เซี่ยเชิ่นนอนแช่อยู่บนเตียงอีกสิบกว่านาที กว่าจะค่อย ๆ ลุกขึ้นมา
หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ตอนกำลังจะออกไปกินมื้อสาย เธอถึงเพิ่งรู้ว่าแบตโทรศัพท์หมดแล้ว
เธอเสียบชาร์จโทรศัพท์ ต้มน้ำ แล้วแกะบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเตรียมไว้ พอน้ำเดือดก็พอดี
อาหารอย่างบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนี่ หน้าตากับกลิ่นหอมชวนกินครบถ้วน
ส่วนรสชาติน่ะหรือ อาจไม่ถูกปากคนอื่น แต่สำหรับเซี่ยเชิ่นที่ต้มกินแต่บะหมี่เส้นแห้งกับน้ำเปล่ามาตลอดหลายปี ถือว่าอร่อยมากแล้ว
นาน ๆ ทีจะมีเวลาว่าง เซี่ยเชิ่นจึงถอดผ้าปูที่นอนกับปลอกผ้านวมออก แล้วยัดทุกอย่างลงเครื่องซักผ้าเก่า ๆ ฟังเสียงเครื่องส่งเสียงครืนครั่น แต่ตอนนี้เลยสิบโมงมาแล้ว ไม่มีใครเหมือนเมื่อก่อนที่จะมาตำหนิเธอว่าเสียงดัง
บ้านของเซี่ยเชิ่นไม่ได้ใหญ่โตนัก ปกติมีหลายมุมที่เธอแทบไม่ได้ใช้ แต่ในหมู่บ้านนี้ไม่มีห้องที่เล็กกว่านี้ให้เช่า เธอจึงต้องเช่าบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้
หลังปัดกวาดฝุ่นผงจนทั่ว พอเซี่ยเชิ่นตากผ้านวมเสร็จและจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ก็เป็นเวลา 12 นาฬิกาแล้ว
โทรศัพท์ยังชาร์จอยู่ เซี่ยเชิ่นหยิบกุญแจและธนบัตร 10 หยวนที่เจอตอนทำความสะอาดออกจากบ้าน เลี้ยวขวาไปก็เห็นร้านซาลาเปาอยู่ในหมู่บ้าน
เรียกว่าร้านซาลาเปาก็จริง แต่ที่นั่นเป็นแผงเล็ก ๆ ที่คุณตาคุณยายสองคนช่วยกันทำซาลาเปากับหมั่นโถวง่าย ๆ ขายทุกวัน เพื่อช่วยแบ่งเบาค่าใช้จ่ายในบ้าน ส่วนลูกบ้านคนอื่น ๆ ก็แวะอุดหนุนกันมากขึ้นสักหน่อย เหตุผลที่เซี่ยเชิ่นเลือกมาที่นี่ แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะความสงสารที่เอ่อล้นอยู่ในใจ
ตัวเธอเองก็ต้องการความสงสารมากเหมือนกันไหมล่ะ?
ที่สำคัญคือซาลาเปากับหมั่นโถวของร้านนี้ไม่เพียงราคาถูก แต่ยังให้ชิ้นใหญ่เต็มคำอีกด้วย
“คุณยายหลี่คะ ขอซาลาเปาไส้ผักดอง 2 ลูก แล้วก็หมั่นโถว 6 ลูกค่ะ” เซี่ยเชิ่นยื่นธนบัตร 10 หยวนในมือให้
“อ้าว เสี่ยวเชิ่นเองหรือ? วันนี้ทำไมมีเวลามาซื้อซาลาเปาล่ะ?”
