ทันทีที่หลิงจู่เอ่ยปาก บรรยากาศตึงเครียดอึดอัดที่ปกคลุมอยู่ก็พลันระเบิดออก
คนกว่าสองร้อยชีวิตกรูกันเข้าล้อมโต๊ะยาว แย่งที่นั่งกันจ้าละหวั่น เสียงชามดินเผาหยาบกับช้อนไม้กระทบกันดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
น้ำซุปเนื้อร้อนฉ่ำเข้มข้นถูกซดลงท้องอึกแล้วอึกเล่า ใบหน้าของทุกคนต่างแดงระเรื่อด้วยความอบอุ่น
เรนเจอร์ฮาล์ฟลิงร่างเล็กนั่งบนม้านั่ง ขาสั้นจ้อยสองข้างลอยแกว่งอยู่กลางอากาศ มือประคองแผ่นแป้งอบที่ใหญ่กว่าศีรษะ แล้วกินจนปากมันเยิ้ม
ร่างมหึมาของไป๋เหยียนนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงปลายโต๊ะ เบื้องหน้ามีซี่โครงหมูป่าย่างทั้งแผงวางอยู่ พร้อมผลไม้สดและผักกองโต
เมื่อหลิงจู่ส่งสัญญาณ เกรย์เขี้ยว กรงเล็บเทา และพี่น้องมนุษย์หมาป่าอีกหลายคนก็ยกไหเหล้าข้าวสาลีเข้มข้นขึ้นกรอกปาก เสียงกลืนดังอึกอัก ก่อนจะตามมาด้วยเสียงคำรามต่ำ ๆ อย่างเปี่ยมสุข
หากซานเดรอได้เห็นภาพที่มนุษย์ ออร์ค และเผ่าพันธุ์กึ่งมนุษย์ร่วมโต๊ะแบ่งปันอาหารกันเช่นนี้ คงได้ทำลายความเข้าใจของคนท้องถิ่นอย่างเขาจนหมดสิ้น
ทุกคนกินกันอย่างมูมมามเกือบชั่วโมง จานชามบนโต๊ะถูกเลียจนวาววับ สะอาดยิ่งกว่าล้างเสียอีก
หลังเก็บกวาดเศษอาหารและภาชนะแล้ว หลิงจู่ก็พาลาวฝูเดินเอื่อย ๆ ไปหาทหารประจำการ 95 นายกับนักเวท 2 คน
นักรบร่างกำยำ 5 นายก้าวออกมาพร้อมกัน ยืนตัวตรงแน่วราวกับหอก มือขวากระแทกอกทำความเคารพแบบทหารดังปัง
“รายงานท่านลอร์ด! ข้าอาเทต นายกองระดับร้อยนายแห่งกองทหารราบหนักที่สามของอาณาจักรขุนนางฉือถู่ ขอเข้ารายงานตัว!”
ชายร่างใหญ่ไหล่กว้างผู้มีแผลเป็นบนใบหน้า เอ่ยเสียงทุ้มหนักแน่น น้ำเสียงกังวานใสราวระฆังทองแดง