เมื่อฉู่เฟิงได้เห็นมังกรอสูรตัวมหึมาตรงหน้า
สมองของเขาดัง "อื้อ" อื้อหนึ่ง ว่างเปล่า ตะลึงงันไปเลย
ที่นี่มันที่บ้าอะไรกัน?
นี่มันมังกรงั้นหรือ?
ฉู่เฟิงแอบกลืนน้ำลาย
ในชั่วขณะนี้ เขาดูเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าทำไมที่นี่ถึงได้ชื่อว่าธารดำ
ที่แท้ ที่นี่มีมังกรจริงๆ ด้วย!
"คำราม——!"
ในเวลานี้ เสียงคำรามต่ำๆ ทุ้มๆ ดังระเบิดขึ้นในส่วนลึกของดวงวิญญาณฉู่เฟิงโดยตรง อานุภาพมังกรอันน่าสะพรึงกลัวราวกับภูเขาเทพที่มองไม่เห็น กดทับลงมาอย่างหนัก
"กร๊อบ! กร๊อบกร๊อบ!"
ฉู่เฟิงรู้สึกได้ว่า กระดูกทั่วร่างกำลังส่งเสียงครวญครางเหมือนรับน้ำหนักไม่ไหว ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง ควบคุมไม่ได้ ต้องคุกเข่าลงข้างเดียวกับพื้น หินแข็งบนพื้นก็ถูกเข่าของเขากระแทกจนเกิดรอยแตกร้าว
เขากัดฟันแน่น กายเทพมารทรงอำนาจเคลื่อนไหวเองตามธรรมชาติ แสงสีทองสุกใสรอบกายพลันไหลเวียน พยายามสุดชีวิตต้านทานอานุภาพที่แทบจะบดขยี้เขาให้เลือดเละเทะ
ในขณะที่เขาจะทนไม่ไหวอยู่นั้น หอคอยหยินหยางสร้างสรรค์ในทะเลญาณสั่นสะเทือนเบาๆ พลังอันอบอุ่นและกว้างใหญ่ไหลเวียนไปทั่วร่าง แรงกดดันอันหายใจไม่ออกนั้นพลันเบาลงอย่างกะทันหัน
ฉู่เฟิงหายใจหอบใหญ่ เหงื่อเย็นได้ชุ่มเสื้อผ้าไปแล้ว
"หลายร้อยปีแล้ว... ในที่สุด ก็ได้กลิ่นรสเลือดเนื้อสดอีกครั้ง"
เสียงหนึ่งเก่าแก่และแหบแห้ง ดังขึ้นข้างหูฉู่เฟิงโดยตรง นัยน์ตามังกรสีเลือดจ้องเขม็งไปที่เขา หัวมหึมาโผล่ไปข้างหน้าเล็กน้อย ลมหายใจจากรูจมูกมีกลิ่นกำมะถันและความเน่าเหม็นเจืออยู่