"นิกายเทียมาร? นี่คืออำนาจอะไร เหตุใดข้าจึงไม่เคยได้ยินมาก่อน?" ฉู่หลิงหยานถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
"นี่คืออำนาจที่ควรจะล่มสลายไปนานแล้ว" ฉู่เทียนหลงลุกขึ้นยืน บดขยี้ป้ายอาญาสิทธิ์ให้กลายเป็นผุยผง "ไม่คิดว่าพวกมันจะยังมีเศษซากหลงเหลืออยู่ และยังซ่อนตัวอยู่ในทะเลมรณะ!"
จากนั้นสายตาของฉู่เทียนหลงก็ตกอยู่ที่ฉู่เฟิง สายตานั้นคมกริบราวกับสามารถมองทะลุหัวใจของเขาได้
"เจ้าหนู เห็นหรือยัง?"
"นี่คือโลกแห่งยุทธภพ เจ้าคิดว่าได้ที่หนึ่งในทำเนียบมังกรเฉียนแล้วจะนอนใจได้หรือ?"
"นอกฟ้ายังมีฟ้า นอกคนยังมีคน หากวันนี้ข้าไม่ลงมือ เจ้าและพี่สาวคนที่สองของเจ้า คงต้องตายอยู่ที่นี่แล้ว"
"ตอนนี้เจ้ายังอ่อนแอเหลือเกิน"
คำพูดชุดหนึ่ง ราวกับน้ำเย็นสาดใส่หัวใจของฉู่เฟิง
จริงด้วย เกียรติยศของการเป็นที่หนึ่งในทำเนียบมังกรเฉียน ทำให้เขาลอยเล็กน้อย เรื่องในคืนนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นการตีระฆังเตือนสติเขา
เขากำหมัดแน่น ดวงตาแน่วแน่ยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา
แข็งแกร่งขึ้น!
ต้องรีบแข็งแกร่งขึ้นโดยเร็วที่สุด!
เพียงมีพลังที่แท้จริงเท่านั้น จึงจะปกป้องคนที่ตัวเองต้องการปกป้องได้ จึงจะเหยียบย่ำศัตรูที่กล้าท้าทายทั้งหมดลงใต้เท้าได้!
...
จวนกั๋วกงปกป้องชาติ
เย่เทียนสยงวางถ้วยชาในมือลง มองหลานสาวที่ยืนตัวตรง เปี่ยมด้วยความองอาจอยู่ตรงหน้า ใบหน้าเก่าแก่เต็มไปด้วยความสับสน
"หงหลวน เจ้าคิดดีแล้วหรือ? จะแต่งงานกับเจ้าหนูฉู่เฟิงนั่น?"
เย่เฮ่าที่นั่งกินขนมอยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้นก็รีบแทรกทันที "พี่เขยเก่งขนาดนั้น เป็นที่หนึ่งในทำเนียบมังกรเฉียน! แต่งไปแล้วจะมีอะไรไม่ดี? ต่อไปดูสิว่าใครกล้ามารังแกตระกูลเย่ของเรา!"