“อึก……”
เยว่ลู่กลืนเกี๊ยวแป้งนึ่งลูกที่หกลงไป แล้วเอนพิงพนักเก้าอี้พร้อมเรอออกมายาว ๆ ด้วยความอิ่ม กินเกี๊ยวแป้งนึ่งเนื้อแน่นไปสิบสองลูกติด ท้องของเธอป่องขึ้นเป็นส่วนโค้งให้เห็นชัดเจน
เธอดึงกระดาษทิชชูออกมาเช็ดมุมปาก แล้วเหลือบมองหน้าจอมือถือ
คอมเมนต์ยังคงพุ่งกันไม่หยุด
“แสดงเก่งจริง ๆ ถึงกับใช้พร็อพทำท้องให้อ้วนขึ้นมาเลยเหรอ”
“ฝืนยัดเข้าไปชัด ๆ”
“หลี่เฒ่าไปถึงไหนแล้ว รีบมาแฉร้านดำร้านนี้ที!”
เยว่ลู่กลอกตา ตั้งมือถือพิงไว้บนโต๊ะ แล้วขี้เกียจจะอธิบายต่อ ความจริงย่อมชนะคำพูด รอหลี่เฒ่ามาถึง ฟีเวอร์พวกนี้ก็จะหุบปากกันเอง
“เถ้าแก่ ร้านคุณไม่มีน้ำจริง ๆ เหรอ” เยว่ลู่ตะโกนถามเสียงดัง
“ร้านสะดวกซื้ออยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรนู่น”
ฟานลี่เล่นเกมอยู่ ตอบโดยไม่หันกลับมามอง “ร้านผมเป็นร้านอาหารเช้า”
เยว่ลู่ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ก่อนลุกไปซื้อ น้ำแร่สองขวดที่ร้านสะดวกซื้อ แล้วถือโอกาสซื้อน้ำชาแดงเย็นมาขวดหนึ่ง วางไว้บนเคาน์เตอร์ให้ฟานลี่
“ขอบคุณ”
ฟานลี่ว่างมือข้างหนึ่ง หยิบน้ำชาแดงขึ้นมาบิดฝาแล้วดื่มอึกหนึ่ง สายตายังคงจับจ้องอยู่กับหน้าจอ
ในร้านตกอยู่ในความเงียบอันชวนประหลาด มีเพียงเสียงดาบกระทบกันในเกมกับเสียงลมเบา ๆ จากช่องแอร์เหนือศีรษะ
เยว่ลู่นั่งย่อยอาหารอยู่บนเก้าอี้ไม้เนื้อแข็ง พลางพูดคุยกับคนในไลฟ์สดไปด้วย
กระทั่งห้าโมงกว่า ผู้ชมก็รอกันจนเริ่มหมดความอดทน
“เอี๊ยด……”
เสียงยางรถเสียดสีกับพื้นดังมาจากนอกร้าน
รถออฟโรดสีดำที่มีคราบโคลนเปื้อนจอดอยู่ริมถนน ประตูรถเปิดออก ชายวัยสี่สิบต้น ๆ รูปร่างท้วมเล็กน้อยก้าวลงมา เขาตัดผมสั้นเกรียน สวมเสื้อแขนสั้นสีน้ำเงินเข้ม และหนีบกระเป๋าหนังแท้สีดำไว้ใต้รักแร้