“ไอ้เดรัจฉาน กินอิ่มจนไม่มีอะไรทำหรือไง ถึงได้บุกมาซ่าถึงถิ่นของท่านลอร์ด!”
ไป๋เหยียนคำรามเสียงต่ำสนั่นหวั่นไหว ดวงตากลมโตดุจกระดิ่งทองแดงทั้งสองข้างฉายแววสังหารเย็นเยียบ
ร่างสูงกว่า 4 เมตรของเขาก้าวออกไป แต่ละย่างก้าวหนักแน่นราวกับเทพยักษ์หยกขาวที่กำลังเดิน มุ่งหน้าเข้าปะทะกระทิงลาวาซึ่งพุ่งทะยานเข้ามา
ดวงตาสีแดงฉานของกระทิงลาวาเต็มไปด้วยความดุร้าย กีบทั้งสี่กระทืบพื้นอย่างแรง ร่างมหึมาพร้อมไอร้อนระอุพุ่งชนเข้ากลางอกของไป๋เหยียน
ไป๋เหยียนสีหน้าเคร่งขรึม แขนกำยำทั้งสองข้างดุจเสาหยกขาวสลักลวดลายตราเผ่า เขาไม่หลบไม่เลี่ยง ยื่นมือคว้าจับเขาโค้งมหึมาที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงของกระทิงเอาไว้แน่น
ปัง!
เสียงปะทะระเบิดกึกก้องกลางสนามรบ คลื่นลมพัดพาประกายไฟกวาดกระจายไปทั่วทุกทิศ
กระทิงที่กำลังพุ่งอย่างบ้าคลั่งถูกบังคับให้หยุด แรงผลักมหาศาลกลับไม่อาจทำให้ไป๋เหยียนถอยได้แม้แต่ครึ่งก้าว!
กล้ามเนื้อแขนทั้งสองของไป๋เหยียนพองขึ้นราวกับก้อนเหล็ก ลวดลายตราเผ่าบนร่างเปล่งประกายเจิดจ้า ก่อนเขาจะคำรามเสียงต่ำออกมา
“หมอบลงไป!”
แขนกำยำทั้งสองออกแรงกดลง คอของกระทิงส่งเสียงกร๊อบแกร๊บจากแรงกดที่เกินรับไหว หัววัวขนาดมหึมาถูกกดกระแทกลงไปในดินอย่างแรง
วินาทีถัดมา ไป๋เหยียนปล่อยมือซ้าย กำปั้นใหญ่เท่าหม้อดินเหวี่ยงแหวกอากาศจนเกิดเสียงระเบิดแหลมบาดหู ก่อนจะซัดใส่หน้ากระทิงอย่างไร้ลีลา!
ครั้งที่หนึ่ง!
กะโหลกสีแดงคล้ำแข็งยิ่งกว่าเหล็กหล่อแตกกระจายเป็นสี่เสี่ยง เลือดดำปนไฟสาดกระเซ็นลงบนดินเยือกแข็ง ส่งเสียงฉ่าดังขึ้น