ประตูเปิดออกในทันใด สวี่จาวจาวเห็นสวีจิ้งเหม่ยตาสีแดงก่ำ ดูท่าเพิ่งร้องไห้มา
แม่สวีทำท่าจะพูดก็หยุด
“จาวจาว จิ้งเหม่ยบอกว่า สร้อยไข่มุกเส้นนั้นของเธอหายไป”
“ก็เส้นที่พวกเรามอบให้ตอนเธอกลับบ้านไงล่ะ เธอ...เคยเห็นไหม?”
แม่สวีไม่อยากจะถามในตอนนี้หรอก แต่สวีจิ้งเหม่ยบอกว่า นั่นเป็นของขวัญดีๆ ที่เธอได้รับเป็นครั้งแรก ถ้าหาไม่เจอ เธอจะนอนไม่หลับ
ไม่มีทางเลือก เธอจำต้องมาถาม
สวีจิ้งเหม่ยเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา พูดเสียงอ่อยๆ “แม่คะ บางทีหนูอาจจะวางไว้ที่ไหนแล้วลืมเอง ไม่จำเป็นต้องเป็นพี่จาวจาวก็ได้...”
พูดเช่นนั้น แต่สายตาของนางกลับมองไปทางห้องของสวี่จาวจาว
หากเป็นสวี่จาวจาวคนก่อน ถึงตอนนี้คงโกรธจนกระโดดโลดเต้นไปแล้ว
นางจะโต้แย้งเสียงดัง จะชี้หน้าด่าสวีจิ้งเหม่ยว่ากลั่นแกล้ง จะอาละวาดเพราะแม่สวีไม่เชื่อใจ จะเจ็บปวด จะเศร้า...
บ่อยครั้งในยามเช่นนี้ สวีจิ้งเหม่ยจะมองนางด้วยสายตาเหยียดหยาม ยั่วยุ ตั้งใจจะยั่วโทสะนางให้พุ่งพล่าน
แต่สวี่จาวจาวคนปัจจุบัน กลับนิ่งเงียบมองทั้งคู่ ในแววตาไม่มีโทสะ ไม่มีน้ำใจที่ต้องเก็บกด
นางหลบให้ “พวกเธอจะเข้ามาหาหรือเปล่า?”
สวีจิ้งเหม่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ลืมแม้กระทั่งทำเป็นน่าสงสาร
ไม่เหมือนที่นางคิดไว้เลย
“จาวจาว ถ้าเธอเอาไป ก็คืนให้จิ้งเหม่ยเถอะ แม่จะซื้ออย่างอื่นให้ใหม่...”
“พวกเธอเข้ามาหาเองได้เลย” สวี่จาวจาวพูดซ้ำ
แม่สวีกับสวีจิ้งเหม่ยมองหน้ากัน แล้วเดินเข้าไปในห้องของนาง
สวีจิ้งเหม่ยมองห้องของสวี่จาวจาวด้วยความอิจฉาริษยา ห้องนี้ดีกว่าห้องของนางเสียอีก
สายตาสวีจิ้งเหม่ยหยุดอยู่ที่กล่องใบหนึ่ง
“แม่คะ ไม่เอาดีกว่า หนูคงจำผิดเอง...”
สวี่จาวจาวเปิดกล่องเล็กๆ พร้อมกับหยิบกล่องใบเล็กอีกใบออกมา แล้วเปิดมัน
ในกล่องมีนาฬิกาเรือนหนึ่ง
ในกล่องมีสิ่งของต่างๆ เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ สร้อยข้อมือ นาฬิกา สร้อยคอ เครื่องเงิน และหยกต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใด ล้วนเป็นของมีค่าอย่างยิ่ง
“มีของเธออยู่ด้วยไหม?”
ใบหน้าของสวีจิ้งเหม่ยแดงก่ำขึ้นมาทันที
ของในกล่องนั้น นางไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าจะมีได้พร้อมๆ กัน แต่สวี่จาวจาวกลับมีมากมายขนาดนี้
“หนู...หนูไม่ได้หมายความแบบนั้น...” สวีจิ้งเหม่ยเริ่มพูดจาไม่รู้เรื่อง “พี่จาวจาว หนูรู้ว่าพี่ดูถูกหนูที่มาจากบ้านนอก คิดว่าหนูหยาบคาย คิดว่าหนูไม่คู่ควรกับของดีๆ เหล่านี้...”
