ร้านชิงซวงฟาง
ชิงซวงนั่งหน้าเศร้าอยู่หลังเคาน์เตอร์ องค์หญิงเจาเยวี่ยก็นั่งอยู่ข้าง ๆ ใบท้องก็มีแววกังวลไม่แพ้กัน
เฉินฉางอานหยิบน้ำหอมสองขวดจากชั้นวางของ เดินมาที่หน้าเคาน์เตอร์แล้วพูดกับทั้งสองว่า “พวกเจ้าดูแลร้านก่อน ข้าออกไปเดินเล่นหน่อย”
นั่งรอลูกค้าอยู่ที่นี่ก็ไม่ต่างอะไรกับการรอคอยความหวังที่เลือนราง สู้เดินออกไปดูหนทางก็ยังดี ว่ามีช่องทางใหม่ให้เปิดได้หรือไม่
เมื่อเห็นเฉินฉางอานเดินออกจากร้านไป ชิงซวงจึงหันไปทางองค์หญิงเจาเยวี่ย พูดว่า “ฝ่าบาท ฮองเฮาทรงจัดงานชมดอกไม้ได้ พวกเราก็จัดได้เช่นกัน ข้าจะได้ไปเชิญท่านหญิงคุณหนูทั้งหลาย มอบน้ำอบให้พวกนางสักขวด...”
องค์หญิงเจาเยวี่ยส่ายศีรษะ พูดว่า “ถ้าทำได้เช่นนั้น ข้าคงทำไปตั้งนานแล้ว”
ฮองเฮาเป็นใหญ่ในราชวัง เป็นมารดาของแผ่นดิน อีกทั้งยังเป็นผู้ใหญ่ของนาง
ในราชวงศ์มียศศักดิ์สูงต่ำเป็นลำดับ หากนางในฐานะองค์หญิงแหกกฎขึ้นมาปะทะกับฮองเฮาโดยตรง ก็จะเสียกิริยาไป
ชิงซวงถอนหายใจ เห็นทีจะคิดไปถึงจุดนั้นแล้ว
ตอนนี้คงได้แต่หวังว่าเฉินฉางอานจะมีหนทางอื่น
กลางถนนเมืองหลวง
เฉินฉางอานเอามือไพล่หลังเดินไปตามถนน พลางวิเคราะห์สถานการณ์ในใจอย่างรวดเร็ว
น้ำอบที่นี่มิใช่เพียงของฟุ่มเฟือย ทว่ายังเป็นของฟุ่มเฟือยที่บ่งบอกสถานะอีกด้วย
เพราะมีจำนวนจำกัด จึงมีเพียงท่านหญิงคุณหนูในตระกูลใหญ่โตเท่านั้นที่มีสิทธิ์ใช้
การกระทำของฮองเฮาครั้งนี้ คือการใช้เล่ห์กลทางการเมืองมาคุมลูกค้าน้ำอบของร้านชิงซวงฟาง