วันนี้สวีเจียวเจียวไม่เพียงมาส่งยาให้ฉู่เช่าเหิง แต่ยังตั้งใจแวะมาดูด้วยว่าทั้งสองคนไปทำเรื่องหย่าที่อำเภอหรือยัง
เธอชอบฉู่เช่าเหิงมาตั้งแต่ยังเป็นสาว
รูปร่างหน้าตาของฉู่เช่าเหิงโดดเด่นที่สุดในละแวกสิบลี้แปดหมู่บ้าน แถมยังเรียนเก่งมาตั้งแต่เด็ก
หลังเรียนจบมัธยมปลาย เขาก็เข้ากองทัพไปเป็นทหาร
กว่าจะรอจนฉู่เช่าเหิงถึงวัยพูดคุยเรื่องแต่งงานได้ สวีเจียวเจียวก็คิดว่าโอกาสของตัวเองมาถึงแล้ว
แต่เธอไม่คาดคิดเลยว่าฉู่เช่าเหิงจะถูกใจซ่งซิงหรานจากหมู่บ้านข้าง ๆ
เขามอบสินสอดแปดร้อยหยวน พร้อมของหมั้นครบชุดทั้งจักรยาน นาฬิกา จักรเย็บผ้าและวิทยุทันที
สินสอดที่มากมายขนาดนี้ นับว่าเป็นรายแรกในบรรดาหมู่บ้านละแวกนั้น
สวีเจียวเจียวทั้งเกลียดทั้งอิจฉา
ของพวกนั้นควรจะเป็นของเธอแท้ ๆ
เธอไม่ยอมให้ความรักข้างเดียวที่แอบเก็บไว้มาหลายปีสูญเปล่า จึงหาโอกาสสารภาพรักกับฉู่เช่าเหิง
ใครจะรู้ว่าจะถูกฉู่เช่าเหิงปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ถ้อยคำเย็นชาของเขายังคงก้องอยู่ข้างหู
“สหายสวี โปรดระวังคำพูดด้วย ผมกำลังจะแต่งงานแล้ว วันนี้ผมจะถือว่าไม่เคยได้ยินคำพูดของคุณ”
เธอทำได้เพียงฝังความรู้สึกที่ไม่อาจเปิดเผยเหล่านั้นไว้ลึก ๆ จากนั้นก็แต่งงาน มีลูก ใช้ชีวิตธรรมดาไปตลอดชีวิตกับผู้ชายที่ไม่ได้รัก
ชาติที่แล้ว ชีวิตแต่งงานของฉู่เช่าเหิงกับซ่งซิงหรานยืนยาวเพียงสองปี
ตอนที่พวกเขาหย่ากัน สวีเจียวเจียวก็แต่งงานไปแล้ว ทั้งยังตั้งครรภ์แก่
เธอจึงพลาดฉู่เช่าเหิงไปอีกครั้ง!
เธอจำได้ว่าชาติที่แล้วฉู่เช่าเหิงได้เลื่อนตำแหน่งจนเป็นผู้บัญชาการเขตทหาร
ตระกูลฉู่จึงพลอยรุ่งเรืองไปด้วย คนหนึ่งได้ดีทั้งตระกูลก็ได้อานิสงส์
ชาติที่แล้ว หลังฉู่เช่าเหิงหย่ากับซ่งซิงหราน เขาก็ไม่เคยแต่งงานใหม่อีกเลย
สวีเจียวเจียวเสียใจที่ชาติที่แล้วตัวเองไม่รอเพิ่มอีกสองปี
อีกสองปีต่อมา เมื่อฉู่เช่าเหิงหย่าแล้ว เธอก็จะได้แต่งงานกับเขา กลายเป็นภรรยานายทหารผู้โดดเด่นสง่างาม
บางทีสวรรค์อาจสงสารที่ชาติก่อนเธอยังมีเรื่องค้างคาใจ จึงให้เธอได้เกิดใหม่ในช่วงที่ฉู่เช่าเหิงกับซ่งซิงหรานเพิ่งแต่งงานกันได้ไม่นาน
ชาตินี้ เมื่อรู้ว่าฉู่เช่าเหิงกับซ่งซิงหรานจะต้องหย่ากันแน่นอน เธอจึงวางแผนลับ ๆ และเฝ้ารอโอกาสมาโดยตลอด
ตอนนี้ทั้งสองแทบจะหย่ากันอยู่แล้ว เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้าย แต่จู่ ๆ ซ่งซิงหรานกลับเปลี่ยนใจในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ จะไม่ให้เธอร้อนใจได้อย่างไร?