“แม่คะ หนูกลับบ้านนอกเถอะ ที่นั่นต่างหากที่เหมาะกับหนู พี่จาวจาวโตมาในเมืองตั้งแต่เด็ก ร่างกายก็ไม่ค่อยแข็งแรง ควรจะอยู่บ้าน”
“หนูเหมาะจะอยู่ที่นั่นเท่านั้น”
ขณะที่สวีจิ้งเหม่ยร้องไห้หันหลังให้แม่สวี นางใช้สายตายั่วยุ เยาะเย้ยมองสวี่จาวจาว
นางกำลังรอให้สวี่จาวจาวคลุ้มคลั่ง
ยิ่งสวี่จาวจาวคลุ้มคลั่ง ครอบครัวยิ่งรู้สึกว่านางดี
ต้องยอมรับว่าสวีจิ้งเหม่ยกลยุทธ์นี้โหดร้ายและเก่งกาจจริงๆ
หากเป็นเช่นเคย แม่สวีคงอุ้มนางไว้ในอ้อมอกด้วยความเวทนา ปลอบโยนไปพลางตำหนิสวี่จาวจาวว่าไม่รู้จักโต
แต่ครั้งนี้ แม่สวีเพียงแต่ถอนหายใจ น้ำเสียงบอกถึงความผิดหวังอย่างบอกไม่ถูก
“จิ้งเหม่ย จาวจาวบอกแม่แล้ว นางจะไปบ้านนอก”
เสียงร้องไห้ของสวีจิ้งเหม่ยหยุดชะงักทันที นางเงยหน้ามองสวี่จาวจาวด้วยความไม่อยากเชื่อ
“อะไรนะ? เป็นไปได้ยังไง นาง...”
นางจะยอมทิ้งของดีๆ มากมายขนาดนี้ได้อย่างไร?
“ใช่แล้ว ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไปบ้านนอก...” สวี่จาวจาวรับข้อมูลมากมายขนาดนั้นในหนึ่งวัน เหนื่อยจริงๆ ไม่มีแรงจะเล่นละครกับนาง “ดังนั้นเธอไม่ต้องพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะไปบ้านนอกแทนฉัน”
“ฉันรู้ว่าฉันแย่งที่ของเธอ ฉันจะคืนให้เธอ จะไม่มาขวางหูขวางตาเธอ”
ทำเป็นน่าสงสารใครก็เป็นได้ สวี่จาวจาวก็เป็นเป็น!
บางครั้ง การไม่แย่งชิงอะไรเลยกลับทำให้คนอื่นเวทนาได้มากกว่าร้องไห้
สวีจิ้งเหม่ยอ้าปาก ชั่วขณะพูดไม่ออก
นางคาดเดาปฏิกิริยาของสวี่จาวจาวไว้หลายแบบ โกรธ น้อยใจ ทะเลาะเอะอะ...
เพียงแต่ไม่คิดว่าสวี่จาวจาวจะยอมทิ้งเงื่อนไขดีๆ เช่นนี้ ไปยังที่ที่แม้แต่นกยังไม่ขี้ใส่
สวี่จาวจาวหาว พร้อมกับขยี้ตา “มีเรื่องอื่นอีกไหม? พรุ่งนี้ฉันต้องตื่นเช้าเก็บของ”
สวีจิ้งเหม่ยไม่ยอมจากไปง่ายๆ เช่นนี้ กำลังจะพูดอะไรต่อ ก็ได้ยินเสียงของพี่เลี้ยงหวังจากนอกประตู
“คุณหนูคะ ที่ท่านพูดถึง เป็นสร้อยเส้นนี้หรือเปล่าคะ?”
พี่เลี้ยงหวังถือสร้อยไข่มุกเส้นหนึ่งยืนอยู่ที่ประตู สีหน้าแวววึดเล็กน้อย
“เมื่อกี้ตอนซักผ้า ฉันเจอมันในน้ำ”
สวีจิ้งเหม่ยเบิกตากว้าง นางวางไว้ในห้องของสวี่จาวจาวชัดๆ
นี่...เป็นไปได้ยังไง?
แม่สวีรู้ว่าตนเองกล่าวหาสวี่จาวจาวผิด ดวงตาคลอด้วยความรู้สึกผิดอย่างหนักหน่วง “จาวจาว แม่...”
สวี่จาวจาวไม่รอให้นางพูดจบ
นางเดินไป รับสร้อยจากมือพี่เลี้ยงหวัง วางลงในมือสวีจิ้งเหม่ย “เก็บให้ดี อย่าลืมอีก”
แววตาเยาะหยันของสวี่จาวจาว สวีจิ้งเหม่ยมองเห็นชัดเจน ความคิดหนึ่งแล่นวาบในหัว...หรือว่าสวี่จาวจาวตั้งใจทำ?
