จวนโหวพิทักษ์แดนเหนือ อยู่ในสภาพยับเยินไปทั่วทุกหนแห่ง
เย่หงหลวนสั่งการทหารเกราะดำลากลี่เทียนซิงที่เจ็บปวดทรมานราวกับลากซากสุนัขเข้าคุกใต้ดิน
ฉู่ชิ่งชางมองใบหน้าซีดเผือดของหลานชาย ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวดและความภาคภูมิใจ
"ไอ้หนู ทำได้ยอดเยี่ยม! หอหยานอวี้บัดซบอะไรกัน กล้ามาหาเรื่องสกุลฉู่ ก็ต้องให้พวกมันรู้ซะบ้างว่าคำว่า 'เจ็บ' นั้นเขียนอย่างไร!"
ฉู่เฟิงยิ้มน้อย ๆ เดินตรงไปหาฉู่เทียนหลงผู้เป็นบิดา
เวลานี้ ฉู่เทียนหลงมีสีหน้าแย่ยิ่งกว่าฉู่เฟิงเสียอีก เลือดที่ไหลซึมจากมุมปากเปื้อนอาภรณ์ด้านหน้าอกจนแดงฉาน ก่อนหน้านี้เพื่อต้านทานการโจมตีล้อมของกลุ่มนักฆ่าระดับเทียนเหริน เขาฝืนใช้พลังที่เกินพิกัด จนไปกระตุ้นอาการบาดเจ็บเก่าที่รากฐานวิถี
"ท่านพ่อ"
ฉู่เฟิงมองบิดา แววตาแววหนึ่งของความเด็ดเดี่ยววาบผ่าน
เขาพลิกฝ่ามือหยิบขวดหยกใสบริสุทธิ์ออกมาขวดหนึ่ง ภายในขวดบรรจุของเหลวข้นหนืดสีราวน้ำนม ปราณแห่งชีวิตอันบริสุทธิ์แผ่ซ่านออกมา
คือแก่นปฐมวัยหมื่นปี
"นี่มัน..."
ฉู่เทียนหลงมองขวดหยกนั้น รูม่านตาหดวูบลง
"แก่นปฐมวัยหมื่นปี" ฉู่เทียนหลงส่งขวดหยกใส่ในมือบิดา น้ำเสียงจริงจัง "ลูกได้มาจากแดนลับตงหวง บางที มันอาจช่วยท่านพ่อเรื่องบาดแผลแห่งวิถีได้บ้าง"
"แก่นปฐมวัยหมื่นปี?!"
แม้ฉู่เทียนหลงจะใจแข็งแกร่งเพียงใด บัดนี้ก็อดอุทานออกมาด้วยความตกใจไม่ได้
สมบัติล้ำค่าแห่งฟ้าดินที่สามารถชำระล้างเส้นเอ็นและไขกระดูก หล่อหลอมรากฐานใหม่เช่นนี้ หายสาบสูญไปจากผืนแผ่นดินเก้าแหล่าร่วมหลายพันปีแล้ว!