เมิ่งลี้เยว่สัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความคิดถึงของเขา มันเป็นการเตือนใจที่…จับต้องได้จริง ๆ
ร่างกายของเธอราวกับถูกหย่อนลงในน้ำร้อนจัด ผิวแดงก่ำตั้งแต่แก้มลามไปทั่ว ผิวขาวผ่องเป็นบริเวณกว้างถูกย้อมจนแดงสดราวชาด
“คุณ…คุณ…”
ชายหนุ่มเสียงแหบต่ำขบใบหูเธอเบา ๆ พลางถามด้วยท่าทีจริงจัง “ผมทำไม?”
เมิ่งลี้เยว่พลันไร้เรี่ยวแรง มืออ่อนขาอ่อน ร่างกายอ่อนระทวยไปครึ่งหนึ่ง แทบไม่เหลือแรงต่อต้าน ได้แต่ปล่อยให้เขาทำตามใจ
ส่วนหลี่ฝู่เจิงราวกับเส้นลมปราณถูกเปิดทะลวง
เมื่อรู้ตัวว่าแรงดึงดูดที่เมิ่งลี้เยว่มีต่อเขาค่อย ๆ เพิ่มขึ้นจนแทบต้านทานไม่ไหว เขาก็ตัดสินใจทำตามเสียงหัวใจอย่างเด็ดขาด
เคารพความปรารถนาที่แท้จริงที่สุดของตัวเอง นั่นคือการได้ครอบครองเธอ
ถึงกับยังไม่ทันเข้าห้องนอน ก็เริ่มกันบนโซฟาเสียแล้ว
หมอนอิงถูกโยนกระจัดกระจายเต็มพื้น
หญิงสาวผู้มีผิวแดงระเรื่อยกแขนเรียวขึ้นคล้องคอเขาไว้ ก่อนจะหมดแรงลงอย่างรวดเร็ว
เหลือไว้เพียงความร้อนระอุไม่รู้จบ
……
เมิ่งลี้เยว่ดีใจที่วันนี้เป็นวันหยุด ไม่ต้องไปทำงาน พอลืมตาตื่นขึ้นมา เธอก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วร่าง ไม่มีตรงไหนไม่ระบม
แต่ตัวต้นเหตุกลับไม่รู้สึกสำนึกผิดแม้แต่น้อย ตอนเธอตื่นเขายังโอบเอวเธอไว้ มองเธออย่างอารมณ์ดี ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “คราวหน้าถ้ามีเวลา ก็ไปออกกำลังกายกับผมนะ”
“ไม่เอา…” เมิ่งลี้เยว่ปฏิเสธทันทีโดยไม่ลังเล
“ถ้าอย่างนั้นคราวหน้า อย่ามาโทษผมก็แล้วกัน”