คำว่า "พุ่ย"!
เลือดพุ่งกระเซ็น!
หลงอ้าวเทียนตาเบิกกว้าง ร่างกายแข็งทื่อ มีเสียง "ฮืด ๆ" ออกจากลำคอ ในที่สุดก็ล้มลงบนเวทีตรง ๆ สิ้นลมหายใจ
ทั่วทั้งสนามเงียบงันอีกครั้ง
บนที่นั่งของตระกูลหลง หลงจ้านผุดลุกขึ้นยืนทันที ดวงตาแดงก่ำ พลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวปะทุออกมา แผ่กระจายไปทั่วสนามประลอง
"ไอ้เด็กเวร! เจ้ากล้าฆ่าลูกข้า!"
"หลงจ้าน เจ้าต้องการทำอะไร?!"
ฉู่ชิ่งชางและฉู่เทียนหลงต่างก็ระเบิดพลังออกมาพร้อมกัน พลังกดดันอันทรงพลังสองสาย ดั่งกำแพงที่แข็งแกร่งไม่อาจทำลายได้ คอยขวางกั้นความโกรธของหลงจ้านไว้อย่างแน่นหนา
พลังกดดันอันยิ่งใหญ่สามสายปะทะกันอย่างรุนแรงในอากาศ ทำให้แม้แต่มิติว่างเปล่ายังส่งเสียงคำรามก้องกังวาน
"ท่านหัวหน้าตระกูลหลง โปรดใจเย็น!"
บนแท่นประทับ ฮ่องเต้แห้งจ้าวหยวนเอ่ยขึ้นเสียงทุ้ม เสียงไม่ดังแต่แฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามที่ไม่อาจท้าทายได้
หลงจ้านตาแดงก่ำ จ้องเขม็งไปที่ฉู่เฟิงบนเวที แววตาฆ่าแทบกลายเป็นของจริง
แต่ฉู่เฟิงกลับไม่แยแส เขาเช็ดเลือดบนกระบี่สังหารเทพ สายตามองหลงจ้านอย่างท้าทาย เสียงไม่ดังแต่กลับก้องกังวานไปทั่วทั้งสนาม: "อยากฆ่าข้า? ก็ต้องคิดถึงผลที่จะตามมาให้ดี!"
พูดจบ เขาก็เดินอย่างองอาจไปกลางเวที นั่งขัดสมาธิลง
หยิบขวดหยกออกมาจากแหวนเก็บของ เทยาบำเพ็ญออกมาหลายสิบเม็ด กลืนลงไปทีละเม็ดราวกับกินลูกกวาด
ยาพวกนั้นล้วนเป็นยารักษาบาดแผลที่ท่านปู่ให้ไว้ ถึงคราวใช้ประโยชน์เสียที
ผู้คนมองดูท่าทางไม่เกรงกลัวใครของฉู่เฟิงแล้วในใจก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก
ฉู่เฟิงนั่งขัดสมาธิอยู่กลางเวที แสงสีทองไหลเวียนอยู่รอบกาย พลังยาอันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว ซ่อมแซมเส้นลมปราณและเลือดที่บาดเจ็บ เขาหลับตาพักผ่อน ไม่สนใจสิ่งใดรอบข้าง