“ไหล่ตี้ ลูกในท้องแม่เจ้าเป็นน้องชายหรือน้องสาวหรือ? ต่อไปพ่อแม่เจ้าก็จะรักน้องชายกับน้องสาวแล้วนะ~”
ฉินฟางเห่าหันไปมองชายที่พูด นางนึกว่าเรียกเขาว่าอารอง “ท่านอารอง เมื่อก่อนตอนท่านปู่เล็กกับท่านย่าเล็กคลอดท่านอาสาม พวกเขาเลิกรักท่านหรือไม่?”
“ฮ่า ๆ ๆ เด็กผู้หญิงคนนี้ปากคอเราะร้ายนัก!”
ฉินฟางยกกาน้ำชาขึ้นพลางตะโกน “อย่าเรียกข้าว่าไหล่ตี้! ข้าไม่เอาชื่อเล่นนี้แล้ว!”
“ข้าชื่อฉินฟางเห่า ฟางที่แปลว่าสี่เหลี่ยมจัตุรัส เห่าที่หมายถึงวันดี ๆ! ต่อไปใครเรียกข้าว่าไหล่ตี้ ข้าจะไม่พูดด้วยอีก!”
“โอ้โห ชื่อนี้ฟังดูสง่าดีนะ!”
“เปลี่ยนชื่อเมื่อไรกัน?”
ผู้ใหญ่พวกนี้ชอบหยอกเด็กนัก ชอบที่สุดก็ตรงที่หยอกจนเด็กร้องไห้
เมื่อก่อนนางก็ร้องไห้เหมือนกัน
คราวนี้หยอกนางไม่สำเร็จ แถมยังปากกล้าขึ้นไม่น้อย
น่ารักกว่าเดิมเสียอีก
“แม่หนูฉิน ได้ยินว่าวันนี้เจ้าจับปลาได้หรือ? ตัวใหญ่แค่ไหนล่ะ?”
“ใหญ่เท่ามือข้าเลย ท่านยาย” ฉินฟางเห่ายื่นมือกะขนาดให้ดู
“นั่นก็ใหญ่ไม่น้อยนะ ให้แม่เจ้าต้มแกงปลาให้กินสิ”
“ได้เลย ท่านยาย”
“หลิวเทียนจวี๋ ฉินเหล่าฮั่น หลานสาวพวกเจ้ามาส่งน้ำแล้ว เด็กสองคนที่บ้านฉินสือไปไหนเสียล่ะ?”
พอพูดถึงเรื่องนี้ หลิวเทียนจวี๋ก็โมโหขึ้นมา “กลับบ้านเดิมไปแล้ว! พอมีงานให้ทำก็กลับบ้านเดิม คิดว่ากลับไปแล้วจะไม่ต้องทำงานหรืออย่างไร? สุดท้ายทำงานเสร็จยังไม่มีข้าวให้กินสักมื้อ!”
ฉินเหอได้ยินแล้วกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง “เจ้าเอาเรื่องพวกนี้มาพูดข้างนอกทำไม?”