“สวัสดีครับ วันนี้ฝนตกใช่ไหม”
เสียงผู้ชายดังมาจากปลายสาย อี้เหยียนก้าวออกจากรถไฟใต้ดินชั่วโมงเร่งด่วน ถือโทรศัพท์ออกห่าง กวาดตามองเวลา
——17:47 น. ยังต้องปั่นจักรยานอีก 20 นาที
“ใช่ฉันเอง” เธอว่า “ถ่ายรูปพัสดุวางไว้หน้าประตู”
“ได้เลยครับ วางให้ตรงนี้แล้วนะ”
โทรศัพท์ที่ปิดเสียงไว้ตลอด สแกนจักรยานเสร็จก็ทำหน้าที่สุดท้าย ก่อนถูกยัดเข้ากระเป๋าเสื้อ
งูเผือกที่สั่งเมื่อคืน มาถึงบ้านวันนี้แล้ว เธอจำได้ว่าคนขายอยู่เมืองใต้ ไกลจากเมืองเหนือไม่ใช่เล่น
รับผิดชอบขนาดนี้เลยเหรอ?
อี้เหยียนไม่แสดงความเห็น
วันนี้ไฟแดงเยอะเป็นพิเศษ ท้องฟ้ามืดครึ้ม ฝนจะตกทุกเมื่อ อี้เหยียนเร่งปั่นจักรยานเร็วขึ้นโดยอัตโนมัติ
เข้า秋天แล้ว อากาศเริ่มเย็น เธอไม่เคยซื้องูในฤดูนี้
หนึ่งคือแพง สองคือหนาว
ภาคเหนือไม่เหมือนภาคใต้ ที่秋天กับ夏天แทบไม่ต่างกัน ภาคเหนือฤดูใบไม้ร่วงก็มีเค้าลางของต้นหนาวแล้ว งูส่งมาจะหนาวป่วยง่าย
โดยเฉพาะงูเลี้ยงที่บอบบาง เผลอแป๊บเดียวก็ตายให้ดู
“ล็อกแล้ว”
หลังวิ่งระยะร้อยเมตรก็ยังมีการวิ่งที่ยาวกว่า เธอก้าวทีละสามขั้นบันได มาหยุดอยู่หน้าประตูตัวเอง
อี้เหยียนหอบพลางตรวจสอบกล่องพัสดุขนาดฝ่ามือตรงหน้าใหญ่ว่าไม่มีรอยเสียหาย ก็ยกเข้าบ้าน
ยังไม่ได้เปลี่ยนรองเท้า ก็รีบตั้งโทรศัพท์ถ่ายวิดีโอแกะกล่องอย่างรอไม่ไหว
กล่องทั้งหกด้านไม่มีรอยเสียหาย ใบมีดกรีดเทป เผยกล่องเล็กที่ห่อด้วยริบบิ้นอยู่ข้างใน
ริบบิ้นถูกเธอกรีดออกอย่างรุนแรง กล่องเล็กพื้นดำฝาแดงถูกเปิดออกช้าๆ ใต้เลนส์กล้อง——
อี้เหยียนค่อยๆ หยิบหนังสือพิมพ์ที่เกะกะออก หัวใจที่กังวลตกลงไป
เธอยกมือ ดึงงูขาวยาวออกมาหนึ่งตัว
หัวงูกำลังกัดนิ้วชี้ของเธอแน่น ร่างงูเริ่มพันรอบ พยายามรัดเหยื่อให้ตาย
อี้เหยียนปล่อยให้ฟันเล็กๆ ของมันกัด เธอหัวเราะ “มี ‘ปฏิสัมพันธ์’ สูงจริงๆ”
มิน่าล่ะคนขายถึงเขียนไว้ชัดเจนว่า:
【งูเผือกตาดำ เกิด 17 พ.ย. ตัวเมีย ไม่รับประกันกินอาหาร รับประกันเป็นและสุขภาพดี สีสวยมาก มีปฏิสัมพันธ์สูง 2,888 หยวนต่อตัว ต่อราคาได้】
ในวิดีโอ งูน้อยขดตัวเป็นก้อน มองไม่เห็นปฏิสัมพันธ์ของมันเลย มีเพียงวินาทีสุดท้ายก่อนวิดีโอจบ อี้เหยียนเห็นตาของมัน
半竖瞳，分明是在睡觉。
ปกติคนขายเพื่อแสดงความกระฉับกระเฉงของงู แทบจะไม่ถ่ายตอนงูหลับ
อี้เหยียนดูหน้าโปรไฟล์คนขายก็ยิ่งตอกย้ำเรื่องนี้
นอกจากวิดีโอนี้ วิดีโออื่นๆ ถ่ายตอนที่แทบจะเอามือแหย่ราวกับหนูเพื่อกระตุ้นงู เพียงเพื่อให้เห็นสภาพงูที่กระฉับกระเฉง
เธอส่งข้อความส่วนตัวถึงคนขาย:
【วันนี้ฝนตกไหม？: ถ่ายวิดีโอจับมือหน่อย】
【萌蛇蛇蛇：ตอนนี้ไม่อยู่บ้าน ไม่สะดวก แต่รับประกันเป็นและสุขภาพดี】
