ในขณะที่ว่างซีจนปัญญา จู่ ๆ เธอก็นึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมา
พ่อค้าตลาดมืด เฟยลั่วซือ
ชาติก่อนเธอเคยเจอไอ้แก่คนนี้ครั้งหนึ่ง
ตอนนั้นเธอถูกครอบครัวนั้นทรมานจนไม่เหลือสภาพมนุษย์ อาศัยเครื่องช่วยไหลเวียนโลหิตภายนอกยื้อชีวิต แฟนของว่างเหยียนลากเธอไปตลาดมืด หมายจะขายเธอเป็นสินค้า
เฟยลั่วซือชำเลืองมองแวบหนึ่ง ขมวดคิ้ว พูดประโยคที่ทำให้เธอจดจำไปสองชาติภพว่า
“ของพรรค์นี้มันก็ตั้งห้าสิบเหรียญทอง? พวกเจ้าคิดว่าที่นี่เป็นสถานีรีไซเคิลขยะรึไง?”
ของพรรค์นี้
สถานีรีไซเคิลขยะ
ไอ้แก่คนนี้ไม่ใช่แค่รวย ยังปล่อยกู้ด้วย
ดอกเบี้ยพิลึกจนแช่งคนเป็นแม่ได้ ไม่ได้คิดเป็นเดือน ไม่ได้คิดเป็นปี แต่คิดตามการเต้นของหัวใจ
ทุกครั้งที่หัวใจเต้น ดอกเบี้ยขึ้นหนึ่งเหรียญทองแดง
ตอนนายสงบ หัวใจเต้นช้า ดอกเบี้ยก็น้อย
ตอนนายวิ่ง หัวใจเต้นแรง ดอกเบี้ยก็พุ่งพรวด
ที่โคตรโหดกว่านั้นคือ ในสัญญากู้ของไอ้แก่คนนี้ยังมีข้อความตัวหนังสือเล็กเท่ามดซ่อนอยู่อีกบรรทัดหนึ่ง: ระหว่างระยะเวลากู้ หัวใจของผู้กู้จะผูกติดกับสัญญา หากหัวใจหยุดเต้นเกินสามวินาที สัญญาจะสิ้นสุดลงโดยอัตโนมัติ ทรัพย์สินทั้งหมดของผู้กู้ตกเป็นของเฟยลั่วซือ
นั่นก็คือ นายคิดจะฆ่าตัวตายหนีหนี้รึ?
ไม่มีทาง
ตายแล้วยังต้องบีบน้ำมันออกจากกระดูก
แต่ว่างซีไม่แคร์
เพราะเธอรู้ว่าบนตัวเฟยลั่วซือยังมีอีกสิ่งหนึ่ง สิ่งที่มากพอจะพลิกชะตาของเธอ
ว่างซียกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
เธอหยิบมือถือขึ้นมาเปิดแผนที่ย่ออีกครั้ง สายตาจับจ้องไปยังพื้นที่สีเทาทางตะวันตกของเมืองปู้ลั่ว
ตลาดมืด
ตลาดมืดคือที่ที่สกปรกที่สุด อันตรายที่สุด แต่ก็ทำให้คนแห่กันไปมากที่สุดในเสินอวี้
ที่นั่นไม่มีกฎเกณฑ์ ไม่มีระเบียบ มีแค่การค้าขาย
นายจ่ายราคาได้ ก็ซื้ออะไรก็ได้
รวมถึงชีวิตคน
ส่วนเธอจะไปตลาดมืดเพื่อหาคน บนตัวคนผู้นี้ มีสิ่งที่เธอต้องการมากที่สุด
ว่างซีควบคุมตัวละครตัดผ่านถนนสายหลักของเขตตะวันตก เลี้ยวเข้าไปในตรอกเตียบ ๆ หนึ่ง
นี่คือตลาดมืด เพียงเพราะตอนนี้เป็นช่วงต้นเกม แผงลอยต่าง ๆ จึงยังไม่ได้เปิด
สุดตรอกเป็นประตูเหล็กขึ้นสนิมบานหนึ่ง เหนือกรอบประตูแขวนป้ายไม้เบี้ยว ๆ บานหนึ่งว่า:
“ร้านสารพัดเฟยลั่วซือ —— รับหมดทุกอย่าง ขายหมดทุกสิ่ง”
ว่างซีผลักประตูเข้าไป
ในร้านแสงสลัว อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นโลหะผสมสมุนไพร
บนชั้นวางของกองระเกะระกะเต็มไปด้วยข้าวของ: ชุดเกราะขึ้นสนิม คทารา ฟันและเกล็ดของสิ่งมีชีวิตไม่รู้ชนิด
ด้านหลังเคาน์เตอร์มีคนแคระนอนฟุบกรนอยู่บนเคาน์เตอร์
ความสูงของเขาพอ ๆ กับเอวมนุษย์ แต่ความกว้างแทบจะเท่ากับความสูง ทั้งตัวเหมือนหม้อเหล็กอ้วนเตี้ยครอบอยู่บนพื้น
เคราสีน้ำตาลแดงถักเป็นเปียสองเส้นห้อยลงมาถึงพุง ปลายเปียมัดด้วยห่วงทองแดง เงามันแวววาว
ข้อความระบบเด้งขึ้นมา:
[เฟยลั่วซือ·เครือทองแดง]
[เผ่าคนแคระ]
[พ่อค้า]
[เลเวล: ???]
