ในที่สุดสะใภ้รองก็พาฉินเซี่ยวกับฉินวั่งออกมา ทั้งหมดมุ่งหน้าไปบนเขา พวกเขานับว่าออกมาเช้ากว่าคนอื่น
「ท่านยาย」
ฉินฟางเห่าเอ่ยเรียก
ฉินเซี่ยวกับฉินวั่งก็เรียกตาม
「อ้าว พวกเจ้าก็มาด้วยหรือ พอดียายพกน้ำตาลกรวดมาสองสามเม็ด」
เด็กทั้งสามได้รับคนละก้อน
「ขอบคุณท่านยาย」
「ประเดี๋ยวเดินช้า ๆ หน่อยนะ หงซู เจ้ามีครรภ์อยู่ หากไม่สบายก็ลงเขาก่อน」
เฉินหงซูพยักหน้า 「ข้ารู้จักประมาณตน ท่านน้า」
เมื่อวานฝนตกหนัก ในป่าจึงชื้นแฉะและมีน้ำค้างมาก เดินไปได้ไม่กี่ก้าว กางเกงกับรองเท้าก็เปียกชุ่ม
ฉินเซี่ยวกับฉินวั่งไม่รู้ไปเก็บไม้กระบองมาจากไหน แล้วก็เอาไปตีตามกิ่งไม้ทั่ว ท่อนหนึ่งเกือบฟาดถูกหัวฉินฟางเห่า พอสบตาพี่สาวคนโตเข้า เด็กทั้งคู่ก็ชะงักด้วยความตกใจ
「ข้าไม่ได้ตั้งใจ」
ฉินฟางเห่าแย่งไม้ในมือพวกเขามา แล้วฟาดคนละสองที
ฉินวั่งเจ็บจนร้องไห้โฮทันที
「หุบปาก!」
「ไม่อย่างนั้นประเดี๋ยวจะตีอีก!」
ทั้งคู่เบะปาก สีหน้าสุดแสนคับข้องใจ แต่ไม่กล้าส่งเสียง
「ตอนนี้ไปหาเห็ดกับผักป่ามาให้ข้า ถ้าไม่รู้จักก็ถาม ถ้าหาอะไรมาไม่ได้เลย วันนี้ก็ไม่ต้องกินข้าวกลางวัน!」
ฝาแฝดมองนางอย่างหวาดผวา ก่อนจะพยักหน้าด้วยความจำยอมต่ออำนาจของพี่สาวคนโต
เฉินหงซูมองพี่สะใภ้รองที่อยู่ในป่า 「ถ้านางเห็นเข้า คงไม่พอใจอีกแล้ว」
「ข้าก็เป็นเด็กเหมือนกัน แถมยังเป็นพี่ใหญ่ด้วย พวกเขาไม่เชื่อฟัง ข้าก็ตี」 นางมองท้องของมารดา 「น้องชายไม่เชื่อฟัง ข้าก็ตีเหมือนกัน」