ภายในตำหนักหรูอี๋
ซุนจ่างกุ้ยฟังรายงานจากบ่าวรับใช้ เสียหน้าไปกับความประหลาดใจ พูดไม่ค่อยแน่ใจนัก: "ผู้นั้นเป็นบุตรชายของรองเสนาบดีเฉินจริงหรือ?"
บ่าวรับใช้พยักหน้ารัวๆ พูดว่า: "จริงแท้แน่นอน ข้าน้อยได้สอบถามมาอย่างละเอียดแล้ว บุตรชายคนโตของรองเสนาบดีเฉิน ทะเลาะกับรองเสนาบดีเฉินเมื่อไม่นานมานี้ แล้วย้ายออกจากจวนสกุลเฉินไปคนเดียว ต่อให้เด็กนั่นกล้าหาญเพียงใด ก็คงไม่กล้าอ้างว่าเป็นบุตรชายของรองเสนาบดีเฉินหรอกกระมัง?"
ซุนจ่างกุ้ยขมวดคิ้ว พูดว่า: "เจ้าไปสืบมาอีกครั้งให้ละเอียด สืบให้ชัดแล้วค่อยกลับมา"
บ่าวรับใช้พยักหน้ารับ แล้ววิ่งออกจากตำหนักหรูอี๋ไปอีกครั้ง
กว่าจะกลับมา ก็ผ่านไปถึงหนึ่งเค่อ เขาหอบหายใจเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วพูดกับซุนจ่างกุ้ย: "ท่านจ่างกุ้ย ครั้งนี้ข้าน้อยสืบมาได้จริงๆ ไม่มีผิดแน่ เด็กนั่นคือบุตรชายของรองเสนาบดีเฉิน เพียงแต่..."
ซุนจ่างกุ้ยรีบถาม: "เพียงแต่อะไร?"
บ่าวรับใช้สีหน้าแปลกๆ พูดว่า: "เพียงแต่ว่าเด็กนั่นได้ตัดขาดกับรองเสนาบดีเฉินแล้ว และต่อหน้าชาวบ้านจำนวนมาก ตอนนั้นเรื่องราววุ่นวายน่าเกลียดนัก..."
เขาหยุดเล็กน้อย แล้วลองถาม: "ท่านจ่างกุ้ย ตระกูลเฉินขับไล่เขาออกไปแล้ว พวกเราจะ..."
ซุนจ่างกุ้ยส่ายหน้า พูดว่า: "อย่าเพิ่งรีบร้อน รอดูไปก่อน เจ้าหาคนไปจับตาดู ดูว่าเขาซื้อของอะไรบ้าง เราจะได้ลองทำน้ำชิงซวงลูนั่นออกมาบ้าง..."
ในใจเขายังมีความเกรงกลัวตระกูลเฉินอยู่บ้าง ต่อให้คนผู้นั้นตัดขาดกับรองเสนาบดีเฉินแล้ว แต่สายเลือดไม่อาจตัดขาดได้