เมืองหลวง
เขตตะวันตก
ภายในสำนักศึกษาขนาดเล็กอันห่างไกลแห่งหนึ่ง มีอาจารย์สอนหนังสือในสำนักเอกชนซึ่งมีชื่อเสียงและประสบการณ์ในเมืองหลวงกว่าสิบคนนั่งล้อมวงกันอยู่
คนเหล่านี้ล้วนผมหงอกหนวดขาว ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย เป็นบัณฑิตเฒ่าที่สั่งสอนผู้คนมาตลอดทั้งชีวิต ทั้งยังเป็นอาจารย์และเจ้าสำนักของสำนักศึกษาต่าง ๆ
แม้พวกเขาจะไม่มีวุฒิการสอบติดตัว ทว่าตลอดชีวิตก็เคยสั่งสอนจินซื่อมาหลายคน ในจำนวนนั้นยังมีผู้สอบได้ชั้นที่สอง ส่วนจวี่เหรินและซิ่วไฉที่อยู่ใต้การสั่งสอนของพวกเขายิ่งมีนับไม่ถ้วน
การหยุดสอนพร้อมกันของสำนักศึกษาเอกชนทั่วเมืองในครั้งนี้ พวกเขาเป็นผู้ริเริ่ม
อาจารย์เฒ่าผู้หนึ่งซึ่งมีใบหน้าซูบผอมสงบนิ่งอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า “กล่าวตามตรง จอหงวนมีคุณูปการใหญ่หลวงต่อแคว้นต้าหนิงของเราอย่างแท้จริง...”
เขาหยุดเล็กน้อย แล้วกล่าวต่อ
“เขาเอาชนะทูตแคว้นเยียน ทำให้แคว้นของเราได้รับเกียรติ กอบกู้ศักดิ์ศรีของราชสำนักไว้หลายครั้ง ทั้งยังชิงเมืองมาให้ต้าหนิงได้ถึงสองเมือง ข้าขอบคุณเขา”
“การปรับปรุงวิธีทำกระดาษให้ดีขึ้น ทำให้ราษฎรได้รับประโยชน์ทั่วหน้า ช่วยให้บุตรหลานจากตระกูลยากจนไม่ต้องลำบากเรื่องกระดาษกับพู่กัน อีกทั้งยังก่อตั้งสำนักศึกษาและผลักดันการศึกษา ล้วนเป็นคุณูปการต่อบ้านเมืองที่ไม่อาจลบล้าง...”
เมื่อทุกคนได้ยิน ต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง
ผู้คนทั้งหมดในที่นั้นไม่มีใครปฏิเสธคุณความดีของเฉินฉางอาน
แต่คุณความดีก็ส่วนคุณความดี การศึกษาก็ส่วนการศึกษา สองสิ่งนี้ไม่อาจนำมาปะปนกันได้
บัณฑิตอีกคนลูบเครายาว พลางกล่าวช้า ๆ ว่า “ข้าเลื่อมใสในคุณความดีของจอหงวน แต่จะเพราะคุณความดีของเขาแล้วเห็นชอบทุกสิ่งที่เขาทำไม่ได้...”