ยังไม่ทันที่สวีจิ้งเหม่ยจะปะทุ สวี่จาวจาวก็เดินเข้าห้อง ปิดประตู
สวีจิ้งเหม่ยกลัวแม่สวีจะเข้าใจผิด “แม่คะ...”
นางอยากหาข้ออ้างมาอธิบาย
แม่สวีเหนื่อยใจ “ของหาก็เจอแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ”
ในห้อง
สวี่จาวจาวหยิบหยกที่แนบไว้ออกมาอีกครั้ง ยังไม่ทันได้ดูว่าแสงสีเขียวเป็นเรื่องอะไร ก็ได้ยินเสียงเย็นชาเสียงหนึ่ง
[ยินดีด้วยเจ้าของระบบ ระบบนี้ถูกกระตุ้นแล้ว บัดนี้จะรับใช้ท่าน ท่านสามารถเรียกหาข้าพเจ้าในใจได้]
สวี่จาวจาว: ?!
หูของนางฟังผิดไปหรือเปล่า?
อะไรกัน? ทำไมได้ยินเสียงคนพูด
ในห้องไม่มีใคร หรือว่าจะเป็นหยกก้อนนี้?
สวี่จาวจาวกระพริบตาโต “เป็นเธอพูดกับฉันหรือ?”
ระบบ: [ใช่ ข้าพเจ้าเอง]
สวี่จาวจาว: “เธอชื่ออะไร?”
ระบบ: [หมายเลขของข้าพเจ้าคือ 003 เป็นระบบที่โดยเฉพาะรับใช้เหล่านางรองที่ตายอย่างทรมานและฟื้นคืนสติ]
ตายอย่างทรมาน? นางรอง? สวี่จาวจาวกระพริบตา คำเหล่านี้ดูเหมือนจะพูดถึงนางโดยเฉพาะ
นั่นหมายความว่า เจ้าตัวเล็ก 3 นี้รับใช้นาง
ก็เป็นของนางแล้วสิ
“ตัวเล็ก 3 แนะนำหน้าที่ของเธอให้ฉันฟังหน่อยสิ”
[โปรดเรียกข้าพเจ้าว่า 003]
“ตัวเล็ก 3 รีบเริ่มเลย”
“...”
สวี่จาวจาวได้ยินเสียงกระแสไฟฟ้าแผ่วเบา ตามด้วยการค้นพบว่าตนเองมาอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่งที่แปลกประหลาด
ระบบ 003: [ในร้านหนังสือใดก็ได้ของระบบ เจ้าของระบบสามารถเรียนรู้หนังสือเล่มใดก็ได้ที่ต้องการ เช่น ประเภทสุขภาพ ประเภทอาหาร ประเภทการแพทย์... ที่นี่ เวลาของท่านช้ากว่าภายนอกสามเท่า หมายความว่าหนึ่งชั่วโมงเท่ากับสามชั่วโมง และเจ้าของระบบจะไม่รู้สึกเหนื่อย ท่านอยากเรียนนานแค่ไหนก็ได้]
เรียน? สวี่จาวจาวขยุ้มผมที่ดัดลอนเล็กน้อย นางไม่ชอบเรียน!
[เจ้าของระบบ ข้าพเจ้าทราบความกังวลของท่านแล้ว โปรดวางใจ ท่านยังสามารถใช้ค่าความรู้สึกดีของผู้อื่นเพื่อปลดล็อกหนังสือที่เกี่ยวข้อง วิธีนี้ ความรู้จะเข้าสู่สมองของท่านโดยอัตโนมัติ]
สวี่จาวจาว: “เรียนแล้วได้อะไร?”
นางนึกว่าเป็นของวิเศษอะไรเลิศล้ำ ที่แท้ก็แค่นี้?
สู้ให้เงิน ให้ของอย่างอื่นแก่นางยังได้ประโยชน์มากกว่า
ระบบ 003: [...]
[ตรวจพบความหดหู่ของเจ้าของระบบ เจ้าของระบบสามารถใช้ค่าความรู้สึกดีซื้อสิ่งของใดก็ได้บนหน้านี้]
สวี่จาวจาวยังไม่ทันตั้งตัว ก็เห็นกำแพงผืนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า บนนั้นมีสิ่งของสารพัดชนิด
มีของกิน ของดื่ม แล้วก็ของที่นางไม่รู้จัก...
หลากหลายสารพัด จนตาลายไปหมด