“สหายสวี นี่เป็นเรื่องภายในครอบครัวของฉัน ไม่ต้องลำบากให้คุณเป็นห่วงหรอก!”
ซ่งซิงหรานเห็นสีหน้าในดวงตาของสวีเจียวเจียวชัดเจน จึงคร้านจะพูดกับเธอให้มากความ
ตราบใดที่ซ่งซิงหรานยังอยู่ สวีเจียวเจียวก็อย่าหวังว่าจะได้สามีของเธอไป!
สวีเจียวเจียวกำลังจะพูดต่อ แต่ซ่งซิงหรานก็เดินเข้าบ้านแล้วปิดประตูเสียก่อน
มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล สวีเจียวเจียวพลันรู้สึกถึงสัญญาณเตือนในใจ
เธอมองประตูที่ปิดสนิท ขมวดคิ้ว เล็บจิกลงไปในเนื้ออย่างแรง
ซ่งซิงหรานบอกว่าไม่หย่าแล้วจะไม่หย่าได้หรือ?
เธอมีวิธีมากมายที่จะบีบให้ซ่งซิงหรานหย่ากับฉู่เช่าเหิง!
ซ่งซิงหรานกลับเข้าห้องของตัวเอง ก็เห็นภาพชายหนุ่มรูปงามตรงหน้า
ชายหนุ่มถอดเครื่องแบบทหารออก เผยร่างท่อนบนเปลือยเปล่า กล้ามอกแน่นเต็มตึง กล้ามท้องเป็นลอนชัดเจน
มัดกล้ามทุกเส้นดูราวกับถูกสลักด้วยมีดอย่างประณีต ไล่จากแผงอกลงไปถึงท้องน้อย ทั้งลื่นไหลและแข็งแกร่ง
ดูเหมือนชายหนุ่มจะรู้สึกได้ถึงสายตาร้อนแรงที่จับจ้องมา มือที่กำลังทายาหยุดชะงัก เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบจ้องเธอตรง ๆ
คราวนี้ซ่งซิงหรานถึงได้สังเกตเห็นบาดแผลตรงเอวของเขา
ผ้าก๊อซที่เอวถูกเปิดออก เผยให้เห็นแผลลึกเป็นทาง
ดูเหมือนแผลจะปริออกแล้ว เลือดกำลังซึมออกมา
ด้วยเหตุผลทางวิชาชีพ ซ่งซิงหรานรีบเดินไปหาเขา
เธอก้มลงเล็กน้อย เพื่อตรวจดูบาดแผลของเขาอย่างละเอียด
จากนั้นเงยหน้าสบสายตาที่กำลังพินิจเธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“แผลอักเสบหมดแล้ว รีบไปโรงพยาบาลเถอะ”
ฉู่เช่าเหิงไม่สนใจคำพูดของซ่งซิงหราน ยังคงทำสิ่งที่อยู่ในมือต่อ
เขาใช้ช้อนตักยาขึ้นมาเล็กน้อย แล้วป้ายลงบนแผล
ตลอดทั้งกระบวนการ สีหน้าเขาไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย คิ้วก็ไม่ขมวด ราวกับไม่รู้จักความเจ็บปวด
ซ่งซิงหรานรู้ว่านั่นเป็นยาที่สวีเจียวเจียวปรุงขึ้น กลิ่นของขี้ผึ้งลอยระเหยอยู่ในอากาศ
เธอได้กลิ่นส่วนผสมของยาสมานแผล แต่มีอยู่ไม่มาก
เธออดขมวดคิ้วเล็กน้อยไม่ได้ ก่อนยื่นมือไปห้ามเขาไม่ให้ทายาต่อ
“อย่าทาแล้ว ถ้าทาต่อไป แผลจะยิ่งหนักกว่าเดิม ยานี้อาจใช้ได้กับแผลเล็ก ๆ ทั่วไป แต่แผลของคุณลึกเกินไป ต้องไปโรงพยาบาลเท่านั้น”
ซ่งซิงหรานคิดในใจว่า บาดเจ็บหนักขนาดนี้ แล้วเมื่อคืนเขายังมีแรงทรมานเธอได้อย่างไร?
