เหยี่ยวสีเทาไล่บินอยู่ใต้แนวเมฆ ด้วยความเร็วสูงยิ่งนัก
จากต้าเฉียนถึงต้าหลี่ หากเดินทางทางบก ควบม้าสุดฝีเท้าก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งเดือน
แต่เหยี่ยวสีเทาตัวนี้กลับบินเก่งกาจยิ่งนัก ตามความเร็วเช่นนี้ วันเดียวก็ถึง
บนหลังเหยี่ยว ลมแรงจนพูดจาแทบไม่ได้ยิน
ยาหมอเซียนน้อยหมอบอยู่ด้านหลังสุด มือทั้งสองกอดแหวนเหล็กบนหลังเหยี่ยวไว้แน่น ใบหน้าซีดขาว หางม้าปลิวว่อนตามแรงลม
"ข้ากลัวที่สูง—!"
ฉู่เฟิงหันไปมองนางหนึ่งที "เจ้ามีบำเพ็ญเพียรสูงขนาดนั้น ยังกลัวที่สูงอีกหรือ?"
"บำเพ็ญเพียรสูงกับกลัวที่สูงมันเกี่ยวกันที่ใดกัน!" เสียงของยาหมอเซียนน้อยสั่นเทา "ข้าเป็นคนกลัวที่สูงมาแต่กำเนิด! อย่ามองข้า จงมองข้างหน้า—อ้ากลัวสั่น!"
เหยี่ยวสีเทาโคลงตัวไปตามกระแสลม เสียงกรีดร้องของยาหมอเซียนน้อยลอยไปไกล
กงซุนอู๋ตี้นั่งขัดสมาธิอยู่กลางหลังเหยี่ยว กอดอกหลับตานิ่ง ไม่แม้แต่จะลืมตามอง
ส่วนนางเยาจีนั่งเงียบ ๆ อยู่ด้านหลังฉู่เฟิง ผมยาวสีแดงเข้มปลิวมาติดแก้ม จนมองไม่เห็นสีหน้า ตั้งแต่ยอมรับเป็นนาย นางพูดน้อยลงมาก กลิ่นอายยั่วยวนนั้นก็เก็บกดไว้เกือบหมด
ฉู่เฟิงไม่ไยดีนาง นั่งขัดสมาธิลง หมุนเคล็ดเทพมารปฐมกาลเสริมความแข็งแกร่งให้บำเพ็ญเพียร ไปพลางคิดวิเคราะห์สถานการณ์ต้าหลี่ไปพลาง
เหยียนซงปิดเมือง เรียกอ๋องหมิงเข้าสู่เมืองหลวง—หมากสองตัวนี้บ่งชัดเจนว่าต้องการปลดฮ่องเต้แล้วตั้งองค์ใหม่