ฝ่ามือของหญิงสาวในชุดเขียวมิได้หนักหน่วงนัก ศีรษะของลู่ซีเฉิงแทบไม่ขยับเขยื้อน
แต่ใบหน้าของตระกูลลู่กลับถูกฝ่ามือนี้ตบจนบวมช้ำอย่างน่าอัปยศ
สีหน้าของผู้คนตระกูลลู่พลันแปรเปลี่ยนเป็นน่าขายหน้ายิ่ง
เดิมทีวันนี้เป็นวันที่ตระกูลลู่ได้เกาะเรือใหญ่แห่งตระกูลฉู่ เป็นวันแห่งการเชิดหน้าชูตา
ทว่าบัดนี้ เพียงเพราะฝ่ามือของกู้ชิงเฉิง กลับเหยียบตระกูลลู่จมธุลีในพริบตา
กู้ชิงเฉิงยื่นสองนิ้วขาวดุจหยก น้ำเสียงใสดังก้องไปทั่ว
'บัดนี้ มาจัดการเรื่องที่สอง'
อากาศทั่วโถงหลักพลันเงียบสงัด!
ทุกผู้คนสัมผัสได้ถึงบรรยากาศแห่งมรสุมที่ใกล้จะมาเยือน
ส่วนตระกูลลู่ยิ่งตึงเครียดจนแทบสิ้นลมหายใจ!
'ในอาณาเขตของตำหนักหงส์แดงแห่งข้า ยังกล้าทำร้ายคนของข้า?'
เสียงของกู้ชิงเฉิงทุ้มต่ำ ดุดันขึ้นว่า 'ใครคือลู่ยวี่หลง? ออกมาเดี๋ยวนี้!'
เมื่อได้ยินชื่อตนถูกร้องเรียก สมองของลู่ยวี่หลงพลันว่างเปล่า ขาสองข้างอ่อนแรง ทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างน่าอนาถ
เมื่อเห็นท่าทีของลู่ยวี่หลง มารดาแห่งตระกูลลู่ก็ผิดหวังอย่างสุดจะบรรยาย
แต่ไร้หนทาง ในฐานะมารดาของลู่ยวี่หลง นางได้แต่กัดฟันก้าวออกไปอีกครั้ง
'เจ้าสำนักกู้ เหตุการณ์เช่นนี้ ข้าในฐานะมารดาของลู่ยวี่หลง คือข้าสั่งสอนบุตรไร้ความสามารถ ข้ายินดีขออภัยคุณหนูหานเวย และชดใช้ด้วยหินวิญญาณหนึ่งแสน'
'ฮ่าๆ ขออภัย แล้วก็ชดใช้อย่างนั้นรึ?'
กู้ชิงเฉิงหัวเราะ ใบหน้างดงามล้มนครทำให้ทั่วทั้งโถงบุปผาจันทร์งามดูหมองหม่นลงไปทันที
'หรือในสายตาของผู้คนตระกูลลู่ เมื่อทำผิดแล้ว แค่ขออภัยและชดใช้ก็พอแล้ว?'