ดูหนังจบก็ดึกมากแล้ว น้ำอัดลมกับถั่วคั่วที่ซื้อมา จียงแค่จิบไปไม่กี่อึก ที่เหลือให้วังซินดื่มหมด
ตอนอยู่ยุคปัจจุบันเธอค่อนข้างชอบดื่มโค้กและสไปรท์ แต่พอไปเกิดในโลกโบราณแห่งหนึ่งที่อยู่จนสิ้นอายุขัย ดื่มชามาทั้งชีวิต พอน้ำอัดลมหรือเครื่องดื่มอะไรก็ไม่เกลียด แต่ก็ไม่อยากดื่มแล้ว
วังซินเข็นรถออกมา เดินไปพร้อมกับถามจียงข้าง ๆ “หิวไหม?”
จียงจริง ๆ แล้วไม่ค่อยหิว แต่จะ “กิน” คน ๆ นั้นให้หมดทั้งตัวก็ต้องมีเวลาอยู่ด้วยกันก่อน
“หิวนิดหน่อย พอดีที่บ้านยังมีไข่อยู่ กลับบ้านไปต้มบะหมี่ไข่กินกันเถอะ”
“น้องชายเสี่ยวซินเต็มใจทำบะหมี่ให้ฉันกินไหม?”
วังซินคร่อมขึ้นจักรยาน หันหน้ามองจียง เส้นข้างใบหน้าลื่นไหล รูปหน้ากระจ่างชัด ยิ้มออกมาอย่างเขิน ๆ
“รับใช้แฟน เป็นเกียรติของผม...แต่ถ้าผมทำไม่อร่อย หยาวเอ๋ออย่าได้แหนงใจกันล่ะ”
จียงนั่งเบาะหลังโอบเอวเขาไว้ เงยหน้าขึ้นยิ้ม “ไม่รังเกียจหรอก งั้นอาซินยอมเรียนทำอาหารกับลุงวังเพื่อฉันไหม? ฉันอยากกินข้าวฝีมืออาซินทุกวันจริง ๆ ภาพนั้นต้องมีความสุขมากแน่ ๆ”
วังซินถูกคำหวาน ๆ หล่อเลี้ยงหัวใจให้อบอุ่นไปหมด รับปากอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย
กลับมาถึงบ้าน ทั้งสองคนกอดแขนกันเดินยิ้มหัวเราะเข้าบ้านจียงไป ไม่แม้แต่จะมองหม่าเยียนที่ยืนอยู่ตรงมุมมืด
จริง ๆ แล้ววังซินไม่เห็นต่างหาก ถ้าเห็นเขาก็ต้องทักทายหม่าเยียนแน่นอน ส่วนจียงน่ะไม่สนใจเธอล้วน ๆ มีคนจะมาแย่งผู้ชายของเธอแล้ว เธอยังจะต้องทักทายอย่างกระตือรือร้นอีกหรือ?