สายสังหารสองสายนั้น เย็นยะเยือก โหดเหี้ยม ปราศจากอารมณ์ของมนุษย์ปนเป แดกดันประดุจปีศาจร้ายสองตนที่ปีนขึ้นมาจากห้วงนรกเก้าชั้น เผยเขี้ยวอาบพิษออกมาในความมืดมิด
หนึ่งสูง หนึ่งเตี้ย หนึ่งผอม หนึ่งอ้วน
ร่างสองร่างในชุดคลุมดำ ปรากฏขึ้นราวกับผุดขึ้นจากอากาศ เบียดบังถนนใหญ่หน้าจวนโหวพิทักษ์แดนเหนือไว้ทั้งซ้ายขวา
กลิ่นอายของพวกเขากลืนกลืนเข้ากับความมืดมิด หากมิใช่เพราะเจตนาฆ่าที่มิได้ปิดบังไว้ คนธรรมดาไม่อาจสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของพวกเขาเลย
“เจ้า... คือท่านซื่อจื่อแห่งจวนโหวพิทักษ์แดนเหนือผู้ได้ครองแผนที่มังกรน่ะหรือ?”
ผู้ที่เอ่ยปากคืออีกฝ่ายที่สูงผอม สวมชุดคลุมดำ เสียงแหลมคมประดุจนกเค้าทำร้อง ขูดหูให้เจ็บร้าว
ฉู่เฟิงกันหยานไว้ข้างหลัง สายตากวาดมองคนทั้งสอง ใจพลันหนักอึ้ง ทั้งคู่ให้ความรู้สึกอันตรายแก่เขาอย่างยิ่ง!
“ดูท่าแมลงวันแห่งอาณาเขตตะวันออกจะได้กลิ่นแล้วรีบบินตามมา เจ้าทั้งสอง... มาก็เพื่อแผนที่มังกรอีกหรือ?” ฉู่เฟิงเอ่ยน้ำเสียงผ่อนคลาย แต่ปราณแท้ภายในกายได้หมุนเวียนไปอย่างเงียบเชียบแล้ว
“แผนที่มังกร เราต้องการ ชีวิตเจ้า เราก็ต้องการ” ชายอ้วนเตี้ยสวมชุดคลุมดำหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะทึบตึ้กประดุจวัวกระทิง เต็มไปด้วยความโหดร้าย “ที่หอโยวหมิงถูกกวาดล้าง กับจวนโหวพิทักษ์แดนเหนือของเจ้า... คงหนีไม่พ้นความเกี่ยวข้องด้วยสินะ?”
หอโยวหมิง?
ฉู่เฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“เจ้าพวกเจ้าเป็นพวกหลงเหลือของหอโยวหมิง?”
“พวกหลงเหลือ?” ชายสูงผอมสวมชุดคลุมดำส่งเสียงหึเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูถูกและหยิ่งยะโส “เจ้าสำนักหอโยวหมิง มิได้เป็นเพียงศิษย์นอกสำนักที่อาจารย์ของข้ารับปากไว้อย่างลวก ๆ เท่านั้นหรือ ถึงแม้จะเป็นเพียงสุนัขไร้ความสำคัญ แต่จะตีสุนัขก็ต้องดูหน้าเจ้าของ มันตายแล้ว เรื่องนี้พวกเราจึงต้องมาทวงคืนให้ได้”