มีดสั้นของหลินฉินอู้จ่อที่คอหัวหน้าหน่วย pdf แต่ไม่ยอมแทงเข้าไป
ปลดล็อกจุดถอนตัว, ปลดล็อกผู้ติดต่อ, เชี่ย, โคตรเจ๋งเลย!
ตอนนี้หลินฉินอู้มีจุดถอนตัวแค่จุดเดียว เป็นท่อระบายอากาศที่นำไปสู่ใต้ดินของรังนคร ใหญ่โตมาก พอให้รถถังลีมาน รัส 2 คันวิ่งคู่กันได้
แถวนั้นเป็นป่า ผ่านมันลงไปถึงรังชั้นล่าง กลับไปที่หลบภัยในเขตหนึ่งของรังชั้นล่างได้
เขามีผู้ติดต่อคนหนึ่งด้วย เป็นพ่อค้าเถื่อนของแก๊งรังชั้นล่าง รับซื้อทุกอย่าง หลัก ๆ รับซื้อขยะ ขายทุกอย่าง หลัก ๆ ขายขยะ
ตอนนี้ปลดล็อกจุดถอนตัวกับผู้ติดต่อได้ หลินฉินอู้ไม่มีทางปฏิเสธ
เขารีบประคองหัวหน้าหน่วย pdf ก็คือรูโดเซนขึ้นจากพื้น อยากตรวจดูบาดแผล
แต่รูโดเซนขัดขืนตลอด ทั้งยังตะโกนลั่น
"ทรยศ! ตาย!!"
หลินฉินอู้รำคาญ ง้างตบไปสองฉาดใหญ่
"เชี่ย!! ข้าไม่ใช่พวกทรยศ! ข้าแค่คนเก็บขยะจากรังชั้นล่าง! มาสนามรบเก็บขยะ!
จักรพรรดิเทพอยู่เบื้องบน! ถ้าข้าเป็นพวกทรยศ มีดสั้นคงปักคอแกไปแล้ว!!"
หลินฉินอู้ตะโกนแบบนี้ อีกฝ่ายเลิกดิ้นรน มองเขาด้วยแววตาประหลาดใจ
"ตอนนี้เลิกขยับให้ข้า หยุดเลือดให้ข้าก่อน แล้วเราสองคนรีบเผ่น แกก็ไม่อยากถูกนักโทษจับกดตายหรอกนะ!"
รูโดเซนเงียบ หลินฉินอู้เริ่มตรวจดูบาดแผล มือขวาถูกยิงหนึ่งนัด ฝ่ามือแหลก น่องถูกยิงหนึ่งนัด กำลังเลือดออก
หลินฉินอู้ฉีกผ้าจากศพพันมือเขา แล้วทำผ้าเป็นรูปเหมือนสำลีอนามัย สอดเข้าไปในรูเขี้ยวกระสุนที่น่องของรูโดเซนโดยตรง
รูโดเซนเจ็บแทบกระโดด ฟันแทบกัดแตก แต่ดีที่ไม่ขยับ หลินฉินอู้พันผ้าอีกสองสามรอบ หยุดเลือดน่องเขาอย่างดุดัน
คนตายไม่ง่ายละ แต่วิทยุยังไง
รูโดเซนนี้ดูหนักกว่า 70 กิโล ตนจะแบกเขาเดินหนีได้ไง
แถมตรงนี้ยังมีอาวุธมากมาย ไม่เอากลับไปก็มาเสียเปล่า
เขามองไปรอบ ๆ ทันใดนั้นก็เห็นรถเข็นเล็ก ๆ ทำด้วยโลหะคันหนึ่ง อยู่ตรงมุมสนามเพลาะ อาจเป็นรถเข็นที่ใช้ขนดินตอนสร้างสนามเพลาะ
เขายกรถเข็นขึ้นไปบนสนามเพลาะทันที แล้วเอาปืนกลอัตโนมัติมาตรฐานที่เหลืออีก 4 กระบอก ถอดซองกระสุน คัดกระสุนออกจากลำกล้อง โยนลงรถเข็น จากนั้นประคองรูโดเซนขึ้นรถเข็น
"อย่ามีเรื่องนะ ข้าจะพาแกไปแนวป้องกัน pdf ก็ไป"
พูดพลางหลินฉินอู้ลากรถเข็นอยากไป
"เดี๋ยวก่อน..."
