เมิ่งลี้เยว่เห็นสมุดบันทึกของตัวเองวางอยู่บนโต๊ะ ข้าง ๆ มีเครื่องพิมพ์กับกระดาษที่ตัดแต่งเรียบร้อยแล้ว
หลี่ฝู่เจิงสแกนสมุดบันทึกทั้งเล่มเป็นไฟล์อิเล็กทรอนิกส์ จากนั้นก็พิมพ์ออกมาแล้วเย็บเล่มใหม่
ในสมุดบันทึกเต็มไปด้วยเรื่องในใจของเธอ เขาไม่มีทางยอมให้ใครได้เห็น จึงต้องจัดการด้วยตัวเองเท่านั้น
เมิ่งลี้เยว่ยังคงยืนอึ้ง หลี่ฝู่เจิงก็โอบเธอจากด้านหลังแล้ว “ผมกลัวว่าถ้าหยิบมาเปิดบ่อย ๆ มันจะพังง่ายน่ะ”
“แต่ไม่มีใครทำกันแบบคุณหรอกนะ……” เมิ่งลี้เยว่ยิ้มอย่างจนใจ “นี่เรียกว่าฉบับจำลองหรือเปล่า”
“ใช่แล้ว” หลี่ฝู่เจิงตอบอย่างเต็มภาคภูมิ “แบบนี้ผมก็หยิบมาอ่านได้โดยไม่รู้สึกผิดเลย”
“สรุปว่าคุณตั้งใจจะหยิบออกมาดูเวลาว่างสินะ”
“อือ ได้ทุกเมื่อ”
จูบเร่าร้อนของเขาประทับลงตรงหลังหูเธอ น้ำเสียงทุ้มลึก “ต่อไปถ้าเรามีเรื่องขัดแย้งกัน หรือคุณตั้งใจทำให้ผมโกรธ สมุดพวกนี้ก็จะคอยเตือนผมว่า ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นอะไร ไม่ว่าตอนนั้นผมกำลังคิดอะไรอยู่ ภรรยาถูกเสมอ”
เมิ่งลี้เยว่ยกมือขึ้นลูบแก้มเขา “พูดแบบนี้เหมือนฉันเป็นคนไร้เหตุผลมากเลยนะ”
หลี่ฝู่เจิงรีบเอาตัวรอดทันที “ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย”
เมิ่งลี้เยว่ตัดสินใจไม่ถือสาเขา “ตามใจคุณเถอะ ฉันจะไปนอนก่อนนะ ตอนบ่ายอย่าลืมนัดเจอแฟนของแม่ฉันล่ะ”
“จำได้แล้ว”
เดิมทีพวกเขานัดกันไว้ตั้งแต่วันหยุดครั้งก่อน แต่เครื่องบินที่หลี่ฝู่เจิงขับเกิดขัดข้อง เมิ่งลี้เยว่จึงไม่มีอารมณ์จะไปพบใคร
สองวันนี้อารมณ์ของเธอฟื้นคืนแล้ว จึงทำธุระสำคัญอย่างอื่นได้