ยามเช้าตรู่ แสงอาทิตย์สาดส่องทั่วผืนดิน
วิลลิน เอคส์ตื่นจากการหลับใหลบนเตียงนอนของตน ก้าวลงจากเตียง เปิดหน้าต่างออก เพื่อต้อนรับแสงตะวันยามรุ่งอรุณ
จากมุมนี้ มองเห็นลานฝึกซ้อมหมายเลขเจ็ดที่ตั้งอยู่ภายในปราสาท อัศวินฝึกหัดกว่าพันคนกำลังฝึกฝนพลังต่อสู้กันอยู่
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากนอกห้อง ขัดจังหวะความคิดของวิลลิน
“เข้ามา”
ประตูถูกเปิดออก สาวใช้รูปงามคนหนึ่งปรากฏตัวต่อหน้าเขา ค้อมตัวคำนับ แล้วกล่าวด้วยความนอบน้อม: “คุณชายวิลลิน ท่านพ่อสั่งให้ท่านรับประทานอาหารเสร็จแล้วไปพบที่ห้องทำงานของท่าน”
“ข้ารู้แล้ว”
สาวใช้ได้ยินดังนั้น ก็ถอยหลังไปสองสามก้าว ปิดประตู แล้วจากไป
วิลลินก้มหน้าลง รู้สึกในใจอย่างชัดเจนว่าการไปห้องทำงานของบิดาในครั้งนี้ เขาต้องตัดสินใจเลือกอะไรสักอย่าง
เมื่อสองเดือนก่อน หลังจากผ่านพิธีบรรลุนิติภาวะ เขาก็เป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว
นอกจากทายาทที่ถูกกำหนดไว้แล้ว บุตรคนอื่น ๆ ต้องทำการตัดสินใจเลือกหลังจากบรรลุนิติภาวะ
หนึ่ง คือการเป็นอัศวินอารักขาของทายาทคนปัจจุบัน กล่าวคำสาบานต่อหน้าจุติเทพแห่งชีวิต จะไม่มีวันทรยศ
สอง คือการออกจากตระกูล กลายเป็นนักบุกเบิก ไปยังดินแดนชายแดน เพื่อสร้างฐานะของตนเอง
ทางเลือกสุดท้าย คือการเข้าร่วมกองอัศวินประจำราชอาณาจักร ผ่านการแนะนำของตระกูล เพื่อรับใช้กษัตริย์
“หากไม่มีทักษะพิเศษแห่งจิตวิญญาณนี้—การชี้นำแห่งโชคชะตา ข้าก็อาจเลือกอย่างแรก อยู่ภายในตระกูล ใช้ชีวิตไปวัน ๆ อย่างสุขสบายก็ได้”
ในฐานะผู้ที่ข้ามภพมายังโลกนี้ วิลลินได้รับของขวัญจากโชคชะตาเมื่อเข้าสู่วัยผู้ใหญ่
ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาสำรวจและเข้าใจถึงหน้าที่พิเศษของการชี้นำแห่งโชคชะตาได้คร่าว ๆ แล้ว
ในคืนแรกของทุกเดือน ตอนสองทุ่ม เสียงหญิงสาวอันไพเราะจะดังขึ้นข้างหูของวิลลิน บอกข่าวอันมีค่าแก่เขาหนึ่งข่าว
ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา เขาได้รับข่าวอันมีค่าสองข่าว ข่าวหนึ่งเกี่ยวกับตัวเขาเอง อีกข่าวหนึ่งเกี่ยวกับเมืองหยินซิง เมืองในอาณาเขตของตระกูลเอคส์
สิบกว่านาทีต่อมา คนรับใช้ก็ส่งอาหารเช้าของวันนี้เข้ามาในห้องของเขา
หลังจากแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย วิลลินนั่งลงบนเก้าอี้ รีบจัดการขนมปังขาวสามชิ้นกับนมสดหนึ่งแก้วใหญ่ต่อหน้าให้หมด แล้วให้คนรับใช้ชายเก็บจานออกไป จากนั้นก็หยิบดาบสั้นอัศวินของตนขึ้นมา ออกจากห้อง มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของบิดา
ปราสาทที่ตระกูลเอคส์อาศัยอยู่มีชื่อว่า ปราสาทวินด์เซอร์ ฟังดูโรแมนติก แต่แท้จริงแล้วเป็นป้อมปราการสงครามอย่างแท้จริง
ปราสาททั้งหลังกินพื้นที่แปดตารางกิโลเมตร มีผู้คนอาศัยอยู่นับหมื่น นอกเหนือจากสมาชิกตระกูลเอคส์หลายร้อยคนและอัศวินเงินขาวกว่าสองร้อยคนแล้ว ยังมีอัศวินทองแดงอีกหนึ่งพันคน และอัศวินฝึกหัดที่อยู่ระหว่างการฝึกอีกกว่าหกพันคน ที่เหลือล้วนเป็นคนรับใช้ในปราสาท
วิลลินออกจากป้อมปราการรองที่ห้องพักของเขาตั้งอยู่ ก้าวเดินบนพื้นหินอ่อนขาวสะอาดดุจหยก มุ่งหน้าไปยังป้อมปราการหลักที่ห้องทำงานของบิดาของเขาอยู่
ระหว่างทาง คนรับใช้ที่สวนทางมาก้มคำนับ วิลลินยิ้มเล็กน้อย พยักหน้าตอบรับเป็นการทักทาย
ครึ่งชั่วโมงต่อมา วิลลินมาถึงชั้นสามของป้อมปราการหลักในปราสาทวินด์เซอร์ จัดชุดของตนเองอีกครั้ง สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเคาะประตูห้องทำงาน
“เข้ามา”
เสียงอันทรงอำนาจดังมาจากภายในห้อง วิลลินทำให้จิตใจสงบลง แล้วผลักประตูเปิดออก
เมื่อมองไปที่แผ่นหลังอันสูงใหญ่ทรงพลัง วิลลินวางมือขวาไว้ที่หน้าอก ค้อมตัวคำนับ: “ท่านพ่อ สวัสดีตอนเช้า”
แองกัส เคานต์อินทรีผู้องอาจ ผู้นำรุ่นที่หกของตระกูลเอคส์ หันกลับมามองบุตรชายคนที่ห้าของตน น้ำเสียงทรงอำนาจเอ่ยขึ้น: “วิลลิน ลูกรัก การตัดสินใจของเจ้าคืออะไร?”
“ท่านพ่อ ข้าเลือกที่จะเป็นอัศวินนักบุกเบิก เพื่อเพิ่มพูนเกียรติยศใหม่ให้แก่ตระกูลเอคส์” วิลลินยืดตัวตรง มองใบหน้าที่เคร่งขรึมของบิดา แล้วกล่าวอย่างแน่วแน่
“สิ่งนี้ไม่เหมือนนิสัยของเจ้าเลย”
เคานต์อินทรีผู้องอาจเบิกตากว้าง จ้องมองบุตรชายของตน แล้วเอ่ยถามขึ้น
“ท่านพ่อ บางทีหลังจากบรรลุนิติภาวะ ข้าก็เติบโตขึ้น ต้องการที่จะเป็นเหมือนอินทรี บินออกไปสร้างอาณาจักรของตนเอง” วิลลินฝืนทนต่อพลังอำนาจของบิดาผู้เป็นอัศวินทองคำ พยายามทำใจให้สงบ
เมื่อบุตรชายได้ตัดสินใจแล้ว ในฐานะพ่อ แองกัสก็ไม่คิดที่จะเข้าไปยุ่ง ยกเลิกพลังอำนาจจาง ๆ ที่แผ่ออกมา แล้วเอ่ยตอบ: “ตามกฎที่ตระกูลเอคส์รุ่นแรกกำหนดไว้ เมื่อบุตรที่บรรลุนิติภาวะเลือกที่จะเป็นอัศวินนักบุกเบิก จะสามารถอยู่ในปราสาทได้เพียงสามเดือนเท่านั้น”
“ในฐานะพ่อของเจ้า ข้าอนุญาตให้เจ้าอยู่ในปราสาทต่อไปอีกหนึ่งเดือน สองเดือนหลังจากนี้ เจ้าต้องออกจากปราสาทวินด์เซอร์”
“ข้าเข้าใจแล้ว ท่านพ่อ หากไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวลงไปก่อน”
วิลลินเห็นบิดาพยักหน้าเห็นด้วย จึงหมุนตัวเตรียมจะจากไป