[ฝ่าย: โกลาหลเป็นกลาง]
[หนึ่งในพ่อค้าจอมโกงฉาวโฉ่ที่สุดในตลาดมืดเมืองปู้ลั่ว เล่ากันว่าเคยใช้เหรียญเงินปลอมเหรียญเดียวหลอกเอาเหมืองทองทั้งเหมืองมาจากมังกรยักษ์ เหล่าคนโง่คอยถูกเขาหลอกนั้นเรียงแถวยาวจากตลาดมืดไปจนถึงเขตการปกครอง]
ว่างซีควบคุมตัวละครเดินไปหน้าเคาน์เตอร์
เสียงกรนของคนแคระหยุดลง
เขาสะบัดหน้าขึ้นมาทันใด ดวงตาเล็ก ๆ สองข้างเหมือนเมล็ดถั่วเขียวขึ้นราสองเมล็ดกวาดมองว่างซีรอบหนึ่ง
กล่องบทสนทนาดีดขึ้นมา
“เจ้าอยากซื้ออะไร? เจ้าอยากขายอะไร?”
ว่างซีเปิดรายการแผงลอยของเฟยลั่วซือ
รายการสินค้าดีดขึ้นมา ตัวเลขที่ตามหลังราคาทำให้หางตาของเธอกระตุก
[ดาบสั้นทองแดงเก่า ๆ ]ราคาต่อหน่วย: 20 เหรียญเงิน
[ตีนกระต่ายนำโชค (หลังใช้ โชค +1 ต่อเนื่อง 1 ชั่วโมง)]ราคาต่อหน่วย: 10 เหรียญเงิน
[ชิ้นส่วนแผนที่ขุมทรัพย์ของ ???]ราคาต่อหน่วย: 1 เหรียญทอง
……
สายตาของว่างซีหยุดอยู่ที่ชิ้นส่วนแผนที่ขุมทรัพย์นั่นสองวินาที แล้วก็ปิดรายการเงียบ ๆ
ตอนนี้เธอจนเนื้อจะตาย ซื้อของพวกนี้ หมายจะเอาชีวิตเธอชัด ๆ
แต่ไม่เป็นไร
ว่างซียืนประจันหน้าอยู่ตรงหน้าเขา มองต่ำลงไปที่คนแคระซึ่งสูงไม่ถึงเอวตนเอง “ฉันมากู้เงิน”
ในที่สุดเฟยลั่วซือก็เงยหนังตาขึ้นมามองเธอ “กู้เท่าไร?”
“หนึ่งพันเหรียญทอง”
“พรืด——”
ไวน์แดงในปากเฟยลั่วซือพุ่งออกมา กระเด็นใส่เสื้อกั๊กกำมะหยี่ที่ดูมีราคาไม่น้อยของเขา
เขาไม่แม้แต่จะเช็ด ก็เบิกตาจ้องว่างซีแบบนั้น ราวกับกำลังมองคนบ้าที่หนีออกมาจากโรงพยาบาลโรคจิต
“หนึ่งพันเหรียญทอง?” เฟยลั่วซือทวนอีกครั้ง น้ำเสียงสูงขึ้นแปดระดับ “ยัยหนู เจ้ารู้ไหมว่าหนึ่งพันเหรียญทองมันหมายความว่ายังไง?”
ว่างซีสีหน้าไม่เปลี่ยน: “นายก็แค่บอกมาว่านายให้กู้ไหม”
“ให้ ให้แน่นอน แต่...” เฟยลั่วซือตบโต๊ะทีหนึ่ง “กู้เงินต้องมีของค้ำประกัน เจ้ามีอะไร? เสื้อผ้าชุดนี้? รองเท้ารุ่ยคู่นี้? หรือหน้าเจ้า... เอ่อ หน้าเจ้านี่ก็พอมีค่าอยู่บ้าง แต่ยังห่างจากหนึ่งพันเหรียญทองอีกเก้าร้อยเก้าสิบเก้า”
ว่างซีไม่รับคำ เธอกลับยื่นมือเข้าไปในเป้ ล้วงเอา[รองเท้าบู้ทเก่า ๆ]ที่เป็นรางวัลเควสต์ออกมา
เธอวางรองเท้าบู้ทไว้บนเคาน์เตอร์
เฟยลั่วซือก้มมองแวบหนึ่ง แล้วเงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง สีหน้าคล้ายกำลังพูดว่า: นี่แกเล่นฉันเหรอ?
