พอคลาสบ่ายจบลง อีแท็กฮอนก็ออกจากห้องเรียนทันทีโดยไม่เสียเวลา แม้แต่นัมยูที่ถามว่าจะไปดื่มกันคืนนี้ไหม เขาก็ไม่ได้ยิน
โรงแรมอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนนานาชาติชินชอน ขับรถแค่สิบห้านาทีก็ถึง พนักงานหน้าเคาน์เตอร์ได้รับคำกำชับเป็นพิเศษจากผู้จัดการอาวุโส จึงจำอีแท็กฮอนได้ พอเห็นเขามาถึงก็รีบโทรแจ้งผู้จัดการอาวุโสทันที
เทพอัปมงคลที่เพิ่งส่งตัวกลับไปได้ไม่นานดันย้อนกลับมาที่โรงแรมอีก ผู้จัดการอาวุโสตกใจแทบตาย คิดว่าอีแท็กฮอนมาหาถึงที่เพื่อจัดการเขา เพราะเรื่องที่เขาไปฟ้องท่านประธาน
ทว่าเรื่องกลับไม่เป็นอย่างที่คิด อีแท็กฮอนไม่ได้มาหาเรื่อง แต่ถามถึงซอจีแอ ผู้จัดการอาวุโสนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปถามพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ “คุณซอเช็กเอาต์วันนี้หรือเปล่า?”
พนักงานรีบเปิดคอมพิวเตอร์ตรวจดูประวัติ เช็กอย่างละเอียดแล้วจึงพยักหน้าให้ผู้จัดการอาวุโส “ใช่ค่ะ”
เช็กเอาต์ไปแล้ว พอได้ยินข่าวนี้ อีแท็กฮอนก็ชะงักไปเล็กน้อย
ช่วงหลายวันที่ผ่านมา อีแท็กฮอนสนิทสนมกับซอจีแอ ผู้จัดการอาวุโสจึงจับตาดูสถานการณ์ของเธอเป็นพิเศษ แต่เขาคิดว่าอีแท็กฮอนแค่ทำไปตามอารมณ์ชั่ววูบ และคิดว่ายิ่งเรื่องน้อยยิ่งดี เมื่อสองวันก่อนผู้จัดการอาวุโสจึงไม่ได้เอาเรื่องนี้ไปบอกท่านประธาน
พนักงานหน้าเคาน์เตอร์นึกอะไรขึ้นได้ จึงหยิบซองจดหมายจากลิ้นชักใต้โต๊ะ “แต่คุณซอบอกว่า ถ้ามีคุณผู้ชายที่นามสกุลอีมาถามหาเธอที่หน้าเคาน์เตอร์ ให้ส่งจดหมายฉบับนี้ให้ค่ะ”
ไม่คิดว่าซอจีแอจะตั้งใจฝากจดหมายเอาไว้ให้เขา
อีแท็กฮอนรับจดหมายมา ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนยืนแกะซองอยู่ตรงนั้น ข้างในมีจดหมายหนึ่งแผ่นกับบัตรเข้าชมรายการแข่งเทนนิสในสนามสองใบ ภาษาเกาหลีที่ซอจีแอเขียนสวยมาก ลายเส้นมนกลม แต่เนื้อหาไม่ได้ตำหนิหรือตัดพ้ออย่างที่อีแท็กฮอนคิดไว้