หลินฮวนผลักประตูห้องทำงานออกมา เดินไปยังโซนพักผ่อนด้านนอก
กวาดตามองรอบหนึ่ง ก็เห็นหน้าคนที่ไม่เคยพบมาก่อนสองคนจริง ๆ
คนที่เดินนำหน้าเป็นชายวัยกลางคน ใส่แว่นกรอบทอง มองแวบแรกก็รู้สึกถึงกลิ่นอายนักปราชญ์หน้าหน้ากาก
ข้าง ๆ มีผู้ช่วยหนุ่มถือกระเป๋าเอกสารเดินตามมา
“สวัสดีครับ ผมหลินฮวน” หลินฮวนเดินเข้าไปทักทายอย่างเรียบง่าย “ไม่ทราบว่าหาทำไมหรือครับ?”
เดวิด ชายวัยกลางคน ลุกขึ้นยืนทันที เดินเข้ามาสองก้าว ยื่นมือทั้งสองข้างออกไปจับมือหลินฮวนอย่างสุภาพมาก: “คุณหลิน สวัสดีครับ ขอโทษที่มารบกวนโดยไม่ได้นัดหมาย พวกเราคือฝ่ายลงทุนของมอร์แกนแคปิตอล นี่นามบัตรของผม”
หลินฮวนรับนามบัตรมา ก้มลงมองครู่หนึ่ง
มอร์แกน สแตนลีย์
ชาติก่อนหลินฮวนเป็นสายเทคล้วน ๆ เป็นโปรแกรมเมอร์ ไม่ค่อยเชี่ยวชาญเรื่องความยุ่งยากซับซ้อนในวงการการเงิน แต่ชื่อของบริษัทนี้เขายังเคยได้ยินมา
ยังไงเขาก็ไม่รู้หรอกว่าพวกเขาทำอะไรกันแน่ เหมือนจะเป็นบริษัทลงทุนอะไรสักอย่าง สรุปคือรวยมากนั่นแหละ
“มอร์แกนแคปิตอล?” หลินฮวนมองคนทั้งสองด้วยสีหน้าสงสัย “วันนี้มาหาเพราะ...”
เดวิดยิ้มพร้อมกับเก็บมือกลับ: “ขออภัยที่บุกรุกโดยไม่บอกกล่าว เรื่องมันประมาณนี้ครับ ช่วงนี้ทีมของเราเพิ่งจะสังเกตเห็น ‘ผู้ช่วยดูแลร้านอีคอมเมิร์ซ’ ที่บริษัทคุณพัฒนาขึ้นมา หลังจากการประเมินภายใน เรามองว่าเทคโนโลยีตัวนี้กำลังเป็นผู้นำตลาดอย่างแท้จริงในเวลานี้ เพราะงั้นวันนี้เลยตั้งใจมา เพื่อดูว่าจะมีโอกาสได้ร่วมงานเชิงลึกกับคุณหลินหรือเปล่า”