“ลูกสาวรัก เช่นนี้อีกหลายวันในวังเป็นอย่างไรบ้าง มีใครใจกล้าข่มเหงเจ้าหรือไม่ อีกทั้งฝ่ายไทเฮาอี๋ต่อเจ้าเป็นเช่นใดบ้าง?”
อันหนิงแทบจะลงจากรถม้าไม่ทัน ก็ถูกสตรีสูงศักดิ์ผู้สง่างามตรงหน้าโอบเข้าสู่อ้อมแขนแน่น พินิจพิจารณาบุตรสาวตนเองอย่างละเอียด ครั้นเห็นอันหนิงเพียงแต่ดูเหนื่อยล้า สีหน้าก็ปกติเช่นเคย ท่านแม่ตระกูลตงเอ่อจึงค่อยคลายกังวลลงบ้าง
จับมือบุตรสาวไว้ ผู้คนมากมายแวดล้อมเข้าไปในจวน
ท่านแม่ตระกูลตงเอ่อสืบเชื้อสายจากอ้ายซินเจว๋เหลอ ฐานะกุลสตรีผู้สูงศักดิ์แห่งราชสกุลอย่างแท้จริง ย่อมมีความมั่นใจในการกระทำ ครานี้เอ่ยถามถึงในวังก็หาได้มีข้อห้ามมากมายไม่
แม้แต่ตงเอ่อชีสื่อที่รออยู่ที่ห้องโถงใหญ่ตั้งแต่เนิ่นแล้ว ก็วางถ้วยชาลงแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า
“ใช่แล้ว ลูกรัก วางใจเถิด ต่อให้เป็นพระสนมในวังจะทำอะไรได้ ตระกูลเราไม่ใช่พวกบ้านแตกส้มกระจายที่ให้ใครรังแกได้ง่าย ๆ”
“แม้เป็นองค์ชายจะอย่างไร ตระกูลเราก็มิได้ขอพึ่งพาอาศัยอะไรพวกเขา ต่อให้แต่งงานไปจริง ๆ ลูกรักของเราก็ไม่จำต้องก้มหัวประจบประแจง อดทนกล้ำกลืน”
“พูดเหลวไหลอะไรกัน!” เห็นสามีตนเองยิ่งพูดยิ่งเพ้อเจ้อ ฝ่ายเจว๋เหลอจึงชำเลืองตาขวางให้หนึ่งที
คนไม่เอาถ่านผู้นี้ คิดอยู่ในใจก็พอ คำบางคำจะเอ่ยออกมาได้หรือ?
สายตานั้น ทำให้คุณชายใหญ่ตงเอ่อผู้สูงใหญ่ต้องหุบปาก เอาแต่ดื่มน้ำชาแก้เก้อ