ในขณะที่วังหลวงกำลังวุ่นวายไม่เป็นสุก อันหนิงกำลังเอนกายเหยียดหยับอยู่บนเตียงนุ่มข้างหน้าต่าง มือหนึ่งถือหนังสือพงศาวดารเล่มใหม่ คอยก้มหน้าลงกัดเนื้อท้อแห้งที่สาวใช้ชุนซิงส่งให้เป็นระยะๆ
ช่วงนี้เพราะเรื่องขององค์ชายเก้า ไม่เพียงพี่สะใภ้สองสามคนข้างหน้าที่เข้ามาหน่อยหนึ่ง แม้แต่พี่สาวลูกพี่ลูกน้องที่เพิ่งให้กำเนิดบุตรชายเมื่อเดือนที่แล้ว ฝูจินสาม ก็ยังกลับมาเยี่ยมเยียนถึงที่นี่เป็นพิเศษ
เพียงแต่ดูจากสีหน้าของนางก็รู้ได้ว่า สภาพของคนในวังนั้นไม่สู้ดีนัก
สำหรับเรื่องนี้อันหนิงไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลย ผ่านมาหลายภพหลายชาติ หากจะบอกว่าสิ่งที่นางเชี่ยวชาญที่สุด คงหนีไม่พ้นวิชาแพทย์และยา
ส่วนฝีมือของหมอหลวงในวัง ไม่ต้องพูดถึงความทรงจำของร่างเดิม ภพแรกที่นางข้ามมาถึงก็พอจะเข้าใจได้อย่างคร่าวๆ แล้ว
ลงมือทำทีไร ได้ผลทุกที
ส่วนในส่วนลึกของจิต เจ้าระบบตัวหนึ่งกำลังเหม่อลอยไม่เข้าใจอะไรเลย
"ไม่ใช่นะ เจ้าบอส ไหนบอกเจ้าลงมือตอนไหน?"
มันไม่เห็นรู้เรื่องเลย! และที่สำคัญ ในช่วงนี้เจ้าบอสของมันนอกจากออกไปเดินเล่นเป็นบางครั้ง ก็ไม่เห็นแม้แต่จะให้มันสืบข่าวหรือวางแผนเจอใครเป็นพิเศษ
แล้วลงมือสำเร็จได้ยังไง?
ยิ่งไปกว่านั้น ยังต่อหน้าต่อตามันเลยด้วย
เจ้าระบบคิดไม่ตกจริงๆ
อันหนิงจิบเครื่องดื่มเย็นๆ ที่ถูกส่งมาเบาๆ แล้วถอนหายใจด้วยความสบายใจ ก่อนจะเอ่ยอธิบายด้วยอารมณ์ดีว่า
"จะต้องวางแผนเจอเป็นพิเศษทำไม ในความเป็นจริง แค่แน่ใจว่าใครคนหนึ่งจะปรากฏตัวที่ไหนในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งก็พอแล้ว"
เพราะกฎระเบียบของวังชิงที่เคร่งครัด แม้ร่างนี้อีกทั้งถูกพระสนมอีเฟยเรียกหาไปสองครั้ง แต่พูดตามตรง กลับไม่เคยเห็นหน้าว่าที่สามีในอนาคตแม้แต่ครั้งเดียว