ฉู่เฟิงก้าวเข้าสู่ห้วงเวียน
ภาพเบื้องหน้าแปรเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน
ไม่ใช่แท่นกว้างโล่งอีกต่อไป หากแต่เป็นทะเลทรายอันเวิ้งว้างไร้ขอบเขต บนฟ้ามีดวงตะวันอันแผดเผาแขวนอยู่ คลื่นพลังร้อนระอุพุ่งปะทะเข้ามา
ยังไม่ทันที่เขาจะตั้งตัว พื้นทรายใต้เท้าก็พลันกลายเป็นทรายดูด พลังดูดมหาศาลถาโถมเข้ามา ราวกับจะกลืนเขาทั้งร่างให้มลายหายไป
"วิชากลทรายหรือ"
ฉู่เฟิงคิดในใจ กระบวนพลังปราณวุ่นวายในกายหมุนเวียน พลังของกายเทพมารทรงอำนาจพลุ่งพล่าน เท้าทั้งสองข้างกระทืบลงอย่างแรง
แผ่นดินสั่นสะเทือน พลังดูดนั้นสลายหายไปในทันใด
ถัดมา ทั่วทั้งทะเลทรายเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ร่างทรายยักษ์สูงร้อยจั้งที่รวมตัวจากเม็ดทรายสีเหลืองผงาดขึ้นมาจากพื้นดิน ชูอาวุธมีดทรายขนาดมหึมา ฟันลงมาที่หัวของฉู่เฟิง
ฉู่เฟิงสีหน้าไม่เปลี่ยน แม้แต่จะหลบยังไม่หลบ ชกหมัดตรงเข้าใส่โดยตรง
หมัดปะทะกับมีดทราย กึกก้องไปทั้งแผ่นดิน
มีดทรายที่เพียงพอจะผ่าภูเขาฉีกหินได้ ภายใต้หมัดของฉู่เฟิง กลับกระจุยกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ราวกับเต้าหู้
ร่างเขาว่องไวดั่งสายฟ้า ทะลุไปม่ามกลางวงล้อมของทรายยักษ์หลายสิบตน หมัดที่พุ่งออกไปทุกครั้ง ย่อมมีทรายยักษ์ตนหนึ่งถูกทำลายยับเยิน กลับกลายเป็นเม็ดทรายโปรยปราย
ครู่เดียว ทรายยักษ์ทั้งหมดถูกกวาดล้างสิ้นซาก
ทะเลทรายเบื้องหน้าหายไป กลับกลายเป็นมหาสมุทรกว้างใหญ่ กลางทะเลคลื่นยักษ์ซัดสูงขึ้นมา มังกรน้ำดุร้ายที่รวมตัวจากน้ำทะเล คำรามคำรนพุ่งเข้าใส่เขา
วิชากลน้ำ
ฉู่เฟิงยังคงชกเพียงหนึ่งหมัด
พลังหมัดอันเกรียงไกรไร้เทียมทาน สลายมังกรน้ำแตกกระจาย แม้แต่ผืนทะเลเบื้องล่างยังถูกหมัดนี้กระแทกจนเกิดเป็นโพรงขนาดมหึมา นานเท่าใดก็ไม่อาจสมานกลับคืนได้
ถัดมา คือป่าดงดึกอันไม่มีที่สิ้นสุดที่ประกอบจากไม้ใหญ่สูงตระหง่าน วิชากลไม้