หลิงจู่ไม่ได้รีบร้อนลงมือก่อสร้าง แต่กลับเปิดรายการคำขอเป็นเพื่อนที่ถูกส่งเข้ามาจนล้น
จุดสีแดงเล็ก ๆ ปรากฏแน่นขนัดเต็มหน้าจอ แถมยังเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ
หลิงจู่ยกมือบีบสันจมูก ก่อนเปิดช่องค้นหาแล้วพิมพ์คำสำคัญลงไปเพื่อกรองรายการทีละมาก ๆ
เมื่อจุดแสงกะพริบปรากฏขึ้นบนแผงแสง รายการที่เคยยุ่งเหยิงก็ลดลงไปกว่าครึ่งในพริบตา
หลิงจู่เลื่อนดูข้อความส่วนตัวแปลก ๆ เหล่านั้น แล้วก็หลุดหัวเราะออกมา
“ท่านหลิงจู่ ข้ามีสูตรโคลนเก้าระดับที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษ ขอแลกฮาล์ฟลิง 10 คน รับรองว่าท่านไม่ขาดทุน ให้โอกาสข้าสักครั้งได้ไหม?”
“พี่ใหญ่ที่หนึ่ง ข้าได้ยินมาว่าค่ายทหารของท่านเป็นระดับทองแดง ถ้าอย่างนั้นข้าเอาพิมพ์เขียวหม้อเหล็กเงินยวงหนึ่งชุดมาแลกให้ได้ไหม?”
“พี่ชาย ฮาล์ฟลิงขายไหม? ข้าเอาหมูแม่พันธุ์ 20 ตัวมาแลกคนเฝ้าประตูสองคน เอาจริงนะ!”
มุมปากหลิงจู่กระตุก เขาจิ้มปลายนิ้วรัว ๆ ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย แล้วเขี่ยพวกตัวน้อยที่ฝันลม ๆ แล้ง ๆ เหล่านั้นออกไปจนหมด
ท่ามกลางความหวาดกลัว คนที่เพ้อฝันกลางวันย่อมมีมากกว่าคนที่ตื่นรู้เสมอ
ขณะที่เขากำลังรู้สึกเบื่อหน่าย จู่ ๆ ก็มีข้อความสั้น ๆ ปรากฏขึ้นตรงล่างสุดของรายการ
หลังชื่อบัญชีของอีกฝ่ายมีสัญลักษณ์มงกุฎสีทองอร่ามห้อยอยู่ ส่วนข้อความแนะนำตัวมีเพียงไม่กี่คำ สั้นกระชับตรงประเด็น
“สนใจแลกค่ายทหารหรือไม่?”
หลิงจู่ชะงัก สายตาหยุดอยู่ที่ชื่อของคนผู้นั้น
อวี๋ถง ลอร์ดแห่งพงไพรหมื่นพฤกษา
เพิ่งยึดอันดับสามบนกระดานรวมศึกทั่วเขตได้อย่างมั่นคง ทั้งยังครอบครองเมล็ดพันธุ์แห่งต้นไม้โบราณ ค่ายทหารระดับทองคำ และเป็นยอดฝีมือแถวหน้าของผู้เล่น