จวนโหวพิทักษ์แดนเหนือ ห้องนอนของฉู่เฟิง
"ฮื่——"
ฉู่เฟิงเบิกตาขึ้นอย่างรวดเร็ว ประกายแหลมคมวาบผ่านแววตาเพียงชั่วครู่
เขาค่อย ๆ ระบายลมหายใจเฮือกหนึ่งออกมา ลมหายใจนั้นราวกับลูกธนูพุ่งออกไป ดึงเส้นสีขาวจาง ๆ กลางอากาศ คงอยู่นานไม่สลาย
สติของเขากลับมาจากอาณาจักรอันมืดมิดในหอคอยหยินหยางสร้างสรรค์
เขาสำรวจร่างกายตัวเอง เดิมทีเส้นลมปราณที่เปิดได้เพียงเส้นเดียว บัดนี้มีห้าเส้นที่ทะลวงแล้ว กระแสปราณอันเชี่ยวกรากหลั่งไหลอยู่ในนั้นไร้สิ้นสุด ดั่งแม่น้ำสายใหญ่
ขอบเขตทะลวงชีพจรขั้นที่ห้า!
เพียงสามวัน ทำลายสี่ขั้น!
ความเร็วในการฝึกฝนเช่นนี้ หากแพร่กระจายออกไป คงทำให้เหล่าอัจฉริยะที่เรียกตัวเองว่าเก่งกาจทั่วราชวงศ์ต้าเฉียนต้องอับอายจนอยากปิดเส้นลมปราณฆ่าตัวตาย
"ยังช้าเกินไป" ฉู่เฟิงกลับไม่พอใจนัก ส่ายหน้า
เขาสัมผัสได้ว่า เมื่อบำเพ็ญเพียรสูงขึ้น การพึ่งพาพลังปราณหยินหยางที่ซวงเอ๋อร์ร่างกายหยินเร้นลับมอบให้ เริ่มมีผลน้อยลง
หากอยากเปิดชั้นสองของหอคอยให้เร็วขึ้น ต้องหา "ที่ชาร์จพลัง" ระดับสูงกว่า
เช่น พี่สาวรองผู้มีร่างลี้ลับหลิงหยาน
หรือไม่ก็ ชิงเหนี่ยว บอดี้การ์ดผู้มีสายเลือดชิงหลวน
ถ้าไม่ได้จริง ๆ จอมมารหญิงภรรยาที่กำลังจะเข้าประตู เย่หงหลวน ก็คงมีร่างกายไม่ธรรมดาเช่นกัน
คิดถึงตรงนี้ สายตาของฉู่เฟิงเริ่มแปลกประหลาด
ทำไมรู้สึกว่าคนรอบข้างล้วนเป็นเตาหลอมฝึกฝนชั้นยอด?
การข้ามเวลาครั้งนี้ สวัสดิการดีเกินไปหน่อยมั้ง?
ขณะที่เขากำลังคิดเพ้อเจ้อ เสียงเย็นชาของชิงเหนี่ยวก็ดังมาจากนอกลาน