รูโดเซนพูดขึ้นมาทันที หลินฉินอู้หันกลับไปมองเขา
"ป้ายเพื่อนร่วมรบข้า เอาไป"
หลินฉินอู้ทำอะไรต่อมิอะไรมากมายทำให้เขามั่นใจว่า เขาไม่ใช่พวกกบฏจริง ๆ ไม่อย่างงั้นตนตายไปนานแล้ว
อาจเป็นแค่คนเก็บขยะจากรังชั้นล่างจริง ๆ เมื่อก่อนก็ไม่ใช่ไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้ หนูรังชั้นล่างบางตัวแอบออกจากช่องโหว่รังนครมาถึงพื้นดินเพื่อขโมยของ
หลินฉินอู้คิดสักพัก กลับเข้าไปในสนามเพลาะ ดึงป้ายหมาหรือก็คือป้ายระบุตัวตนจากอกทหาร pdf ที่ตาย โยนกลับให้รูโดเซน
"แกติดหนี้ข้าเรื่องหนึ่ง"
จากนั้นก็ลากรถนานมาก หลินฉินอู้ลากคนหนัก 70 กิโลกับปืนอีก 5 กระบอก เหนื่อยแทบอ้วกเป็นเลือด
แต่จะว่าไป ดาวเกษตรกรรมหมายเลข 496b สิ่งแวดล้อมดีมาก มองเห็นท้องฟ้าสีฟ้า พื้นดินเต็มไปด้วยพืชผลเขียวขจี ยังมีป่ามากมาย
ภาพที่เห็นได้ทั่วไปในยุค 3k นี้ ในยุค 40k เป็นความเพลิดเพลินที่หายาก ทว่าผู้คนบนดาวเกษตรกรรมนี้เห็นภาพแบบนี้ตลอดเวลา
หลินฉินอู้ลากรถเข็นวิ่งในไร่นา พละกำลังหมดหลอดหนึ่งก็หยุดพักฟื้น หายดีก็วิ่งต่อ
ในระหว่างนี้ พลังของเขาเพิ่มขึ้น 1 แต้ม จาก 10 เป็น 11 ความอึดเพิ่ม 2 แต้ม จาก 10 เป็น 12
ระหว่างทาง หลินฉินอู้หยุดในแอ่งเล็ก ๆ พัก รูโดเซนสลบไปเพราะเสียเลือดมากเกินไป
เขาหยิบน้ำกับอาหารจากเป้ออกมากิน แล้วเปิดแผนที่ในหัวดูระยะทางภารกิจ
ในหัวเขามีแผนที่ คล้าย ๆ แบบที่กด M ใน Dark Zone อะไรนั่น ละเอียดหน่อย มีเครื่องหมายจุดถอนตัวกับข้อมูลสถานที่ภารกิจ
ตอนนี้สถานที่ภารกิจไกลแค่ 2 กิโลแล้ว ห่างไป 2 กิโลคือแนวป้องกัน PDF เลยออกไปคือรังนครสูงเสียดชั้นบรรยากาศ
แต่ระยะถึงจุดถอนตัวตั้ง 20 กิโลเลย เขาร้องคราง รู้สึกว่าวันนี้ขาตัวเองจะหัก
กินขนมปังกรอบไปสองห่อติด ๆ ดื่มน้ำครึ่งขวด เพิ่มความอิ่มกับปริมาณน้ำให้ถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ หลินฉินอู้เดินทางต่อ
ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ท้องฟ้าดาวเกษตรกรรม 496b ประดับด้วยดวงดาวมากมาย มีบางครั้งยังเห็นหน่วยใหญ่บางอย่างแวบผ่านขอบฟ้า นั่นคือสถานีอวกาศโคจรต่ำกับยานรบอวกาศ
ตอนนี้หลินฉินอู้มาถึงนอกแนวป้องกัน pdf 300 กว่าเมตร ตรงนี้มีทุ่นระเบิดกับลวดหนามเต็มไปหมด ไกลออกไปคือหอสังเกตการณ์กับไฟส่องสว่าง มีบางครั้งเห็นทหาร PDF กำลังลาดตระเวน
หลินฉินอู้ดึงสิบตรีรูโดเซนลงจากรถเข็นเล็ก ตบสองฉาดดังปั๊งปลุกเขา
"เจ้าหญิงนิทรา! พวกเราถึงบ้านแล้ว!"
