จวนสกุลเฉิน
ช่วงนี้เฉินเหวินหย่วนพบแต่เรื่องผิดหวัง ตำแหน่งเสนาบดีที่หมายปองมานานก็หลุดลอยไป แถมยังได้ยินเฉินฝูเล่าว่าเฉินฉางอาน ลูกชายคนโตที่เขาไม่เคยเหลียวมอง กลับเป็นบัณฑิตชื่อดังเลื่องลือไปทั่วเมืองหลวง ยิ่งเป็นดังฟางเส้นสุดท้ายที่ทับหลังอูฐให้หักโค่น
เขาอดระบายโทสะในใจไม่ไหว ถึงกับระเบิดอารมณ์ใส่ฮูหยินจ้าวซึ่งไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนัก
แต่ไม่นานเขาก็ตระหนักได้ว่า อนาคตของเขายังอยู่ในกำมือของอาจารย์ใหญ่ไท่ฟู หากทำให้ฮูหยินจ้าวโกรธเคือง เขาก็คงไม่มีทางได้เป็นเสนาบดีกระทรวงขุนนางอีกต่อไป
เขาถอนหายใจยาว จับมือฮูหยินจ้าวแล้วเอ่ยว่า “ฮูหยิน เมื่อครู่เป็นข้าผิดเอง ไม่ควรพูดจาเช่นนั้นกับท่าน ข้าขออภัย……”
เห็นเฉินเหวินหย่วนยอมอ่อนข้อ ฮูหยินจ้าวก็คลายโกรธลงบ้าง น้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย “ช่างเถิด อย่าโทษท่านพ่อบ้านเลย ทั้งหมดเป็นความผิดของอู๋กั๋วจิ้ว ผู้ใดก็ไม่กล้าแตะต้องจวนแม่ทัพเจิ้นหย่วน ได้แต่หาเรื่องกลั่นแกล้งพวกเรา……”
เฉินเหวินหย่วนมองฮูหยินจ้าวแล้วถาม “ฝ่าบาทยังไม่ทรงแต่งตั้งเสนาบดีกระทรวงขุนนางคนใหม่ เราควรทำเช่นไรดี?”
ฮูหยินจ้าวนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ย “หัวใจสำคัญที่ท่านพ่อบ้านไม่ได้ตำแหน่งก็เพราะเรื่องกับลูกทรพีคนนั้น หากเราเป็นฝ่ายได้เปรียบ ใครเล่าจะกล้าพูดอะไรได้ อีกอย่าง ข้าจะให้ท่านพ่อข้าช่วยเหลืออีกแรง ก็น่าจะยังมีโอกาส ขึ้นอยู่กับว่าท่านพ่อบ้านจะใจแข็งพอหรือไม่”
เฉินเหวินหย่วนตะลึงเล็กน้อย “ใจแข็งอย่างไร?”