที่ครองตัวมาหลายปี รู้สึกหวานชื่นราวกับได้กินน้ำผึ้งในวินาทีนั้น
ตอนชีเวย์เวย์ร้องไห้เช็ดน้ำตา เขาอยากโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขนเหลือเกิน
อยากให้เธอพิงไหล่เขา
หญิงงามเย้ายวนอย่างชีเวย์เวย์กลับแต่งงานกับไอ้ขี้แพ้อย่างจางเฉียง ช่างไม่คู่ควรเอาเสียเลย
เมื่อครู่เมิ่งฝานเกิดความคิดวูบหนึ่งจริง ๆ
อยากกดชีเวย์เวย์ลงบนเตียงของตัวเอง
ใบหน้าสวยของเธอ
ริมฝีปากชุ่มฉ่ำของเธอ
ผิวขาวเนียนของเธอ
รูปร่างอ้อนแอ้นเย้ายวนของเธอ
น้ำเสียงชวนหลงใหลของเธอ
ทุกอย่างล้วนเหมือนมดตัวเล็กนับไม่ถ้วนที่คอยกัดกินหัวใจเมิ่งฝานไม่หยุด
แต่สุดท้ายเมิ่งฝานก็ยังข่มใจตัวเองไว้ได้
ถ้าเขาทำแบบนั้น ก็ไม่เท่ากับฉวยโอกาสตอนเธอกำลังลำบากหรอกหรือ
เขาอยากมีคุณสมบัติเหมือนจางเฉียงบ้างเหลือเกิน
อยากให้ชีเวย์เวย์ยินยอมนอนในอ้อมแขนของเขาด้วยความเต็มใจ
อยากให้ชีเวย์เวย์พูดกับเขาด้วยถ้อยคำหวานเลี่ยนแบบที่เขาได้ยินจากนอกห้องนอน
ถ้อยคำหวาน ๆ ที่ชีเวย์เวย์พูดกับจางเฉียง
แต่ถึงอย่างไรชีเวย์เวย์ก็เป็นภรรยาของจางเฉียง
เรื่องพวกนี้ เมิ่งฝานคิดเอาเองตอนอยู่คนเดียวก็พอ
เมื่อครู่เขาเพิ่งเพิ่มชีเวย์เวย์เป็นเพื่อนในเวยซิ่น
ชื่อบัญชีของเธอคือ “กุหลาบหอมกรุ่น”
เธอยังเปิดสิทธิ์ให้เมิ่งฝานดูโพสต์ในหน้าฟีดของเธอเป็นพิเศษด้วย
ดูเหมือนเธอจะเริ่มเล่นเวยซิ่นและโพสต์ลงฟีดตั้งแต่หลายปีก่อน
ข้างในมีรูปสวย ๆ เก่า ๆ อยู่เยอะ บางรูปเธอโพสต์ไว้ตอนเรียนวิทยาลัยการแพทย์
น่าจะเป็นรูปเก่าเมื่อสี่ห้าปีก่อน
ชีเวย์เวย์ในตอนนั้นดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสา ไม่เย้ายวนเท่าตอนนี้
ใบหน้าดูอ่อนเยาว์
ดวงตากลมโตสวยงามสองข้างกะพริบปริบ ๆ ดูใสซื่อเป็นพิเศษ
ใบหน้าที่ไร้เดียงสาขนาดนั้น
กลับมีรูปร่างที่โตเกินวัยอย่างน่าเหลือเชื่อ
แม้แต่ตอนเรียนวิทยาลัยการแพทย์ สัดส่วนของเธอก็โดดเด่นเกินใครแล้ว
ส่วนโค้งนูนชวนตะลึง
ราวกับพุ่งทะยานขึ้นไปบนฟ้า
เสื้อยืดตัวเล็กแนบตึงจนแทบรับไม่ไหว
ส่วนกางเกงยีนส์รัดรูปด้านล่างก็ขับเอวคอดกับสะโพกผายให้เห็นส่วนเว้าโค้งอย่างชัดเจน
นี่มันรูปร่างแบบมีจุดเด่นสะดุดตาชัด ๆ
รูปร่างดีขนาดนี้ คงมีผู้ชายหลายคนแอบหมายตาเธอตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว
เธอไม่ได้ไปเป็นนางแบบหรือเปิดไลฟ์สด แต่กลับแต่งงานกับจางเฉียงตั้งแต่อายุยังน้อย ช่างน่าเสียดายจริง ๆ
เมิ่งฝานในชาตินี้กลายเป็นนักเขียนมืออาชีพไปแล้ว
เขาควรจะบรรยายชีเวย์เวย์ในตอนนั้นว่าอย่างไรดีนะ?
หน้าเด็กแต่หน้าอกใหญ่หรือ?
ฟังดูเว่อร์เกินไปหน่อย...