“วันนี้ได้หยุดครึ่งวันค่ะ” เซี่ยเชิ่นรับซาลาเปากับเงินทอน 5 หยวนมา แล้วกัดซาลาเปาร้อน ๆ ไปคำหนึ่ง
คนแก่ตื่นเช้า คุณยายหลี่กับสามีตั้งแผงขายซาลาเปาหน้าบ้านตั้งแต่ตีห้าครึ่งจนถึงบ่ายสอง ซาลาเปาของพวกเขาทำขายไปเรื่อย ๆ จึงกะจำนวนได้พอดี ซาลาเปาที่เซี่ยเชิ่นซื้อกลับมาจึงยังร้อนฉุย
พอกินแล้วก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมา
แป้งซาลาเปานุ่มฟูแต่ก็เหนียวหนึบ ไส้ที่บอกว่าเป็นผักดองนั้น ที่จริงยังใส่หมูสับลงไปด้วย ถึงจะกินเนื้อไม่ค่อยได้ แต่กลิ่นหอมของเนื้อทำให้ผักดองหอมขึ้นเป็นพิเศษ
เซี่ยเชิ่นทักทายคุณยายหลี่ แล้วเดินกลับบ้านไปพลางแทะซาลาเปาไปพลาง
พอกลับถึงบ้าน เธอก็กินซาลาเปาไปแล้ว 2 ลูก แถมยังมีหมั่นโถวลูกใหญ่ด้วยอีกลูกหนึ่ง
เซี่ยเชิ่นนิ่งคิด
เดี๋ยวก่อน
เมื่อก่อนเธอไม่ได้กินน้อย แต่ก็ไม่ถึงกับกินจุ ที่บอกว่าหมั่นโถวของบ้านคุณยายหลี่ชิ้นใหญ่เต็มคำ ก็เพราะกินมื้อละลูกเดียวก็เกือบอิ่มแล้ว
แต่วันนี้นอกจากหมั่นโถวหนึ่งลูก เธอยังกินซาลาเปาไปอีก 2 ลูกด้วย
“หรือพอนอนอิ่มแล้วจะกินเก่งขึ้น?”
เซี่ยเชิ่นกลับเข้าห้อง ดึงชายเสื้อขึ้น แล้วมองหนวดเส้นหนึ่งที่พันอยู่รอบเอวผอมบาง “หรือเป็นเพราะแก?”
หนวดที่ถูกมัดปมอย่างว่าง่าย: ?
หมั่นโถวที่เหลืออีก 5 ลูก เซี่ยเชิ่นเอา 3 ลูกใส่ตู้เย็นเล็ก ส่วนอีก 2 ลูกพอคลายร้อนลงก็ใส่กระเป๋า
นี่แหละมื้อเย็นของเธอวันนี้
เซี่ยเชิ่นขึ้นรถเมล์ แตะจ่ายไปอีก 1.4 หยวน แล้วนั่งโคลงเคลงไปจนถึงบริษัท
แต่ทันทีที่ก้าวเข้าไปในบริษัท เธอก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังขึ้น
“อ๊าก ผีหลอก!!”
อะไรนะ?
เซี่ยเชิ่นสะดุ้งโหยง มองไปทางต้นเสียงตามสัญชาตญาณ แล้วก็พบว่าคนที่กรีดร้องคือหวังหัวล้าน?
“...คุณหวังคะ?”
เซี่ยเชิ่นทำหน้าฉงน เหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่พูด
หวังหัวล้านคงไม่ใช่เพราะเสียใจที่ให้เธอหยุดครึ่งวัน เลยจงใจมาอาละวาดอยู่ตรงนี้หรอกนะ?
ด้วยนิสัยของหวังเฒ่า เขาก็ใช่ว่าจะทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้นี่นา
พอคิดได้ดังนั้น เซี่ยเชิ่นก็ยิ่งระแวดระวัง
หวังหัวล้านเองก็ระวังตัวไม่แพ้กัน “ธะ...เธอ ฉันให้เธอหยุดแล้วนะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน!”
“อะไรคะ?” เซี่ยเชิ่นงงไปหมด
ทันใดนั้นก็มีเพื่อนร่วมงานอีกคนลงมาจากลิฟต์ เธอมีปฏิกิริยาเหมือนหวังเฒ่าเป๊ะ “อ๊าก ผีหลอก!”
เซี่ยเชิ่น: “...”
หวังเฒ่าอาจจะแกล้งเธอก็ได้ แต่เพื่อนร่วมงานที่ไม่ได้มีเรื่องเกี่ยวข้องกันคงไม่น่าจะแกล้งเธอหรอก
“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?”
เซี่ยเชิ่นใจเย็นมาก
เธอไม่คิดว่าจะมีเรื่องอะไรประหลาดไปกว่าการที่เมื่อวานจู่ ๆ เธอก็งอกหนวดขึ้นมาอีกเส้น
เพื่อนร่วมงานหน้าซีดเผือด สีหน้าบิดเบี้ยว ดูท่าจะเป็นลมล้มพับอยู่แล้ว
ยิ่งเห็นเซี่ยเชิ่นพูดไปพลางเดินเข้ามาหา เธอก็ยิ่งลนลานจนพูดจาไม่รู้เรื่อง
“เมื่อวานเธอกระโดดตึกไม่ใช่เหรอ? เธอ...คนที่ทำก็ต้องชดใช้ เธออยากแก้แค้นก็ไปหาหวังเฒ่าสิ! เขาต่างหากที่กดขี่เธอ ฉันก็เป็นเหยื่อเหมือนกันนะ!”
