หลี่ฝู่เจิงนัดไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่า พอเมิ่งลี้เยว่ได้หยุดพักจะพาเธอไปดูรถและทดลองขับ เธอเอนเอียงไปทางรถยนต์พลังงานไฟฟ้า ส่วนเขาไม่มีความเห็นคัดค้าน ทุกอย่างยึดความชอบของเธอเป็นหลัก
เดินดูมาหลายแบรนด์ ในที่สุดก็เลือกได้ พอเซ็นสัญญาเสร็จและเดินออกมา เมิ่งลี้เยว่ก็จับมือเขาไว้ “ไม่ได้ขับรถมานานแล้ว แอบตื่นเต้นนิดหน่อย”
“ช่วงนี้ฉันว่าง เดี๋ยวพาฝึกให้คุ้นมือก่อน”
“คุณ...คุณต้องเตรียมใจไว้ให้ดีนะ”
ถึงเมิ่งลี้เยว่จะต่อใบขับขี่มาแล้วรอบหนึ่ง แต่เธอขับรถจริงไม่บ่อยนัก จึงยังอดกังวลไม่ได้
หลี่ฝู่เจิงเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่ต้องกดดัน ค่อย ๆ ทำไป”
พอเขาปลอบ เธอก็สงบลงเล็กน้อย พยักหน้ารับ ก่อนถามด้วยความสงสัย “ปกติเวลาเจอผู้ช่วยนักบินที่รับมือยาก คุณดุพวกเขาไหม”
“ตอนนี้ผมอ่อนโยนมากแล้วนะ ภรรยา” หลี่ฝู่เจิงเน้นย้ำเป็นพิเศษ
ถึงเขาจะไม่โมโห แต่รัศมีความน่าเกรงขามที่ติดตัวมาก็ทำให้คนที่นั่งเบาะขวาเกรงใจได้ไม่น้อย
ถึงขั้นที่ผู้ช่วยนักบินบางคนซึ่งได้บินกับเขาเป็นครั้งแรก พอลงจอดแล้วก็ยังรู้สึกไม่ชิน
อย่างเช่นเสี่ยวไช่ หลังจากสนิทกับเขาแล้วถึงได้บอกว่า “พี่เจิง ตอนแรกที่ได้บินกับพี่ ผมประหม่าแทบแย่ นึกว่าพี่จะดุผมซะอีก ไม่คิดเลยว่าพี่จะใจเย็นขนาดนี้...”
“ไม่เหมือนอาจารย์ฝึกสอนของผมเลย ดุผมก็ว่าแย่แล้ว ยังพูดจาโจมตีตัวผมอีก!”
เห็นสีหน้าอัดอั้นของเสี่ยวไช่ หลี่ฝู่เจิงก็เลิกคิ้ว “โจมตีนายยังไง”