ในตำราประมวลกฎหมายราชวงศ์ถัง เล่มที่ 24 หมวดว่าด้วยการฟ้องร้อง มีบันทึกไว้ว่า: ผู้ใดฟ้องร้องญาติผู้ใหญ่ บิดามารดาของย่า ตัวสามี หรือปู่ย่าฝ่ายสามี ถึงแม้ข้อกล่าวหาจะเป็นความจริง ก็ต้องโทษจำคุกสองปี
หากความผิดที่กล่าวหานั้นหนักหนา ก็ลดโทษลงหนึ่งชั้น
ในประมวลกฎหมายราชวงศ์ซ่ง ภรรยาฟ้องสามี แม้ข้อกล่าวหาจะเป็นจริง ก็ยังต้องโทษจำคุกสองปี
ในประมวลกฎหมายราชวงศ์หมิง อนุภรรยาและภรรยาหลวง ฟ้องสามี หรือปู่ย่าฝ่ายสามี ต้องโทษโบยหนึ่งร้อยครั้ง และจำคุกสามปี
แม้ราชวงศ์ปัจจุบันนี้จะถือว่าจารีตค่อนข้างเปิดกว้าง แต่ในประมวลกฎหมายต้าจิว เรื่องนี้ก็มิได้มีการผ่อนปรนมากนัก มีเพียงเมื่อยามที่คุกคามทรัพย์สินและชีวิตของสตรี ก็พอจะอภัยโทษให้ได้บ้าง
แต่ก่อนที่จะยื่นฟ้อง ก็ยังต้องรับโทษโบยสามสิบที
หลังจากนั้นจึงค่อยพิพากษาตามข้อกล่าวหานั้น
ต้องแลกมาด้วยราคามหาศาลเพียงนี้ ว่ากันว่า อำเภอเถาฮวาแห่งนี้ สืบต่อกันมาเกือบร้อยปี ยังไม่เคยมีผู้ใดทำเช่นนี้มาก่อน
ดังนั้น ในยามที่เสียงกลองร้องทุกข์ดังขึ้น ทั่วทั้งอำเภอเถาฮวาก็ฮือฮาขึ้นมาทันที ยิ่งผู้เกี่ยวข้องเป็นสตรีตระกูลเซี่ยผู้โด่งดังในระยะนี้ พี่สาวลูกพี่ลูกน้องของอันหนิงด้วยแล้ว
เพียงครึ่งวัน หน้ากรมอำเภอก็เต็มไปด้วยฝูงชนที่มาดูความสนุก ในหมู่พวกนั้นมีคนใช้ไม่น้อยมากมาย และคนรับใช้ที่บรรดาตระกูลใหญ่ส่งมาฟังข่าว
ตระกูลหลินก็อยู่ในพวกนั้นด้วยเช่นกัน
ในยามที่ถูกนำตัวมาขึ้นศาล ใบหน้าของเซี่ยเอ้อร์ยายังคงซีดเผือด แต่ถึงแม้เลือดจะยังไหลรินอยู่ใต้ร่าง นางก็ยังคงมองตรงไปข้างหน้า หลังตั้งตรงอย่างมั่นคง กัดฟันกล่าวทีละคำ ๆ ว่า
"ข้าน้อยเซี่ยโหรวแห่งหมู่บ้านเซี่ยเจียชุน ฟ้องสามีของตน หลิวเหวินไฉ ว่าคราวเมื่อได้ดีแล้ว คิดจะวางแผนฆ่าภรรยาตน เพื่อหาหญิงงามใหม่!"
เมื่อเสียงนั้นขาดลง ทั่วทั้งศาล รวมถึงนอกศาลก็เงียบกริบราวกับไร้ผู้คน
ในยามนี้ ต่อให้ไร้ซึ่งหลักฐานใด ๆ ต่อให้หลิวเหวินไฉผู้แต่งกายงามสง่าจะแก้ตัวอีกสักกี่ครั้ง ก็ไม่มีใครในศาลเชื่อเขาสักคนเดียว
ไม่ใช่เพราะเหตุอื่น เพราะราคาที่จ่ายไปนั้นใหญ่หลวงเกินไป