นายอำเภอหมื่นเนี่ยนหลิวหยวนนั่งอยู่บนบัลลังก์ในศาล สีหน้าเคร่งเครียดเป็นอย่างยิ่ง
เขายังไม่ได้เริ่มไต่สวนคดีเลยด้วยซ้ำ ผู้มาแจ้งความกลับสลบไปเสียแล้ว……
แต่กระนั้น ปากของเด็กหนุ่มคนนี้ก็ราวกับชุ่มไปด้วยยาพิษ วาจายิ่งนัก……
พูดถึงเรื่องนี้ จ้าวหว่านเอ๋อร์นางก็เป็นคนงามอยู่ไม่น้อย ถูกพูดต่อหน้าธารกำนัลว่าหน้าตาเป็นเพียงสาวสามัญ ผู้เป็นหญิงใดเล่าจะทนรับได้……
หญิงชราจากจวนเจ้า ใช้ทั้งบีบนวดจุดมนุษย์และเขย่าศีรษะ ในที่สุดก็ทำให้จ้าวหว่านเอ๋อร์ฟื้นขึ้นมาได้
นางพิงอยู่บนเก้าอี้ น้ำตานองหน้า
นางเกิดในตระกูลอันมั่งคั่ง เติบโตมาจนป่านนี้ ยังไม่เคยต้องทนทุกข์ใจเช่นนี้มาก่อน!
หญิงชราจากจวนเจ้าเห็นดังนั้น รีบหันไปทางหลิวหยวน ซี้นิ้วไปที่เฉินฉางอาน กล่าวว่า "ท่านเจ้าค่ะ ท่านดูเถิด พาลผู้นี้มิเพียงไม่ยอมรับผิด ยังกล่าวจาบจ้วงชื่อเสียงของคุณหนูของข้าบนศาลต่อหน้าสาธารณชน ขอท่านได้โปรดช่วยเหลือคุณหนูของข้าด้วยเจ้าค่ะ!"
หลิวหยวนรู้ดีว่า คงปล่อยให้เฉินฉางอานก่อเรื่องต่อไปเช่นนี้ไม่ได้
ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ภายนอกเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ หากเนิ่นช้าไปอาจเกิดการเปลี่ยนแปลง เขาจึงต้องรีบปิดคดีโดยเร็ว
เขาตบไม้ตีโต๊ะดังปัง แล้วกล่าวเสียงเข้ม "เฉินฉางอาน เจ้ากล่าววาจาหยาบคายบนศาล ดูหมิ่นผู้เสียหาย หมิ่นศาล ผู้ใดอยู่ใต้บังคับบัญชา จงตีเขาให้ครบยี่สิบไม้!"
เหล่าทหารจากสองข้างกำลังจะเข้าไป แต่แล้วร่างหนึ่งก็สาวเท้าก้าวเข้ามาในศาลอย่างรวดเร็ว
"ใครกล้า!"
ชิงซวงยืนอยู่กลางศาล ขวางอยู่หน้าเฉินฉางอาน สายตากวาดมองเหล่าทหาร ก่อนจะจ้องไปที่หลิวหยวน แล้วถามเสียงเย็น "ไม่ไต่สวนให้กระจ่าง กลับตีผู้คนเสียยี่สิบไม้ก่อน นี่คือธรรมเนียมการไต่สวนคดีของที่ว่าการอำเภอหมื่นเนี่ยนหรือ?"