【วันนี้ฝนตกไหม？: มันมีปฏิสัมพันธ์สูงเหรอ? ในวิดีโอไม่เห็น】
【萌蛇蛇蛇：เรื่องนี้มั่นใจได้เลย มีปฏิสัมพันธ์แน่นอน】
เห็นรอนานก็ไม่มีข้อความตอบ คนขายเลยส่งข้อมูลมาให้อีก
【萌蛇蛇蛇：สีสันของมันเธอก็เห็นแล้ว ไม่ได้ดีธรรมดา ถ้าเธอต้องการ วันนี้ก็ส่งของให้ได้ ราคาต่อรองกันได้】
อี้เหยียนปิดวิดีโอ
จริงๆนะ สีของงูตัวนี้ดีมาก ไม่มีตำหนิเลย ถึงจะเพิ่งเกิดได้สามวัน แต่ก็เริ่มมีสีขาวจางๆ แล้ว
【วันนี้ฝนตกไหม？: สองพัน】
【萌蛇蛇蛇：สองพันหก】
【วันนี้ฝนตกไหม？: แก้ราคา】
หนึ่งนาทีให้หลัง
【萌蛇蛇蛇：กดสั่ง】
งูตัวนี้ไม่ใช่งูที่แพงที่สุดที่เธอซื้อ แต่เป็นงูที่หุนหันพลันแล่นที่สุดของเธอ
ในวิดีโอ ส่วนท้องของงูกระเพื่อมเร็ว ชัดเจนว่ากำลังเครียด แต่กลับหลับ
นี่มันอ่อนไหวขนาดไหน?
อี้เหยียนก้มหน้ามองงูขาวที่ยังพันนิ้ว กัดไม่ปล่อย เธอยิ้มเงียบๆ
งูเผือกของคนอื่นทำร้ายคนก็กัดทีแล้วหนี แต่นี่กลับกัดไม่ยอมปล่อย คิดว่านิ้วเธอเป็นอาหารรึไง?
กัดก็กัด แต่ต้องตรวจให้ครบ
เธอบีบปากงูออกอย่างเบามือ ปลดนิ้วออกมา ไล้ไปตามเกล็ดที่เย็นลื่น ไปจนถึงปลายหางด้านหน้า ชำนาญมือใช้นิ้วกดเข้าหากัน
“เป็นงูตัวเมีย”
สิ้นเสียง งูขาวที่เมื่อกี้แค่กัดไม่ปล่อย จู่ๆ ก็เหมือนถูกเหยียดหยามอย่างหนัก สั่นกระตุกไปทั้งตัว
ดวงตากึ่ง竖瞳สีดำจ้องเขม็งบนหน้าอี้เหยียน ถ้าสายตาฆ่าคนได้ อี้เหยียนคงถูกเชือดเป็นชิ้นๆ แล้ว
แต่ฟันแค่นี้ นอกจากทิ้งจุดแดงไว้บนมือเธอสองจุด ยังทำอะไรได้อีก?
“พอแล้ว ปล่อยปาก”
อี้เหยียนไม่สนใจท่าทีรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ของงูขาวบนมือ เธอรู้สึกว่างูกำลังขึงตาใส่เธอ
งูเผือกตาดำเมื่อเทียบกับตาแดงดูเหมือนมีชีวิตชีวามากกว่า ไม่อย่างนั้นเธอจะรู้สึกราวกับว่างูกำลังงอนได้ยังไง?
มันไม่ปล่อย อี้เหยียนก็ไม่รีบ มือข้างเดียวประคองมัน เปิดประตูห้องงู
ตู้กระจกเรียงเป็นระเบียบหนึ่งแถว ข้างในมีงูลายต่างๆ หลากขนาด
อี้เหยียนไม่สนใจสายตาจับจ้องของงูทั้งหลาย ดึงตู้กระจกเล็กที่สุดด้านข้างออก
งูทั้งหมดที่นี่เลี้ยงมาจากงูเล็ก อี้เหยียนไม่เคยซื้อตัวเต็มวัยหรือตัววัยรุ่น เธอชอบเลี้ยงด้วยมือของตัวเอง
เธอจำไม่ได้แล้วว่าเจ้าของคนก่อนของตู้กระจกเล็กคือใคร แต่มันผ่านการฆ่าเชื้อแล้ว ไม่ต้องกังวลมาก
เธอบีบหัวงู ใช้แรงอย่างแยบยลดึงมันออกจากฝ่ามือตัวเอง
นึกว่าพอใส่ตู้กระจกแล้ว มันจะวิ่งหนีเร็ว หรือไม่ก็พยายามหนีออกมา
แต่ไม่ใช่ พุ่งตัวราวกับดีด ย้อนกลับมากัดนิ้วเธออีก
“……”
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอซื้องูสปริง
“ตอนนี้แกนอกจากทำน้ำลายเลอะมือฉัน ยังทำอะไรได้อีก” อี้เหยียนกุมขมับ “รอให้แกโตแล้วค่อยกัดตามสบาย โอเคไหม?”
