"วิญญาณมรณะกลืนกิน!"
หมัดนี้รวมพลังของสี่คนเข้าด้วยกัน พลังทำลายล้างเพียงพอที่จะทำให้แม้แต่ผู้แข็งแกร่งขั้นเทียนเซียงระดับแปดยังต้องเปลี่ยนสีหน้า
ทว่าฉู่ชิ่งชางมองไปที่หัวกะโหลกอันน่าสยดสยองนั้น กลับยิ้มเยาะเย้ยอย่างดูถูก
"วิชากระต่ายตื่นตูม ยังกล้ามาโชว์ต่อหน้าข้า!"
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก บนกระบี่ปีศาจในมือ จู่ๆ ก็สว่างวาบด้วยแสงสีแดงเลือดที่เจิดจ้า!
เจดีย์กระบี่อันน่าสะพรึงกลัวซึ่งทรงพลังกว่าครั้งก่อนหลายสิบเท่า พุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า!
"เลือดเข่นฆ่าทั่วสารทิศ!"
ฉู่ชิ่งชางตวาดก้อง แล้วฟันกระบี่หนึ่งครั้ง!
ไม่มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหว มีเพียงแสงกระบี่สีเลือดเส้นบางๆ ดั่งเส้นด้าย แวบหนึ่งก็หายไป
หัวกะโหลกยักษ์นั้น เมื่อสัมผัสกับแสงกระบี่สีเลือด ก็ราวกับลูกโป่งที่ถูกแทง ปล่อยให้สลายไปอย่างเงียบเชียบ
ส่วนร่างของจตุรปีศาจมรณะก็แข็งทื่ออยู่กับที่
วินาทีถัดมา ศีรษะงดงามสี่ศีรษะก็ทะยานขึ้นฟ้า
ศพไร้หัวสี่ร่าง ล้มลงกับพื้นอย่างกึกก้อง
เยียนอู๋ซวงตะลึงงันไปหมดสิ้น
พลังหนุนหลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา...หายไปเพียงเท่านี้?
ขันทีเฒ่าที่อยู่ข้างกายเขาซึ่งไม่ได้ลงมือแต่อย่างใดตลอดมา บัดนี้หน้าซีดเผือดและกรีดร้องออกมา: "ฝ่าบาท! รีบไปเร็วเข้า!"
พูดจบเขาก็จะพาเยียนอู๋ซวงหนีไป
"จวนโหวพิทักษ์แดนเหนือของข้า เป็นที่ที่พวกเจ้าจะมาได้ตามใจแล้วจากไปได้ตามใจหรือ?"
เสียงเย็นเยียบของฉู่เทียนหลง ดั่งคำตัดสินของยมทูต ดังขึ้นข้างหูพวกเขา
ยังไม่ทันพูดจบ ร่างของเขาก็วูบหนึ่ง ปรากฏตัวต่อหน้าขันทีเฒ่า แล้วชี้ด้วยนิ้วเดียว
ขันทีเฒ่าไม่มีแม้แต่โอกาสตอบสนอง ถูกนิ้วนั้นแทงทะลุกลางหน้าผาก ล้มลงกับพื้นทันที ตายไม่ยอมหลับตา
"ข้าคือองค์ชายรองแห่งราชวงศ์ต้าเยียน! พวกเจ้าบังอาจแตะต้องข้า อย่าว่าแต่จวนโหวพิทักษ์แดนเหนือของพวกเจ้าเลย ต่อให้ทั้งต้าเฉียนก็จะไม่มีเหลืออยู่!" เยียนอู๋ซวงตะคอกอย่างแข็งกร้าวแต่ภายในหวาดหวั่น