"รอบแรก สนามที่เก้า ตระกูลไป๋ ไป๋ปู้ฝาน ปะทะ แรงมหึมา!"
ไป๋ปู้ฝานได้ยินชื่อตัวเอง เรียบแขนเสื้อปักอย่างดี แล้วก้าวขึ้นสนาม ต่อมาแรงมหึมาก็ก้าวขึ้นมาบนเวทีเช่นกัน
การที่แรงมหึมาลงแข่งในครั้งนี้ ฉู่เฟิงเป็นคนจัด เพราะรางวัลในการแข่งขันทำเนียบมังกรเฉียนครั้งนี้ช่างอลังการ ไม่เอาสิก็โง่ ถ้าไม่ใช่เพราะชิงเหนี่ยวไม่อยากแข่ง เขาก็อยากให้ชิงเหนี่ยวลงแข่งด้วยเหมือนกัน
ขณะนั้น ไป๋ปู้ฝานมองแรงมหึมาที่มีท่าทางซื่อบื้ออยู่ตรงหน้า สายตาเต็มไปด้วยความดูถูก
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม: "เจ้าเป็นแค่คนป่าเถื่อนหยาบช้า ยังมีหน้ามายืนบนเวที? ถ้ารู้จักที่ต่ำที่สูง ก็กลิ้งลงไปเองเถอะ จะได้ไม่ต้องให้ข้าต้องเลอะมือกับพวกชั้นต่ำอย่างเจ้า"
ฉู่เฟิงนั่งอยู่บนที่นั่งเกียรติยศ ไขว่ห้าง แกว่งมืออย่างเกียจคร้าน เสียงไม่ดังแต่กระจายไปทั่วสนาม: "แรงมหึมา อย่าไปพูดมากกับมัน ต่อยมันให้สาหัสไปเลย ไม่ต้องไว้หน้า"
ได้รับคำสั่งจากฉู่เฟิง ใบหน้าซื่อบื้อของแรงมหึมาฉับพลันถูกแทนที่ด้วยความดุร้าย
เขาคำรามต่ำ พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกระแหง ร่างใหญ่ดั่งหมีคลุ้มคลั่ง พุ่งตรงไปหาปู้ฝาน พร้อมพลังอันมหาศาล
"นั่นมันนักสู้แรงมหึมาจากหอหยานอวี้ไม่ใช่หรือ?"
"ใช่! ใช่เขา! ตอนที่อยู่ในสนามสู้สัตว์ เขาชกทีเดียวคนหนึ่ง กระเด็นออกจากเวทีไปหลายคนแล้ว!"
"ทำไมเขาถึงลงแข่งแทนฉู่เฟิงได้ล่ะ? หรือว่าฉู่เฟิงคืออัจฉริยะหน้ากากคนนั้นที่เปิดเส้นลมปราณแต่สังหารเซียนเทียนในสนามสู้สัตว์?"
ในฝูงชน นักสู้บางคนที่จำแรงมหึมาได้ต่างอุทานด้วยความตกใจ เสียงเหล่านี้แพร่กระจายราวระลอกคลื่น ดึงดูดความสนใจจากผู้คนมากมายในทันที
ไป๋ปู้ฝานได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ สีหน้าค่อย ๆ มืดมน เขารู้เรื่องราวของ "อัจฉริยะหน้ากาก" คนนั้นเป็นอย่างดี เขาจ้องไปที่แรงมหึมาอย่างเอาเรื่อง แล้วพูดเย็นชา: "ที่แท้เจ้าก็เป็นคนของมันนี่เอง! งั้นก็ตายซะ!"