"หวานใจ เจ้ายิ้มหวานใจ..."
ชิงซวงถือพระราชโองการไว้ในอก ร้องเพลงไม่รู้จักชื่อที่เฉินฉางอานสอนไว้ตลอดทาง เดินอย่างเบิกบานกลับมายังจวนแม่ทัพเจิ้นหย่วน
พอเพิ่งก้าวเข้าประตูใหญ่ นางก็หยุดฝีเท้าลงทันที
ร่างสูงสง่าผู้หนึ่งยืนเอาไว้อยู่กลางลาน บ่าวเสี่ยวเถาก้มหน้ายืนอยู่ด้านหลังเขา แม้แต่ลมหายใจก็ไม่กล้าสูดเต็มปอด นางเงยหน้ามองชิงซวงคราหนึ่ง แล้วก็รีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว
เซียวถิ่งค่อยๆ หันร่าง มองชิงซวง สีหน้าเรียบเฉย ไม่อาจดูออกว่ายินดีหรือโกรธ
ชิงซวงรีบหยิบพระราชโองการออกจากอกแล้วกล่าวว่า "ท่านพ่อ นี่คือพระราชโองการของฝ่าบาท ฝ่าบาทตรัสว่าลูกเข้าออกจวนได้อย่างอิสระ ท่านจะลงโทษลูกไม่ได้ หากลงโทษลูกก็เท่ากับขัดพระราชโองการ..."
เซียวถิ่งไม่แม้แต่จะมองพระราชโองการนั้น แล้วถามเสียงเรียบ "ใครบอกว่าจะลงโทษเจ้า?"
ชิงซวงนิ่งไปครู่หนึ่ง นึกว่าตนฟังผิด เอ่ยอย่างไม่แน่ใจ "หา? ท่านไม่ลงโทษข้าหรือ?"
เซียวถิ่งหันหลัง เอามือไพล่หลังเดินออกไปนอกประตู พลางกล่าว "ตามข้ามา"
ชิงซวงเดินตามหลังเขา สอบถามด้วยความสงสัย "จะไปที่ใด?"
"ไปขอคำอธิบาย"
เซียวถิ่งส่งเสียงเย็นชา พลางกล่าว "อู๋กั๋วจิ้วเป็นเจ้าของตำหนักหรูอี๋ แม้เพียงลูกน้องของเขามาทำลายร้านของลูกสาวข้า ในฐานะบิดา ข้าก็ควรไปถามให้ชัดถึงหน้าประตู ไม่งั้นคนอื่นคงคิดว่าคนตระกูลเซียวของเรารังแกได้"
ชิงซวงยิ้มอย่างเก้อเขิน แล้วกล่าว "ท่านพ่อ ฝ่ายนั้นเขาคิดจะมาทำลายร้านของเราจริง แต่ทำไม่สำเร็จ กลับเป็นลูกที่ทำลายร้านของเขาเสียเอง ข้า... เรายังต้องไปอีกหรือ..."