หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ องค์หญิงเจาเยวี่ยมองดูลานบ้านที่ค่อนข้างว่างเปล่า แล้วหันไปทางเฉินฉางอานเอ่ยว่า "ข้าได้ยินชิงซวงบอกว่า คุณชายตั้งใจจะรับสาวใช้สักสองสามคนหรือ?"
เฉินฉางอานพยักหน้า กล่าวว่า "ข้าพเจ้ายุ่งอยู่กับการค้าขาย ต้องดูแลทั้งร้านค้าและโรงงาน ไม่มีเวลาจัดการงานบ้าน จึงต้องหาสาวใช้มาดูแลทำความสะอาดบ้าน"
มาแล้วก็ต้องอยู่ให้เป็น
เมื่อมาอยู่ในยุคศักดินาเช่นนี้แล้ว ก็ควรจะใช้ชีวิตให้สุขสบาย มีสาวใช้คอยปรนนิบัติอยู่บ้านยามใด...
สายตาขององค์หญิงเจาเยวี่ยขยับเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า "จวนของข้ามีสาวใช้ที่ฉลาดหลักแหลมอยู่หลายคน ล้วนมีประวัติอันบริสุทธิ์ รู้จักมักคุ้นกันเป็นอย่างดี เห็นทีจะมอบให้คุณชายเสียดีกว่า จะได้ไม่ต้องไปที่โรงรับจำนำ ที่นั่นรับสาวใช้มาไม่รู้จักนิสัยใจคอ วันหน้าอาจเป็นปัญหา..."
เฉินฉางอานชะงักไปเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า "เช่นนี้ไม่ดีกระมัง ข้าพเจ้าได้รับความช่วยเหลือจากนางกงเยวี่ยมากมายอยู่แล้ว..."
องค์หญิงเจาเยวี่ยยิ้มบางๆ กล่าวว่า "ไม่เป็นไร จวนของข้ามีสาวใช้อยู่มากมาย"
ตำหนักหมิงเยวี่ยไม่มีอะไรอื่น หากแต่มีนางกำนัลมากมาย
นางยิ่งหวังว่า คนที่จะอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับองค์ชายในอนาคตของนางทุกวัน จะเป็นคนของนางเอง เพื่อมิให้พวกหญิงเจ้าเสน่ห์ภายนอกฉวยโอกาส
เฉินฉางอานไม่คิดมาก พยักหน้าตอบว่า "เช่นนั้นก็รบกวนนางกงเยวี่ยด้วยแล้วกัน"
เขาไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น เขารู้ดีว่านางกงเยวี่ยก็ไม่ใช่เช่นกัน
นางเป็นทั้งหุ้นส่วนทางธุรกิจที่สนิทที่สุดของเฉินฉางอาน และเป็นหนึ่งในสองมิตรสหายของเขา หากปฏิเสธไป ก็จะดูห่างเหินเกินไป