ฉู่เช่าเหิงหยุดมือ สายตาไหววูบ เขาพิจารณาใบหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะหยันเบา ๆ
“ซ่งซิงหราน กำลังจะหย่ากันอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งทำเป็นห่วงผมหรอก”
แต่งงานกันมาสองปี ผู้หญิงคนนี้มีเพียงช่วงแรกเท่านั้นที่พูดจาดีกับเขา
ไม่นานก็เผยธาตุแท้ นิสัยเอาแต่ใจ ชอบงอแง ทั้งขี้เกียจและตะกละ
แค่มีอะไรไม่ถูกใจ เธอก็ด่าเขากราด
ถึงขั้นด่าพ่อแม่และพี่ชายพี่สะใภ้ของเขาไปด้วย
ทุกครั้งที่เขากลับจากกองทัพ พ่อแม่กับพี่ชายพี่สะใภ้ต่างก็มีสีหน้ากลัดกลุ้ม
หลานชายตัวน้อยในบ้านยังมาฟ้องเขาว่าซ่งซิงหรานแย่งลูกอมของตัวเองกิน
ฉู่เช่าเหิงมีเงินเดือนเดือนละหนึ่งร้อยยี่สิบหยวน นอกจากเก็บไว้เป็นค่าใช้จ่ายส่วนตัวยี่สิบหยวน ที่เหลือก็ส่งให้ซ่งซิงหรานทั้งหมด
ต่อให้ซ่งซิงหรานใช้เงินเก่งแค่ไหน เงินก็ต้องพอใช้
แล้วจะถึงขั้นแย่งขนมเด็กกินได้อย่างไร?
เขาไม่เคยถามซ่งซิงหรานเรื่องนี้ และก็ไม่อยากถามอีกแล้ว
อย่างไรเสีย ทั้งสองก็จะหย่ากันอยู่แล้ว
“สามี ฉันรู้แล้วว่าตัวเองผิด เราไม่หย่ากันได้ไหม?”
ซ่งซิงหรานนึกถึงท่าทีที่เจ้าของร่างเดิมเคยปฏิบัติต่อคนในตระกูลฉู่แล้ว ก็แทบอยากตบเจ้าของร่างเดิมสักหลายฉาด
พ่อแม่สามีตระกูลฉู่เป็นผู้ใหญ่ที่เข้าใจเหตุผลหาได้ยาก พี่ชายกับพี่สะใภ้ก็เป็นคนซื่อสัตย์ขยันขันแข็ง
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฉู่เช่าเหิง ทั้งที่อายุยังน้อยก็อาศัยความสามารถของตัวเองไต่เต้าขึ้นเป็นผู้บังคับกองพัน
หน้าตาก็ดี เรื่องบนเตียงก็เก่ง! เงินเดือนส่งให้ตรงเวลาทุกเดือน
ที่สำคัญที่สุดคือ ตลอดสองปีที่ผ่านมา ไม่ว่าเจ้าของร่างเดิมจะเอาแต่ใจแค่ไหน เขาก็เลือกที่จะอดทนและตามใจเธอเสมอ
ทุกครั้งที่กลับบ้านมาเยี่ยมญาติ งานในบ้านทั้งนอกทั้งในเขาก็รับผิดชอบคนเดียว
สามีดีขนาดนี้ เจ้าของร่างเดิมไม่เอา แต่เธอเอา!
“นี่เงินห้าร้อยหยวน เป็นเงินรางวัลที่ผมได้จากการทำภารกิจครั้งนี้ หลังหย่าแล้วผมจะยกให้คุณทั้งหมด นี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมทำให้ได้แล้ว”
ฉู่เช่าเหิงวางธนบัตรสิบหยวนแผ่นใหญ่ที่จัดเรียงเป็นปึกเรียบร้อยลงบนโต๊ะข้างเตียงตรงหน้าซ่งซิงหราน
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ใส่ใจคำพูดของซ่งซิงหราน แถมยังเข้าใจไปว่าเธอกำลังเรียกร้องบางอย่างอ้อม ๆ
ซ่งซิงหรานเองก็รู้ตัวเช่นกัน จึงได้แต่ลอบร้องทุกข์ในใจ
กองปัญหาที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้ เธอต้องจัดการเอง!
ไม่อย่างนั้น ถ้าสามีนายทหารรูปหล่อหนีไปจะทำอย่างไร? เธอจะไปร้องไห้ที่ไหน?
เธอเงียบ ๆ เก็บเงินใส่กระเป๋าตัวเอง
เงินก็ต้องเอา คนก็ต้องเอา!
จู่ ๆ ซ่งซิงหรานก็โผเข้ากอดฉู่เช่าเหิง พอเขาจะผลักเธอออก เธอก็รัดคอเขาไว้แน่น พร้อมพูดเสียงสะอื้นว่า
“สามี ฉันรู้ว่าเมื่อก่อนฉันทำไม่ดี เอาแต่โมโหใส่คุณอยู่เรื่อย แต่ที่เป็นแบบนั้นก็เพราะฉันรักคุณมากเกินไปต่างหาก!”
ช่างเถอะ ใช้ไม้อ่อนไม่ได้ผล ก็ต้องหน้าด้านสักหน่อยแล้ว!