“อย่าเพิ่งรีบ” ว่างซีพูด
เธอล้วงเอา[โพชั่นน้ำชีวิตคุณภาพต่ำ ×2]ออกมาจากเป้อีก วางข้างรองเท้าบู้ท
สีหน้าของเฟยลั่วซือเริ่มเปลี่ยนจาก “นี่แกเล่นฉันเหรอ” เป็น “นี่แกนี่มันไม่ปกติรึเปล่า”
ว่างซีควักต่อ
[ต้นแสงจันทร์ ×3]
[สินแร่เหล็ก ×1]
[หนังสัตว์อะไรสักอย่าง (คุณภาพ: หยาบ)]หนึ่งผืน
สีหน้าของเฟยลั่วซือตอนนี้เกินจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้
เขาอ้าปาก แล้วหุบ แล้วอ้าอีก สุดท้ายกลั้นใจพูดออกมาประโยค: “เจ้านี่มันเข้าใจคำว่า ‘ค้ำประกัน’ ผิดไปรึเปล่า?”
“ไม่ได้เข้าใจผิด” ว่างซีจัดของวางทีละอย่าง สุดท้ายล้วงของสิ่งหนึ่งออกมาจากเป้ วางเบา ๆ บนเคาน์เตอร์ “แล้วถ้ารวมสิ่งนี้ด้วยล่ะ?”
นั่นคือดาบสั้นสีม่วงเล่มหนึ่ง
[ทิ่มแทงแห่งเงามืด (สีน้ำเงิน)]
คุณภาพ: ชั้นดี
พลังโจมตี: 45-68
ความว่องไว +8
อัตราคริติคอล +5%
เอฟเฟกต์พิเศษ: เมื่อโจมตีจากด้านหลัง สร้างดาเมจคงที่เพิ่ม 20 หน่วย
ดวงตาของเฟยลั่วซือเป็นประกาย
คนแคระนอกจากรักเหรียญทองแล้ว ยังเป็นพวกคลั่งอาวุธด้วย นี่คือสัญชาตญาณประจำเผ่าพันธุ์ที่ฝังอยู่ในกระดูก
เขาเอื้อมมือไปหยิบดาบสั้น ว่างซีเร็วกว่าก้าวหนึ่งกดดาบสั้นไว้
“หนึ่งพันเหรียญทอง” เธอว่า “ดาบสั้นเล่มนี้ค้ำประกัน สามเดือนคืนให้หมด เงินต้นบวกดอกเบี้ย”
เฟยลั่วซือหรี่ตามอง ประเมินว่างซีตั้งแต่หัวจรดเท้า
พักใหญ่ เขาก็ยิ้ม
รอยยิ้มนั่นทำให้ว่างซีนึกถึงตอนชาติก่อนทำงานพิเศษที่ร้านอาหาร แมวในครัวหลังร้านที่ขโมยกินหนูตายแล้ว
ล้นเหลือ เจ้าเล่ห์ แถมยังเจือด้วยอะไรบางอย่างที่ทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจ
“ยัยหนู” เฟยลั่วซือพูดยานยวน “เจ้าก็รู้ว่าข้าปล่อยกู้ ดอกเบี้ยคิดตามการเต้นของหัวใจ”
เขาชี้ไปที่ตัวหนังสือเล็กเท่ามดบรรทัดล่างสุดของแผ่นหนังแกะ: “หัวใจของคนปกติเต้นนาทีละหกสิบถึงร้อยครั้ง ถึงเจ้าจะเฉลี่ยเจ็ดสิบ ชั่วโมงละสี่พันสองร้อยครั้ง วันละหนึ่งแสนกับแปดร้อยครั้ง เงินกู้หนึ่งพันเหรียญทอง ด้วยอัตรานี้ วันหนึ่งเจ้าก็ต้องคืน...”
เขาแบมือนับนิ้วคำนวณ รอยยิ้มบนหน้ายิ่งกว้างขึ้น
“สิบเหรียญทอง”
“หนึ่งเดือนสามร้อยเหรียญ”
“สามเดือนเก้าร้อยเหรียญ”
“บวกเงินต้นหนึ่งพันเหรียญ รวมเป็นหนึ่งพันเก้าร้อยเหรียญ”
เฟยลั่วซือเลื่อนแผ่นหนังแกะมาตรงหน้าว่างซี ข้อนิ้วเคาะบนโต๊ะ: “เจ้าแน่ใจนะว่าสามเดือนจะหาเงินได้หนึ่งพันเก้าร้อยเหรียญทอง?”