ป่าไผ่ม่วง
หลิงอวิ๋นเก็บเข็มลุกขึ้นยืน แล้วเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
การควบคุมปราณแท้อย่างละเอียดต่อเนื่องสามชั่วยาม แม้จะเป็นพลังปราณวิญญาณของหลิงอวิ๋น ก็ยังรู้สึกอ่อนล้าอยู่บ้าง
"หลิงอวิ๋น นี่...นี่มันมหัศจรรย์เกินไปแล้ว ชัดเจนว่าแข็งแกร่งกว่าเดิมมาก!"
จ้าวอู๋จี๋มองเสี่ยวจ้าว ใบหน้าแดงก่ำ ตื่นเต้นอย่างมาก
"ไม่ได้การ หลิงอวิ๋น ข้า...ข้าต้องกลับจวนเดี๋ยวนี้..."
จ้าวอู๋จี๋ร้อนรนดึงกางเกงขึ้น ลุกจากเตียงไม้ไผ่ เตรียมกลับจวนหาสาวใช้มาปลดปล่อยสักหน่อย
"รองเจ้าสำนักจ้าว เชิญช้าก่อน!"
หลิงอวิ๋นเรียกเขาไว้ แล้วหยิบถุงยาออกมาสองถุงเล็ก
"รองเจ้าสำนักจ้าว อีกสิบวัน ต้องกระตุ้นด้วยเข็มทองอีกครั้ง"