นับตั้งแต่หลินฮวนส่งอีเมลถึงติ่งเฟิงเน็ตเวิร์ก เน็ตหรุ่ยเทคโนโลยีก็เกิดความโกลาหลอลหม่าน
ส่วนทาง LY Technology พนักงานที่เพิ่งรับเข้ามาก็ทยอยมารายงานตัว
เจ้าหน้าที่ดูแลทีมขายทางโทรศัพท์ที่ชื่อจ้าวเฉียงน่ะทำงานคล่องมือจริง ๆ บอกว่าสองวันจะหาคนมาให้ห้าคน ก็พาชายหนุ่มห้าคนมายืนอยู่ตรงหน้าหลินฮวนจริง ๆ
หลินฮวนมองพวกเขาคร่าว ๆ ดูแล้ว พวกเขาใส่สูทที่ไม่ค่อยพอดีตัวนัก เนกไทก็ผูกเบี้ยว ๆ บางคนใส่รองเท้าผ้าใบตาข่ายมาด้วย
พวกเขามารวมตัวกัน อบอวลไปด้วยบรรยากาศของวัยรุ่นบ้านนอกที่เพิ่งเข้าสังคม
แน่นอน ตัวเขาเองก็เป็นแบบนั้น
นี่เป็นภาพชินตาของวงการขายในปี 2009
คนที่จบจากมหาวิทยาลัยดัง ๆ มีความสามารถพิเศษจริง ๆ ส่วนใหญ่จะพากันดิ้นรนเข้าไปทำงานในบริษัทต่างชาติหรือบริษัทยักษ์ใหญ่ ส่วนคนที่ทำงานขายทางโทรศัพท์ โดยพื้นฐานแล้วเป็นคนไร้การศึกษา ไร้เส้นสาย เป็นคนธรรมดาที่ไต่เต้าขึ้นมาจากระดับล่างสุด
หลินฮวนเรียกพวกเขาไปที่โต๊ะประชุม แล้วพูดตรงประเด็นว่า “'ผู้ช่วยดูแลร้านอีคอมเมิร์ซ' ของเรา เจาะกลุ่มเจ้าของร้านเถาเป่า ช่องทางการขายของพวกคุณมีสองทางหลัก ๆ ทางแรกคือโทรศัพท์ ตรงนี้พวกคุณคุ้นเคยดี ทางที่สองคือทางออนไลน์ ใช้อาหลี่วังวังคุยขายของกับเจ้าของร้านโดยตรง ส่วนวิธีอื่น ๆ ก็ลองทำได้ ยังไงผมขอแค่อย่างเดียว คือปิดการขายให้ได้”
หนุ่ม ๆ หลายคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก มีคนหนึ่งที่กล้าหน่อยยกมือที่ถือสมุดโน้ตขึ้นแล้วถามว่า “คุณหลินครับ แล้วสเป็กเฉพาะของสินค้าเรา ปริมาณตลาดที่เจาะอยู่มันใหญ่แค่ไหน? ที่สำคัญที่สุด… ค่าคอมมิชชันคิดยังไงครับ”