เพิ่งเดินเข้ามาในลานบ้าน เสียงของโจวจินฮวาก็ดังมาจากในบ้าน “จาวจาวกลับมาแล้วหรือ?”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง โจวจินฮวาก็เปิดม่านประตูพรวดพราดออกมา
เธอก้าวไม่กี่ก้าวก็ตรงมาถึงหน้าสวี่จาวจาว สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล พลางกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “จาวจาว ในที่สุดแกก็กลับมาแล้ว ถ้ายังไม่กลับมาอีก แม่กับพ่อคงต้องออกไปตามหาแกแล้ว”
“หน้าผากยังเจ็บอยู่ไหม?”
วันนี้โจวจินฮวาทำงานมาทั้งวัน แต่ในใจก็เป็นห่วงจาวจาวอยู่ตลอด
แต่เดิมเธอคิดจะไปตามหาที่ตำบลตั้งนานแล้ว ทว่าหมู่บ้านไม่มีทั้งรถแทรกเตอร์และรถกระบือ ทำได้เพียงรอให้คนที่มีรถกลับมา ถึงจะออกไปตามหาจาวจาวได้
ยังดีที่จาวจาวกลับมาแล้ว
“ไม่เจ็บแล้วค่ะ” สวี่จาวจาวยิ้มพลางส่ายหน้า
สวี่ต้าชวนเดินตามออกมา แม้จะไม่พูดอะไร แต่สายตาก็จับจ้องลูกสาวตลอด จนแน่ใจว่าเธอไม่เป็นอะไรจริง ๆ ถึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก
สายตาของทุกคนหยุดอยู่บนใบหน้าของสวี่จาวจาวครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเสิ่นจี้
เสิ่นจี้ขยับเข้าไปใกล้สวี่จาวจาวโดยไม่รู้ตัว นิ้วมือแอบเกี่ยวชายเสื้อของเธอไว้
เสิ่นจี้พึ่งพาสวี่จาวจาวมาก
ดูเหมือนภรรยาตัวน้อยไม่มีผิด!
“น้องเล็ก เขาทำไม...” สวี่เจี้ยนเย่เป็นคนแรกที่อดถามไม่ได้ คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น “ทำไมเขาถึงตามมาถึงบ้านเราได้?”
ไอ้คนบ้าคนนี้ หรือว่าคิดจะมาตามตื๊อน้องสาวของเขา?
สวี่เจี้ยนเย่ไม่เคยมีสีหน้าดี ๆ ให้เสิ่นจี้เลยสักครั้ง
ถ้าไม่ใช่เพราะเขา น้องสาวของเขาก็คงไม่ต้องเข้าโรงพยาบาล และคงไม่ต้องบาดเจ็บด้วย อีกอย่าง ท่าทางของเขานี่มันจะขี้อายเกินไปแล้วไหมเนี่ย?