จียงตัดสินใจซื้อทักษะการค้าขั้นต้นและการป้องกันตัวขั้นต้นในที่สุด ถึงแม้เธอจะเสียดายคะแนนบุญมาก แต่ตราบใดที่มันมีประโยชน์ต่อภารกิจ เธอก็จะซื้อหมด
โดยเฉพาะทักษะที่ช่วยปกป้องชีวิตน้อยๆ ของตัวเองได้ เธอยิ่งไม่ลังเลเลย คะแนนบุญหามาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ชีวิตมีแค่ครั้งเดียว
วันรุ่งขึ้น จียงตื่นขึ้นมาอย่างมึนงง ข้างนอกฟ้าสว่างแล้ว เธอลุกขึ้นแต่งตัวให้เรียบร้อย ยืนอยู่ข้างขาตั้งอ่างล้างหน้าที่ติดกับกำแพง มองดูหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มสดใสในกระจก เสื้อโค้ทสีชมพูเข้ารูปทำให้ใบหน้าขาวผ่องเล็กๆ ของเธอดูยิ่งเหมือนลูกพีชเนื้อนุ่มหอมหวาน
ต้องยอมรับว่าเจ้าของร่างเดิมรู้จักแต่งตัวอย่างแท้จริง เสื้อผ้าในตู้มีเยอะมาก ผ้าพันคอเส้นเล็ก หนังยางมัดผม ฯลฯ สีสันหลากหลาย แม้แต่ถุงเท้ายังจับคู่เป็นชุดๆ อย่างดี
นึกถึงเงินเก็บในความทรงจำที่มีอยู่ไม่กี่สิบหยวน จียงก็เข้าใจได้ในทันที คงจะใช้เงินเดือนไปซื้อผ้ามาทำเสื้อผ้าใส่ทั้งหมด
จัดแต่งตัวเสร็จ ต้มไข่กับโจ๊กง่ายๆ ทานเสร็จก็ล็อกประตู แล้วเดินไปทางบ้านของวังซิน
วันนี้เป็นกะกลางคืน เธอไม่ต้องไปทำงาน พอดีกับไปสานสัมพันธ์กับวังซิน
"เอ๊ะ หยาวเอ๋อ หยาวเอ๋อ"
เดินไปได้ไม่ไกล ก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังมาจากข้างหลัง
จียงหันกลับไปมองด้วยความสงสัย
"หลายลี่? วิ่งมาเร็วขนาดนี้มีเรื่องอะไรเหรอ?"
หนิวหลายลี่เห็นจียงเดินอยู่บนถนนแต่ไกลแล้ว จึงรีบวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ เขาอยากจะถามว่าเมื่อวานทำไมถึงไปดูหนังกับวังซิน
ยังไม่ทันได้พูด ก็เห็นใบหน้าอ่อนเยาว์ชุ่มฉ่ำของเธอ ทำให้หนิวหลายลี่ที่แอบชอบเธออยู่แล้วต้องยืนนิ่งงันอยู่กับที่
รู้สึกว่าวันเดียวไม่ได้เจอ หยาวเอ๋อก็สวยขึ้นอีก เหมือนนางฟ้าลงมาจากสวรรค์เลย
หนิวหลายลี่ยกมือเกาหัวด้านหลัง แล้วหัวเราะแหะๆ "หยาวเอ๋อ วันนี้เธอสวยเหมือนนางฟ้าเลย"
มุมปากของจียงเผยรอยยิ้มบางๆ รับคำชมของเขาไว้
"หลายลี่ นาย找我มีธุระเหรอ? ถ้าไม่มีฉันไปก่อนนะ"
หลังจากอ่านเนื้อเรื่องแล้ว จียงค่อนข้างไม่ชอบหนิวหลายลี่ บุคลิกเขาถูกสร้างขึ้นมาดีเกินไป ภายนอกเขาดูซื่อตรง ใจดี มีน้ำใจ แต่แท้จริงแล้วเขาโหดร้าย เห็นแก่ผลประโยชน์ และเจ้าเล่ห์คำนวณ
แค่ดูจากในเนื้อเรื่องที่เจ้าของร่างเดิมบอกเลิกกับหนิวหลายลี่ เขาก็อาละวาดจะฆ่าตัวตาย คนทั้งลานบ้านต่างก็เข้าข้างเขาพูดแทนเขา ก็พอจะเห็นได้
