พอคีบเกี๊ยวแป้งนึ่งตรงจีบด้านบนขึ้นมา แผ่นแป้งกึ่งโปร่งแสงก็ถูกน้ำหนักด้านในดึงจนห้อยลงมาทันที แป้งบาง ๆ ตึงเปรี๊ยะ เมื่อส่องผ่านแสงไฟ น้ำซุปสีอำพันด้านในดูราวกับพร้อมจะทะลุแป้งออกมาได้ทุกเมื่อ
ภาพนี้ปรากฏชัดเจนบนหน้าจอไลฟ์สด
“โห แป้งบางขนาดนี้เลยเหรอ? แต่ไม่ขาดด้วย!”
“ตอนเขารีดแป้งเมื่อกี้ ฉันก็ดูออกแล้ว ฝีมือแบบนี้ไม่ได้ฝึกกันแค่สิบยี่สิบปีหรอก”
“ดูดีจริง แต่แปดสิบแปดหยวน... ต่อให้ข้างในเป็นเนื้ออะไรก็ไม่คุ้มหรอก!”
ตอนนี้เยว่ลู่ไม่มีเวลาสนใจคอมเมนต์บนหน้าจอแล้ว
เพราะพอเกี๊ยวขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของข้าวสาลีผสานกับกลิ่นน้ำซุปกระดูกและเนื้อที่เข้มข้นสุดขีด ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นยื่นมาบีบท้องของเธอเอาไว้
เธอกลืนน้ำลายลงคอ
ตามขั้นตอนในคลิปรีวิวร้านอาหารเพื่อเตือนให้เลี่ยงกับดักของบล็อกเกอร์คนอื่น ๆ ตอนนี้ควรกัดเปิดรูเล็ก ๆ ก่อน หันไปโชว์โครงสร้างด้านในให้กล้องดู แล้วค่อยวิจารณ์อย่างไม่ไว้หน้า ทั้งเรื่องวัตถุดิบ รสสัมผัส และความคุ้มค่า
เยว่ลู่ก็คิดจะทำแบบนั้นเหมือนกัน
เธอยกเกี๊ยวมาใกล้ปาก แล้วค่อย ๆ กัดแป้งตรงยอดให้เป็นรูเล็กน้อย
“ซี้ด...”
น้ำซุปร้อนฉ่าพุ่งผ่านช่องที่กัดไว้ลงบนปลายลิ้น
ไม่มีความเลี่ยนคาวแบบหมูมันอย่างที่คิดไว้ และไม่มีรสหวานปลอม ๆ จากการใส่ผงชูรสหนักมือเพื่อเพิ่มความอร่อย
นี่คือความอร่อยที่บริสุทธิ์ถึงขีดสุด