เป้าหมายของเขาชัดเจนมาก ตั้งแต่วินาทีที่เมิ่งลี้เยว่สบตากับเขา มุมปากของชายหนุ่มก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างเห็นได้ชัด แววตาตรงไปตรงมาและร้อนแรงเกินกว่าจะต้องพูดอะไร เพื่อนร่วมงานที่อยู่รอบ ๆ ต่างเห็นกันหมด
แม้ทุกคนจะรู้มานานแล้วว่าสามีของเมิ่งลี้เยว่เป็นนักบิน และเขาก็มารับเธอหลายครั้ง แต่ส่วนใหญ่มักเป็นเวลาดึก เขานั่งรออยู่ในรถ เพื่อนร่วมงานเหล่านั้นจึงแทบไม่เคยเห็นตัวจริง
ข้อสงสัยทั้งหมดคลี่คลายลงในที่สุด ณ เวลานี้
สายตาของทุกคนพร้อมใจกันจับจ้องไปที่พวกเขา
“ขอแนะนำให้ทุกคนรู้จักหน่อย...นี่คือสามีของฉัน”
เมิ่งลี้เยว่จับมือหลี่ฝู่เจิงไว้ ท่าทางสงบนิ่งเป็นธรรมชาติ
“สวัสดีครับ” หลี่ฝู่เจิงพยักหน้าอย่างสุภาพ “ผมขอพายู้ยู้กลับก่อนนะครับ”
ทุกคนมองตามพวกเขาที่เดินจากไป ความตื่นเต้นที่อัดอั้นไว้ไม่อาจเก็บงำได้อีกต่อไป
“เดี๋ยวก่อน...งั้นวันนั้นที่มีโดรนบินโดยไม่ได้รับอนุญาต ก็คือเมิ่งลี้เยว่สั่งให้สามีบินกลับมางั้นเหรอ?”
พอเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งพูดจบ ทุกคนก็เงียบไปอย่างอดไม่ได้
แม้สำหรับผู้ควบคุมการบินส่วนใหญ่แล้ว งานที่ทำซ้ำ ๆ ทุกวันจะค่อนข้างน่าเบื่อ และมีเรื่องให้บ่นอยู่ไม่น้อย
ในหน่วยงานก็มักหยอกล้อกันว่า ใครจะไปชอบนักบินกัน? ก็เหมือนใครจะไปชอบเพื่อนร่วมงานตอนทำงานกันล่ะ
แต่เมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์วันนั้น ก็อดรู้สึกถึงชะตากรรมบางอย่างที่ยากจะบรรยายและหยั่งลึกถึงจิตวิญญาณไม่ได้
ในฐานะผู้ควบคุมการบิน ชีวิตนี้ได้ประสบการณ์แบบนั้นสักครั้ง ก็นับเป็นช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์ที่สุดในอาชีพแล้ว...