แน่นอนว่าเจ้าของร่างเดิมก็มีข้อเสียเหมือนกัน เธอเป็นคนเห็นแก่ตัว รักสวยรักงาม ลังเลในความรัก และชอบความรู้สึกที่ถูกผู้คนห้อมล้อมเอาอกเอาใจ ท่าทางกำกวมของเธอทำให้หนิวหลายลี่เข้าใจผิด โชคไม่ดีนักที่หลายลี่เจ็บปวด เจ้าของร่างเดิมก็มีส่วนรับผิดชอบอยู่บ้าง
แน่นอนว่าตอนนี้พูดเรื่องเหล่านี้ก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว เพราะจียงได้เข้ามาอยู่ในโลกเล็กๆ นี้แล้ว
หนิวหลายลี่มองจียงด้วยสายตาที่มีเชิงตำหนิเล็กน้อย "หยาวเอ๋อ เมื่อวานทำไมต้องไปดูหนังกับวังซินด้วยล่ะ ทำไมไม่ชวนฉันไปดูหนังด้วยกัน? ฉันก็ไปเป็นเพื่อนเธอได้นะ"
เขาชอบเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอหยาววี่หลิง ทำไมหยาวเอ๋อถึงไม่มองเขาเลยสักนิด
ใบหน้าของจียงเปลี่ยนเป็นไร้อารมณ์ทันที นี่คือเหตุผลที่เธอไม่ชอบหนิวหลายลี่ พูดจาไม่รู้จักยั้งคิด
เธอกับหนิวหลายลี่ก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกัน จะต้องชวนเขาไปดูหนังด้วยหรือไง? ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าของร่างเดิมก็ชอบวังซินถึงอยากไปดูหนังกับเขา
"วังซินเป็นแฟนฉัน ฉันกับเขาไปดูหนังแล้วมันผิดตรงไหน? นายไม่ใช่แฟนฉันสักหน่อย เอาล่ะ ฉันยังมีธุระ ไปก่อนนะ"
จียงเดินจากไปด้วยสีหน้าเย็นชา
หนิวหลายลี่มองจียงที่เดินไกลออกไป โกรธจนกระทืบเท้า วังซินเวรนี่ ตกลงกันแล้วว่าจะไม่ยุ่งกับหยาวเอ๋อ ไหงกลับกลายเป็นพูดไม่รักษาสัญญาได้อีก
จียงเดินไปถึงหน้าบ้านวังซินด้วยสีหน้าโกรธจัด บังเอิญเจอวังซินที่กำลังกวาดลานบ้านพอดี
เห็นจียงที่สีหน้าเต็มไปด้วยความโมโห วังซินขมวดคิ้ว วางไม้กวาดในมือลง แล้วเดินเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง "หยาวเอ๋อ เป็นอะไรไป? ใครทำให้เธอโกรธ?"
จียงส่งเสียงฮึดหนึ่ง เผยหน้าขาวเนียนขึ้นเล็กน้อย มองเขาอย่างเอาเรื่อง "ก็หนิวหลายลี่ไงล่ะ บอกว่าฉันชวนนายไปดูหนังแต่ไม่ชวนเขา แล้วก็พูดกับฉันยืดยาว 他又ไม่ใช่แฟนฉัน ฉันจะต้องชวนเขาไปดูหนังทำไมกัน"
วังซินได้ยินแล้วก็เกาหัวอย่างเขินๆ เขาดูเหมือนเคยรับปากหนิวหลายลี่ไว้ว่าจะไม่ยุ่งกับหยาวเอ๋อ
แต่ตอนนี้คงไม่ได้แล้ว เรื่องความรักมันควบคุมไม่ได้ เขาชอบหยาวเอ๋อ และหยาวเอ๋อก็ชอบเขา ทั้งคู่รักกัน
ดังนั้น ก็ได้แต่ขอโทษหลายลี่แทนล่ะนะ
วังซินก้มหน้ามองใบหน้าหวานสดใสของจียง แล้วรีบเอ่ยปลอบเธอเบาๆ "หยาวเอ๋ออย่าโกรธเลย เดี๋ยวเจอหลายลี่แล้วฉันจะว่ากล่าวเขาให้"
จียงยื่นนิ้วชี้จิ้มที่อกเขา ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเล็กน้อย พูดเสียงออดอ้อน "งั้นนายต้องว่ากล่าวเขาให้ดีๆ เลยนะ"
วังซินรู้สึกได้แค่จุดที่ถูกนิ้วเธอจิ้มชาไปหมด หัวใจก็อบอุ่นไปด้วย ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยรอยยิ้มโง่ๆ
