ที่ว่าการอำเภอหมื่นเนี่ยน
เฉินฉางอานยื่นฟ้องจ้าวหว่านเอ๋อร์ว่ากลั่นแกล้งใส่ร้าย สาวใช้ของตระกูลเฉินแพร่ข่าวลือ ดึงดูดชาวบ้านจำนวนมากให้มาล้อมดู จนหน้าประตูที่ว่าการอำเภอแน่นขนัดไปด้วยผู้คน แม้กระทั่งหลายคนยังเบียดเข้าไปในลานด้านใน
ภายในศาล
เฉินฉางอานและจ้าวหว่านเอ๋อร์นั่งอยู่บนเก้าอี้ ข้างกายมีสาวใช้สามคนสวมเสื้อผ้าคนใช้ของจวนสกุลเฉินคุกเข่าอยู่
หลิวหยวนนั่งอยู่ใต้ป้าย "เที่ยงธรรมสูงส่ง" หน้าผากเริ่มมีเหงื่อเย็นผุดซึมออกมาเป็นชั้นบาง ๆ
ตระกูลเฉิน ตระกูลจ้าว เฉินฉางอาน เซียวชิงซวง... ไม่มีสักคนเดียวที่นายอำเภอหมื่นเนี่ยนผู้น้อยอย่างเขาจะกล้าไปทำให้ขุ่นเคืองได้
คดีนี้ จะให้เขาตัดสินอย่างไร?
ในที่สุด เขาก็ได้แต่ฝืนใจ หันไปมองสาวใช้ทั้งสามคนก่อน แล้วกล่าวว่า "พวกเจ้าบอกว่า คุณชายเฉินคุกคามและลวนลามพวกเจ้า เรื่องมันเป็นมาอย่างไรกันแน่..."
สาวใช้คนหนึ่งเงยหน้าขึ้น ชี้ไปที่เฉินฉางอานแล้วกล่าวว่า "ท่านเจ้าค่ะ ตอนที่เฉินฉางอานอยู่ที่จวนสกุลเฉิน เขาชอบมาลวนลามข้า ครั้งหนึ่งยังลากข้าเข้าไปในเรือนฟืนด้วย อุแว้ ๆ..."
พูดไปพูดมา น้ำตาก็ไหลรินลงมา
เฉินฉางอานนั่งอยู่บนเก้าอี้ ถือถ้วยชาไว้ในมือ ก้มลงเป่าเศษใบชาที่ลอยอยู่บนผิวน้ำ สีหน้าเรียบเฉย
สาวใช้คนนี้ เขาพอมีกระเรียนอยู่บ้าง
นางเป็นหนึ่งในสาวใช้คนสนิทของฮูหยินจ้าว ฮูหยินจ้าวดูหมิ่นร่างเดิมของเขาอยู่ในใจ สาวใช้ใต้บังคับของนางก็ไม่เคยสบตาเขาด้วยซ้ำ ไหนเลยเขาจะไปคุกคามนางได้?
ในเวลานี้ สาวใช้อีกสองคนจากเรือนของฮูหยินจ้าวก็ชี้มาที่เฉินฉางอานพร้อมเอ่ยปาก
"คุณชายเคยพุ่งตัวเข้ามาประชิดตัวข้าบนเตียง..."
"คุณชายเคยบอกว่าจะพาข้าไปดูปลาทอง สุดท้าย สุดท้ายปลาทองก็... อุแว้ ๆ... ข้าไม่มีหน้ามีตาอยู่ต่อไปแล้ว!"
...
เฉินฉางอานนั่งอยู่ตรงนั้น สีหน้ายังคงเรียบเฉย เอ่ยถามขึ้นว่า "ที่พวกเจ้าว่า มันเป็นตอนไหน มีใครเห็นหรือไม่ แล้วตอนนั้นทำไมพวกเจ้าไม่ร้องเรียกคน?"