“!!!!”
หลิงอวิ๋นรู้สึกเหมือนถูกหยอกล้อ
“อ๊ะ เจ้าหนู หัวใจเจ้าเต้นแรงมากเลยนะ”
นิ้วของกู้ชิงเฉิงแตะที่อกของหลิงอวิ๋น
หลิงอวิ๋นสัมผัสได้ กลิ่นหอมเฉพาะตัวนั้นลอยคลุ้งเข้าจมูกเขาอย่างควบคุมไม่ได้
กลิ่นหอมบนร่างของลู่เสวียเหยานั้น สดชื่นแต่แฝงกลิ่นสุภาที่เย้ายวน ทำให้คนอยากดื่มด่ำ
แต่กลิ่นหอมของกู้ชิงเฉิงนั้นร้อนแรงและเร่าร้อน ดั่งเปลวเพลิงที่แผดเผาจนละลาย
หลิงอวิ๋นรู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วขึ้น ท้องน้อยเหมือนมีไฟกำลังลุกโชน
“ฮึ! ไอ้ผู้ชาย เจ้าก็เหมือนกันหมดทุกคนนั่นแหละ!”
“เห็นสาวงามก็สมองเตลิด!”
“เมื่อคืนเจ้าไม่ใช่ว่าบอกว่าหมดสภาพแล้วรึ?”
เสียงเย็นเฉียบของหานเยว่ดังก้องในหัวของหลิงอวิ๋น
หลิงอวิ๋นสะดุ้ง รีบถอยออกห่างจากกู้ชิงเฉิงทันที
“โอ้!”
ดวงตาคู่งามดุจสระน้ำในฤดูใบไม้ร่วงของกู้ชิงเฉิงเป็นประกายขึ้นมา เจ้าหนุ่มนี่ไม่หลงกลนาง
ดูท่าเจ้าหนุ่มนี่จะไม่ง่ายอย่างที่เห็น!
“เจ้าสำนักกู้ ยามดึกมากแล้ว หากไม่มีธุระอะไร ข้าคงต้องขอตัว”
หลิงอวิ๋นเบี่ยงตัวไปครึ่งก้าว เปิดทางไปยังประตู ความหมายชัดเจนมาก
“ฮี่ๆ...”
กู้ชิงเฉิงยิ้มเบาๆ “หลิงอวิ๋น เมื่อครู่พี่สาวแค่ล้อเจ้าเล่น อย่าเครียดไปเลยนะ”
พูดจบ กู้ชิงเฉิงก็นั่งลงอย่างสง่างาม ไร้ซึ่งท่าทางเย้ายวนเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง
แต่หลิงอวิ๋นก็ยังรู้สึกประหม่า ไม่กล้าเข้าใกล้กู้ชิงเฉิงมากนัก