"เธอวางใจได้ หยาวเอ๋อ"
ใช้เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ในการสานสัมพันธ์กับวังซินแล้ว ใบหน้าของจียงก็ยิ้มแย้มทันที เธอเดินเข้าไปควงแขนเขา พยุงร่างเขาแกว่งเบาๆ แล้วออดอ้อน
"วังซิน เราไปถ่ายรูปกันเถอะ นายถ่ายหนึ่งใบ ฉันถ่ายหนึ่งใบ ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็เหมือนกับว่าเราอยู่ด้วยกันตลอดเวลา"
ในหัวของวังซินนึกภาพที่มีรูปของหยาวเอ๋อติดตัวอยู่ทันทีจากคำพูดของจียง อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ กุมมือเล็กๆ นุ่มลื่นของเธอไว้แล้วพยักหน้าอย่างตื่นเต้น "ได้เลย เราไปถ่ายรูปกัน"
จียงไม่ยอมปล่อยแขนของวังซิน เดินควงแขนกันออกมาโชว์ตัวในลานบ้านแบบนั้น
วังซินเห็นดังนั้นก็ได้แต่เกาหัวแล้วยิ้มโง่ๆ ไม่ได้ขัดขวางแม้แต่น้อย ตอนนี้เขารู้สึกมีความสุขสุดๆ ถ้าหนิวหลายลี่เห็นก็คงดี จะได้ตัดใจเสียที เพราะยังไงแฟนของหยาวเอ๋อตอนนี้ก็คือเขานี่นา
สองคนเดินไปได้ไม่ไกล ป้าในลานบ้านก็เห็นเข้า แล้วพูดหยอกเย้า "โอ๊ะ ในลานบ้านเราไปมีคู่รักหนุ่มสาวคู่ใหม่ตอนไหนเนี่ย"
เด็กๆ ที่กำลังเล่นกันอยู่ข้างๆ ก็ส่งเสียงแซวตาม "คู่รัก! คู่รัก!"
จียงยิ้มให้ป้าที่แซวอย่างเปิดเผย "ป้าคะ เดี๋ยววันหลังเชิญทานขนมมงคลนะคะ"
วังซินทั้งดีใจและเขินอายที่ถูกแซว "อย่าแซวกันเลย ทุกคนอย่าแซวกันเลย"
ป้าคนนั้นหัวเราะแล้วรับคำ "หยาวเอ๋อนี่ไม่ได้เจอกันพักหนึ่ง รู้สึกว่าสวยขึ้นอีกแล้ว เหมือนนางฟ้าเลย วังซินต้องดูแลดีๆ นะจ๊ะ ในลานบ้านนี้หนุ่มๆ ที่ชอบหยาวเอ๋อไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ"
วังซินหันไปมองข้างแก้มขาวเนียนของจียง รู้สึกถึงวิกฤตขึ้นมาทันทีจากคำพูดของป้า สมองเดือดพล่าน รีบตะโกนออกไปโดยไม่ทันเขินอาย
"แน่นอนอยู่แล้ว หยาวเอ๋อตอนนี้มีแฟนแล้ว อนาคตคนที่จะแต่งงานด้วยก็ต้องเป็นฉันแน่นอน"
ใบหน้าของจียงแดงขึ้น ผลักวังซินเบาๆ แล้วหลบซ่อนอยู่ข้างหลังเขาอย่างเขินอาย "เอ๊ย... วังซิน!"
ในยุคพิเศษแบบนี้ ถึงแม้จะสนับสนุนให้รักอิสระ แต่เรื่องแต่งงานก็ยังถือเป็นเรื่องใหญ่ ไม่ควรตะโกนโพนทะนาแบบนี้ตรงๆ
ถ้าอนาคตคนที่วังซินจะแต่งงานด้วยไม่ใช่จียงล่ะก็ ชื่อเสียงของเขาในลานบ้านคงจะพินาศย่อยยับ
ใบหน้าของวังซินแดงขึ้นบ้างเหมือนกัน แต่พอเห็นจียงเขินอายจนหลบอยู่ข้างหลังเขา ความรู้สึกอยากปกป้องก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างแรงกล้า พูดอย่างให้สัญญา "หยาวเอ๋อ เธอวางใจได้ ฉันจะทำดีกับเธอแน่นอน"
ป้าคนนั้นเห็นแล้วก็ตบมือชื่นชมทันที "โอ๊ย ความรักแบบนี้ดีจริงๆ ป้าจะรอทานขนมมงคลของพวกเธออยู่นะ!"