รูโดเซนยังมึน ๆ อยู่ หลินฉินอู้เทน้ำครึ่งขวดในกระติกน้ำทหารราดหน้าเขา ทีนี้เขาตื่นแล้ว
เขามองเห็นไฟส่องสว่างไกล ๆ ทันที รู้ว่าเขาถึงค่าย PDF แล้ว ดีใจมาก อ้าปากอยากตะโกน
หลินฉินอู้รีบปิดปากเขา
"ชู่ว! อย่าร้อง! ข้ายังไม่ไป ข้าไปแล้วแกค่อยร้อง!"
เขาไม่อยากถูก PDF จับ พวกขี้ข้าผู้ว่าการดาวเคราะห์พวกนี้จะยังไงกับคนชั้นล่างที่แอบหนีออกนอกรังนครอย่างเขาก็ไม่รู้
รูโดเซนกลืนน้ำลาย พยักหน้าแสดงว่าจะไม่ตะโกน หลินฉินอู้ถึงยอมปล่อยมือ
รูโดเซนมองหลินฉินอู้ด้วยแววตาซับซ้อน
"ข้าติดชีวิตเจ้าเรื่องหนึ่ง เจ้าชื่ออะไร"
หลินฉินอู้ชี้หน้าตัวเอง
"ใช่ แกติดชีวิตข้าอยู่หนึ่งเรื่อง เพราะงั้นแกต้องจำหน้าข้าให้ดี แล้วก็จำชื่อข้าด้วย คนเก็บขยะหลินฉินอู้ จำไว้ ภายหน้าหาโอกาสตอบแทนข้า
ตอนนี้ข้าจะไปแล้ว แกนับหนึ่งถึงร้อยในใจ รอให้ข้าไปไกล ๆ แล้วค่อยขอความช่วยเหลือ ลาก่อน"
พูดจบหลินฉินอู้ลากรถเข็นเผ่นไป เผ่นเร็วมาก
รูโดเซนมองแผ่นหลังเขาวิ่งไกลออกไป พึมพำว่า "คนเก็บขยะหลินฉินอู้รึ ข้าจำเจ้าได้... เฮ้ย เชี่ย ปืนเลเซอร์ข้าล่ะ!"
หลินฉินอู้วิ่งไม่หยุด หลอดพละหมดไปสิบกว่าหลอดถึงหยุดหอบแป๊บหนึ่ง เขามองปืนกลอัตโนมัติ 4 กระบอกกับปืนเลเซอร์ในรถเข็น สุขจนอยากกลิ้งกลางดิน
"ได้กินละได้กินละ! สุขลอยฟ้า!"
หลินฉินอู้ครวญเพลงได้กินระหว่างวิ่งไปจุดถอนตัว อารมณ์ดี เหมือนหลอดพละฟื้นเร็วขึ้นอีกนิด
ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น เขาเดินทางถึงหน้าท่อระบายอากาศใต้ดินในป่าแห่งหนึ่ง
นี่คือท่อขนาดยักษ์หนึ่งที่สร้างจากโลหะขึ้นสนิมกับเหล็กเซรามิกที่ใช้ก่อสร้าง เป็นส่วนหนึ่งของรังนคร
อาจเป็นเพราะรังนครมันใหญ่เกินไป นักออกแบบก็ลืมไปว่ามีท่อระบายอากาศอยู่ ท่อที่ไม่ได้รับการบำรุงรักษาชำรุดหนัก กลับมีทางหนึ่งตรงสู่ใต้รังนครพอดิบพอดี
ตอนที่หลินฉินอู้เข้าไปในท่อ มุมมองภายในปรากฏตัวเลขนับถอยหลัง 10 วินาทีสีเขียว
เมื่อ 10 วินาทีหมดลง ร่างของเขาก็หายตัวไปทันที ไปปรากฏในห้องมืด ๆ ห้องหนึ่งในรังชั้นล่างของรังนคร
ในมุมมองของหลินฉินอู้ปรากฏข้อความหนึ่งแถว
ถอนตัวสำเร็จ, ปฏิบัติการยอดเยี่ยม, นำสิ่งของออกมามูลค่า 36300 คูปองปุ๋ย, ภารกิจเสร็จสิ้น, ปลดล็อกผู้ติดต่อรูโดเซน