เธอพยายามคุยกับงูที่เกิดได้แค่สี่วัน ก็เพราะเธอไม่เคยเจองูที่ชอบกัดคนขนาดนี้
ปกติงูกัดคนเป็นปฏิกิริยาตอบสนองต่อความเครียด ภาษาชาวบ้านเรียกว่าตกใจ
แค่คนไม่ไปแหย่เอง งูที่เครียดก็จะวิ่งหนี โดยเฉพาะงูเล็ก
ไม่มี安全感ยิ่งจะวิ่งหนี มีเพียงจนตรอกจริงๆ ถึงจะเลือกโจมตี
แต่ว่างูตัวนี้...
อี้เหยียนดึงมันเข้ามาชื่นชมอีกครั้ง สีสวยจริงๆ ไม่เพียงไร้ตำหนิ ยังมีสีขาวอ่อนๆ ทั่วตัว สีชมพูน้อย จึงขาวกว่างูเผือกรุ่นเดียวกันมาก
“เป็นแค่งูทารกเอง ทำไมขาวขนาดนี้?” อี้เหยียนจิ้มมัน
ตอนแรกจะชั่งน้ำหนักให้มัน แต่ดูท่าทีแล้ว อย่าว่าแต่ชั่งน้ำหนักเลย แค่ยอมกลับตู้กระจกดีๆ ก็ถือว่าอารมณ์ดีแล้ว
มัน瞳孔竖起来อย่างดุร้าย ร่างสีขาวขุ่นค่อยๆ บีบปลายหางส่วนสุดท้ายให้รัดแน่น เกี่ยวกับโคนนิ้วเธอ
อี้เหยียนขำกับท่าทีนี้ ยื่นมือเข้าไปอีกครั้ง งูที่กัดเธออยู่ดีๆ ก็ปล่อยปาก พุ่งเข้าหานิ้วที่ยื่นเข้ามา กัดอีกคำ
ตัวยังเกี่ยวกับนิ้วก่อน ปากกัดมือใหม่ เหมือนพยายามควบคุมมือทั้งสองข้างของเธอ
แวบหนึ่ง อี้เหยียนรู้สึกว่านี่เป็นทางออกที่มันคิดออก
เพราะศัตรูของมันมีสองมือมาตลอด ถ้ามันโจมตีแค่มือเดียว ก็จะถูกหยอกล้อไม่รู้จบ
แต่สมองขนาดเมล็ดถั่วลิสงของงู ทำให้มันจำเจ้าของไม่ได้ด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงการคิดเลย
จู่ๆ อี้เหยียนก็หมดอารมณ์เล่นกับมัน บางทีอากาศที่เย็นลงปลุกสติของเธอ เธอยักไหล่อย่างหดหู่
มือที่โดนตัวมันพันอยู่บีบปากมัน เห็นมันไม่ยอมคลายตัวที่พัน อี้เหยียนใจแข็ง
มือหนึ่งบีบหัว มือหนึ่งดึงช่วงบนของหางมัน งัดมันออกจากนิ้วอย่างแรง
หางงูขาวเพื่อหา安全感 ส่วนล่างพันแน่นกับนิ้วเธอ แต่มันสั้นและเล็กเกินไป แค่สะบัดเบาๆ ก็เลื่อนหลุดจากนิ้ว
ตัวงูกระแทกลงบนกระดาษลูกฟูก อี้เหยียนเพิ่งหันหลัง เสียงกระแทกน่าขนลุกก็ดังมาจากข้างหลัง
“ปัง——! ปัง——!”
เธอหันกลับมา มองผ่านตู้กระจกใส เห็นงูขาวจ้องเขม็งมาที่เธอ ครั้งแล้วครั้งเล่า เหมือนทำร้ายตัวเอง ใช้หัวกระแทกกระจกตรงจุดล็อก
ปลายปากขาวนวลมีรอยเลือดซิบๆ ลากเป็นรอยแดงฉานบนกระจก
ดวงตาสีดำไร้ความรู้สึกไร้ความเจ็บปวดใดๆ จ้องเธออย่างดื้อรั้น
“ฟ่อ—— ฟ่อ—— ฟ่อ——”