“ข่าวของเจ้า ทำให้เมืองหยินซิงรอดพ้นความสูญเสียครั้งใหญ่ รางวัลตอบแทนจะถูกส่งมอบพร้อมกับความช่วยเหลือ” ขณะที่วิลลินเดินมาถึงหน้าประตู แองกัสกล่าวขึ้นอย่างกะทันหัน
“ได้ ท่านพ่อ”
วิลลินตอบรับอีกครั้ง จากนั้นก็ปิดประตู และจากไป
ในวินาทีที่ประตูห้องทำงานปิดลง นักหลบเงาแห่งรัตติกาลคนหนึ่งปรากฏตัวต่อหน้าแองกัส คุกเข่าข้างเดียว รายงาน: “นายท่าน ไม่พบกลุ่มอำนาจอื่นอยู่รอบตัวคุณชายวิลลิน จำเป็นต้องสืบสวนเพิ่มเติมหรือไม่”
“เรื่องนี้จบแค่นี้ ทำลายบันทึกทั้งหมด” แองกัสเอามือไพล่หลัง สั่งการนักหลบเงาแห่งรัตติกาล
“ได้ นายท่าน”
พูดจบ นักหลบเงาแห่งรัตติกาลก็หายวับไปจากห้อง
ใบหน้าเคร่งขรึมของแองกัสเผยรอยยิ้มอันอ่อนโยน พึมพำกับตนเอง: “วิลลิน ลูกของข้า หวังว่าเจ้าจะสามารถสร้างโลกใบใหม่ของตนเองได้จริง ๆ และเผยแพร่เกียรติยศของตระกูลเอคส์”
อีกด้านหนึ่ง หลังจากออกจากห้องทำงานของบิดา วิลลินเดินเล่นไปตามปราสาท เริ่มคิดว่าต่อไปเขาควรไปที่ไหน
ก่อนบรรลุนิติภาวะ ด้วยพรสวรรค์ระดับกลาง เขาจึงคิดไว้ว่าจะอยู่ภายในตระกูล ใช้ชีวิตไปวัน ๆ อย่างสุขสบายจนแก่ตาย ไม่เคยคิดถึงปัญหานี้เลย
ตอนนี้ เมื่อตัดสินใจแล้ว เขาก็ต้องวางแผนอย่างรอบคอบ เตรียมตัวให้พร้อม จะได้ไม่เป็นเหมือนแมลงวันหัวชนวน
“ต่อไป ไปหาผู้อาวุโสมิลเลอร์ ผู้ดูแลเรื่องเส้นทางของสมาชิกตระกูล เพื่อขอข้อมูลที่เป็นประโยชน์”
วิลลินมองท้องฟ้า พึมพำกับตนเอง
นักบุกเบิกทุกคนที่ออกจากตระกูล จะต้องไปเยี่ยมผู้อาวุโสมิลเลอร์ ฟอสซิลมีชีวิตของตระกูลเอคส์ผู้นี้ที่มีอายุสามร้อยยี่สิบปี
แต่ก่อนอื่น เขาต้องไปที่เมืองหยินซิงก่อน เพื่อทำธุระบางอย่าง
ข่าวที่สองที่ได้จากการชี้นำแห่งโชคชะตาบอกเขาว่า ที่เมืองหยินซิง
【อีกสองสัปดาห์ บ้านเลขที่ 308 ย่านตะวันตกของเมืองหยินซิง จะมีการซื้อขายระหว่างสองกลุ่ม สินค้าคือเด็กหนุ่มสองคนที่มีใจตรงกัน คนหนึ่งผมทอง อีกคนผมเงิน มีศักยภาพมหาศาล ฝีมือสูงสุดของทั้งสองฝ่ายอยู่ที่ระดับกลางขั้นบรอนซ์ ช่วยเหลือเด็กหนุ่มทั้งสองคน พวกเขาจะกลายเป็นปีกของเจ้า】
มาถึงคอกม้า ให้คนรับใช้ที่เลี้ยงม้านำม้าตัวหนึ่งมา ปีนขึ้นคร่อมหลังม้า ให้ทหารองครักษ์เปิดประตูปราสาท ขี่ม้าออกจากปราสาทวินด์เซอร์ มุ่งหน้าไปยังเมืองหยินซิงซึ่งอยู่ห่างออกไปสามสิบกิโลเมตร
ด้วยถนนที่ปูด้วยอิฐและหิน วิลลินใช้เวลาเพียงยี่สิบนาทีก็มาถึงเมืองที่กินพื้นที่สามสิบตารางกิโลเมตร มีประชากรกว่าสามแสนคนแห่งนี้
เมืองหยินซิงเป็นเมืองใหญ่อันดับสองในอาณาเขตของตระกูลเอคส์ มีทหารประจำการแปดพันนายตลอดปี เพื่อรับผิดชอบคุ้มกันความปลอดภัยของเมืองนี้