เมิ่งฝานเผลอกอดโทรศัพท์หลับไปโดยไม่รู้ตัว
บนหน้าจอโทรศัพท์ยังคงเป็นรูปของชีเวย์เวย์
ราว ๆ เจ็ดโมงกว่า เสียงแจ้งเตือนเวยซิ่นของเขาก็ดังขึ้น
“พี่ฝาน ฉันไม่ได้รบกวนเวลานอนใช่ไหม? ทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว ถ้ายังไม่ง่วงก็ลงมากินสักหน่อยนะ”
เสียงของชีเวย์เวย์อ่อนโยนมาก
หลังจากเมิ่งฝานโอนเงินให้เธอทางเวยซิ่นเมื่อราวหกโมงกว่าในตอนเช้า
เดิมทีเธอตั้งใจจะเรียกรถไปหาจางเฉียงทันที
แต่จางเฉียงบอกว่าแค่โอนเงินให้เขาก็พอ ไม่ต้องไปหา
เขาคุยกับญาติของผู้สูงอายุคนนั้นเรียบร้อยแล้ว พออีกฝ่ายได้เงินก็จะปล่อยเขาไป
และจะไม่หาเรื่องเขาอีก
เขายังต้องรีบไปรับเธอที่บ้านนายหลิวด้วย
หลังชีเวย์เวย์โอนเงินให้จางเฉียงทางเวยซิ่นแล้ว
เธอก็นอนต่อบนเตียงอีกพักหนึ่ง ก่อนจะลุกไปล้างหน้าแปรงฟันและวุ่นอยู่กับการทำอาหารเช้า
ระหว่างนั้นเธอยังหาเวลาซักเสื้อผ้าที่เปลี่ยนออกเมื่อคืนด้วย
ตอนหยิบเสื้อผ้าส่วนตัวสองชิ้นของตัวเองออกมา เธอก็ขมวดคิ้วขึ้นทันที
ทุกคนต่างก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว เธอย่อมคิดเชื่อมโยงไปถึงบางเรื่องได้
หรือเมื่อคืนพี่ฝานจะมาใช้ห้องน้ำชั้นหนึ่งอีกแล้ว?
ที่แท้ผ้าเช็ดตัวของเธอถูกใครบางคนขยับจริง ๆ ด้วย
แม้หลังเมิ่งฝานใช้เสร็จ เขาจะซักมันใหม่อีกรอบแล้วก็ตาม
แต่วิธีพับของเขาไม่เหมือนของชีเวย์เวย์
เรื่องแบบนี้มีแต่ผู้หญิงช่างสังเกตเท่านั้นถึงจะดูออก
ใบหน้าของชีเวย์เวย์แดงขึ้นอีกครั้ง
“ทำไมพี่ฝานถึงทำแบบนี้นะ?”
“หรือว่าเขาชอบฉัน? หรือแค่ไม่ได้ใกล้ชิดผู้หญิงมานานแล้ว?”
“ก็ไม่แปลกหรอก ได้ยินว่าภรรยาเขาเสียชีวิตเมื่อสิบปีก่อนเพราะโรคหัวใจกำเริบกะทันหัน”
“หลังจากนั้นเขาก็ไม่เคยหาผู้หญิงอีกเลย ดูรูปร่างเขาสิ ยังแข็งแรงขนาดนั้น ถ้าต้องอยู่คนเดียวมานานคงทรมานน่าดู”
“น่าสงสารจริง ๆ”
ชีเวย์เวย์เลือกเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ
เธอคิดว่าเมิ่งฝานเป็นคนหนักแน่นดี
แถมยังมีน้ำใจมากด้วย
เธอไม่คิดจะบอกเรื่องนี้กับจางเฉียง จางเฉียงเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยเกินไป
ถ้ารู้เข้า เขาต้องมีเรื่องกับเมิ่งฝานแน่
อีกอย่าง เธอก็ไม่คิดจะบอกจางเฉียงเรื่องที่ไปยืมเงินเมิ่งฝานเหมือนกัน
เธอจะบอกแค่ว่ายืมมาจากเพื่อนร่วมงาน
ที่จริง หลังจางเฉียงเกิดเรื่องเมื่อเช้านี้
เขาโทรมาบอกให้ชีเวย์เวย์หาคนยืมเงิน
คนแรกที่เธอโทรหาคือเพื่อนร่วมงานผู้หญิงสองคนที่เธอคิดว่าสนิทกันมาก
แต่ทั้งคู่ต่างก็หาเหตุผลมาปฏิเสธ
ตอนนั้นเธอรู้สึกเสียใจมาก
เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ถึงได้กัดฟันไปหาเมิ่งฝานในที่สุด
ไม่คิดเลยว่าเมิ่งฝานจะตอบตกลงโดยไม่ถามอะไรสักคำ
แถมไม่ใช่แค่พูดปากเปล่า แต่โอนเงินให้เธอทันที
เรื่องนี้ทำให้ชีเวย์เวย์ซาบซึ้งใจอย่างที่สุด
เมิ่งฝานเปลี่ยนเสื้อผ้า ล้างหน้าแปรงฟันอย่างรวดเร็ว แล้วตรงไปที่ห้องรับแขกเพื่อเตรียมกินข้าว
ตอนลงมาชั้นล่าง เขาเหลือบมองไปทางระเบียง
เห็นว่าชีเวย์เวย์ซักผ้าแล้ว เสื้อผ้าส่วนตัวสองชิ้นที่ใส่เมื่อคืนก็ถูกนำไปตากไว้แล้ว
ซักสะอาดเรียบร้อย
ตอนนี้เขารู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง
ไม่รู้เหมือนกันว่าชีเวย์เวย์จับได้หรือเปล่าว่าเขาทำอะไรลงไป