หวังหัวล้านที่ยืนอยู่ข้าง ๆ: ???
มันมีอะไรไม่ถูกต้องหรือเปล่า?
เซี่ยเชิ่นเข้าใจแล้ว เป็นข่าวลือที่จู่ ๆ ก็แพร่ไปว่าเธอกระโดดตึกตาย ดังนั้นวันนี้ทุกคนที่เห็นเธอถึงได้ทำท่าเหมือนเห็นผี
แต่...
“ใครแช่งให้ฉันตายเนี่ย?” เซี่ยเชิ่นไม่พอใจ “ฉันก็ยังสบายดีไม่ใช่เหรอ? ดูสิ ยังมีอุณหภูมิอยู่เลย”
เพื่อนร่วมงานที่เซี่ยเชิ่นเดินเข้าไปหาแทบเหลือกตา ไม่ใช่เพราะเป็นลม แต่เพราะตกใจ ทว่ามือข้างหนึ่งของเซี่ยเชิ่นกลับแตะลงบนใบหน้าเธอ
ถึงอุณหภูมิร่างกายของเซี่ยเชิ่นจะต่ำกว่าคนทั่วไปอยู่หน่อย มือเท้าเย็นอยู่เสมอ แต่ก็แค่เย็นกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย สัมผัสจริง ๆ ยังอุ่นอยู่
อุ่นจริง ๆ ด้วย
เพื่อนร่วมงานไม่เหลือกตาแล้ว ลูกตากลับมาอยู่ในตำแหน่งเดิม เธอลองยื่นมือออกไป แล้วหยิกแก้มเซี่ยเชิ่นเกินระยะห่างทางสังคมตามปกติ
นุ่ม
อุ่น
“เธอ...เธอเป็นคนจริง ๆ เหรอ?” เพื่อนร่วมงานตะลึงงัน
เซี่ยเชิ่นยิ่งงุนงงกว่า “ถ้างั้นข่าวลือที่ว่าฉันกระโดดตึกตายมาจากไหนล่ะ?”
เพื่อนร่วมงานหันไปมองหวังหัวล้านอย่างเงียบ ๆ
เซี่ยเชิ่นมองตามสายตาไป แล้วก็เงียบลง
แม้เรื่องราวจะผิดเพี้ยนไปบ้าง แต่ผลลัพธ์ถูกต้อง ที่แท้หวังเฒ่าก็เป็นคนก่อเรื่องอยู่ดี
“คนที่กระโดดตึกเมื่อวานไม่ใช่เธอจริง ๆ เหรอ?”
เมื่อความกลัวผ่านพ้นไป สิ่งที่ผุดขึ้นมาในใจเพื่อนร่วมงานก็คือความอยากรู้อยากเห็น
“ไม่ใช่ฉันจริง ๆ ค่ะ” เซี่ยเชิ่นตอบ แล้วถามอย่างสงสัย “เมื่อวานมีคนกระโดดตึกด้วยเหรอ? เป็นคนในบริษัทเราหรือ?”
“ใช่สิ เรื่องถึงขั้นเป็นกระแสในไลฟ์เลยนะ แต่น่าเสียดายที่ข่าวพวกนี้ถูกสั่งห้ามหมดแล้ว” เพื่อนร่วมงานบ่น “ไม่งั้นแค่เราเลื่อนเจอคลิปสักนิด ก็คงรู้ได้แล้วว่าใช่เธอหรือเปล่า”
คลิปกระโดดตึกถูกลบออกหมดเลยหรือ?
ไม่เหลือแม้แต่คลิปสั้น ๆ สักชิ้น?
ความสงสัยวาบผ่านใจเซี่ยเชิ่น ขณะเดียวกันก็มีเงาร่างหนึ่งแวบเข้ามาในความคิด
คนที่กระโดดตึก จะเป็นเธอหรือเปล่า?
ก่อนที่เซี่ยเชิ่นจะทันถามออกไป คนหลายคนก็เดินตรงมาหาเธอด้วยท่าทางดุดัน
“คุณคือเซี่ยเชิ่นใช่ไหม? พวกเราเป็นตำรวจ รบกวนไปกับพวกเราสักเที่ยว”
รูม่านตาของเซี่ยเชิ่นหดแคบ สิ่งแรกที่เธอนึกถึงคือสิ่งประหลาดที่ถูกมัดปมอยู่ตรงเอว
หรือว่า...
เธอถูกพบตัวแล้ว?