รถม้าเคลื่อนช้าๆ ไปตามท้องถนน องค์หญิงเจาเยวี่ยเอนพิงกรอบรถ มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาที่เหม่อลอย ไม่พูดจาแม้แต่คำเดียว
ชิงซวงนั่งอยู่ตรงข้าม เอ่ยขึ้นด้วยความจนใจ "องค์หญิง อย่าได้กริ้วไปเลย เพียงแต่เขาไม่ทราบถึงพระอิสริยยศของพระองค์ ถ้อยคำเหล่านั้นมิได้มุ่งหมายต่อพระองค์"
องค์หญิงเจาเยวี่ยหันกลับมามอง ปฏิเสธ "ข้าไม่ได้กริ้ว"
ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักเขา นางก็รู้ดีว่าเขาเป็นคนอิสระเสรี ไม่ยอมผูกมัดกับสิ่งใด
เพราะเหตุนี้นี่เอง นางจึงไม่เคยบอกตัวตนที่แท้จริงของนางให้เขาฟัง
ในยามนั้น สิ่งที่นางชื่นชมและเลื่อมใส ก็คือความอิสระเสรีนั่นเอง
เพียงแต่ไม่คิดว่า สิ่งที่นางชื่นชมในตอนนั้น กลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้นางหม่นหมองอยู่ในตอนนี้
นางคิดอยู่นานแล้วจึงมองไปที่ชิงซวง เอ่ยว่า "จำไว้ว่า อย่าบอกตัวตนของข้าแก่เขา"
ชิงซวงเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ "เหตุใดเล่า?"
องค์หญิงเจาเยวี่ยส่ายหน้าเล็กน้อย "เมื่อถึงเวลาอันสมควร ข้าจะบอกเขาด้วยตนเอง"
ชิงซวงถอนหายใจยาว "ก็ได้เพคะ..."
นางไม่เข้าใจจริงๆ ว่าองค์หญิงกำลังคิดอะไรอยู่
พูดจาเปิดเผยตรงไปตรงมา เปิดใจต่อกันให้ชัดเจนดีๆ ไม่ดีกว่าหรือ?
ไม่นานนัก ก็มาถึงตำหนักหมิงเยวี่ย
องค์หญิงเจาเยวี่ยกลับมายังห้องบรรทม ไล่บริวารทั้งหมดออกไป นั่งอยู่เพียงลำพังหน้าห้องแต่งพระองค์
ในกระจกทองแดงสะท้อนใบหน้าอันงดงามไร้ที่ติ เพียงแต่ใบหน้านี้กลับแฝงไว้ซึ่งความหม่นหมอง
"เสิ่นอาน, เฉินฉางอาน..."
นางเอ่ยชื่อทั้งสองชื่อเบาๆ รอยหมองคล้ำที่มุมปากพลันแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม